ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα κάνει την τελική του δήλωση

Ο Τζάνακα κάνει την τελική τον δήλωση, διακηρύσσοντας τη μη πραγματικότητα, όλων αυτών που μπορούν να γίνουν αντιληπτά με το νου, να μιληθούν ή να κατανοηθούν. Σε μια σειρά ερωτήσεων, ο Τζάνακα αναφέρεται στη δική του βαθιά γαλήνη κι επισημαίνει ότι αυτό που είναι πραγματικό δε μπορεί να συλληφθεί με το νου ούτε και να ειπωθεί. Μπορεί μόνο να γνωσθεί, με το να είσαι αυτό.

Άκουσα από σένα μεγάλε Διδάσκαλε, την Αγνή Γνώση της Αλήθειας και με τη Χάρη σου, μπόρεσα να χρησιμοποιήσω αυτή τη Γνώση, για να βγάλω από τα πιο εσωτερικά άδυτα της καρδιάς μου, το αγκάθι της λαθεμένης κατανόησης. Όλες μου οι αμφιβολίες απομακρύνθηκαν.

Πού είναι τώρα οι στόχοι της ανθρώπινης ζωής και πού ακόμα η άσκηση της διάκρισης; Πού είναι το παρελθόν, πού είναι το μέλλον και πού είναι ακόμα το παρόν; Πού είναι ο χώρος και πού είναι ο χρόνος και πού είναι ακόμα η αιωνιότητα για μένα που παραμένω στη δική μου Δόξα;

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα περιγράφει την κατάσταση της τελικής ειρήνης

Ο Ασταβάκρα ολοκληρώνει την ομιλία τον με μία περιγραφή της υπέροχης ειρήνης που χαρακτηρίζει την εσωτερική κατάσταση αυτού που έχει πραγματώσει τον Εαυτό.

Χαιρετίζω τον Υπέρτατο Εαυτό που είναι η Απόλυτη Γαλήνη και η ίδια η Ευδαιμονία. Όταν η γνώση αυτής της μεγαλειώδους λάμψης ανατέλλει σ’ αυτόν που είναι αφυπνισμένος, όλη η πλάνη εξαφανίζεται, όπως το όνειρο της νύχτας εξαφανίζεται όταν κάποιος ξυπνά από τον ύπνο.

Η αληθινή ευτυχία ποτέ δεν μπορεί να προέλθει από τη συσσώρευση των εγκόσμιων αντικειμένων, τα οποία μόνιμα συνοδεύονται από το φόβο. Σίγουρα ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος, αν δεν απαρνηθεί την προσκόλλησή του στα αντικείμενα των αισθήσεων και στα απατηλά θέλγητρα του κόσμου.

Νομίζοντας ότι ο κόσμος είναι πραγματικός και ότι οι πράξεις σ’ αυτόν έχουν

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα περιγράφει αυτόν τον φωτισμένο

Ο Ασταβάκρα τώρα μιλά για τον άνθρωπο της διαρκούς σοφίας. Περιγράφει τα χαρακτηριστικά του φωτισμένου, που είναι ένας αληθινός γνώστης του εαυτού.

Όντας πάντα ικανοποιημένος, με τις αισθήσεις του εξαγνισμένες, χωρίς να θέλει τίποτα, απολαμβάνοντας να είναι μόνος, ο γνώστης της Αλήθειας αγαλλιάζει ρουφώντας το νέκταρ των καρπών της αυτογνωσίας. Όντας πάντα απορροφημένος στον Εαυτό, πώς μπορεί κάποιο αντικείμενο των αισθήσεων να τον προσελκύσει ή να τον απωθήσει, να τον ευχαριστήσει ή να τον δυσαρεστήσει;

Αν ένας πίθηκος απολάμβανε μία φυτεία από ώριμες μπανάνες και ευχαριστιόταν με τα γλυκά φρούτα της, θα έδινε καμιά προσοχή στις πικρές φλούδες και στις ρίζες, που επίσης βρίσκονται εκεί; Γνωρίζοντας ότι ολόκληρο το σύμπαν γεμίζει μόνο με τον Εαυτό του και βλέποντας τα πάντα σαν Ένα, πώς μπορεί. αυτός που απολαμβάνει τον Εαυτό να υποκύψει ποτέ στις ηδονές των αισθήσεων, που όλες συνοδεύονται από τη δυστυχία;

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα επαναλαμβάνει τις υπέρτατες διδασκαλίες

Ξανά ο Ασταβάκρα επαναλαμβάνει τις ανώτατες διδασκαλίες, που οδηγούν στη γνώση τον Εαυτού. Συνιστά στον Τζάνακα να παραμένει άγρυπνος, ώστε να μην υποπέσει στην πλάνη και τη δουλεία, ούτε για μία στιγμή.

Ένας άνθρωπος που η διάνοιά του είναι ελεύθερη από το σκοτάδι και το πάθος και είναι γεμάτη με φως, πραγματώνει τον Εαυτό, οπουδήποτε και με όποιο τρόπο δίνονται από τον γκουρού, οι διδασκαλίες της σοφίας. Για έναν τέτοιο προικισμένο υποψήφιο, ακόμα και λίγες οδηγίες που δόθηκαν τυχαία είναι αρκετές για να τον αφυπνίσουν στην Αλήθεια. Αλλά ένας άνθρωπος με ακάθαρτη διάνοια, που δεν έχει ετοιμάσει τον εαυτό του με τις απαραίτητες πειθαρχίες, μένει συγχυσμένος στην προσπάθειά του να αντιληφθεί τον Εαυτό, ακόμα και μετά από την αναζήτηση της αυτογνωσίας, στη διάρκεια όλης του της ζωής.

Η απελευθέρωση δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η μη προσκόλληση στα πλασματικά αντικείμενα των αισθήσεων, ενώ η δουλεία είναι η προσκόλληση στα πλασματικά αντικείμενα των αισθήσεων. Αυτή είναι η ουσία όλων των διδασκαλιών. Είναι η μόνη πραγματικότητα. Γνωρίζοντας αυτό, πράξε όπως θέλεις.

Μόλις ο Εαυτός πραγματωθεί και η Αλήθεια γνωσθεί,

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα περιγράφει την κατάσταση της αυτοπραγμάτωσης

Ο Τζάνακα περιγράφει την κατάσταση της πραγμάτωσής του:

Έχω διώξει το νου από την παραμονή του σε λόγια, πράξεις και σκέψεις, γνωρίζοντας ότι αυτά ανήκουν στο σχετικό επίπεδο και όχι στον αληθινό μου Εαυτό. Έτσι πρώτα έγινα αδιάλλακτος με την εξωτερική μου δραστηριότητα, μετά με την άσκοπη ομιλία και τέλος με όλες τις σκέψεις. Κενός από κάθε δράση, είτε φυσική, είτε νοητική, είτε φωνητική, παραμένω στη σιωπή του Εαυτού μου.

Ο Αιώνιος Εαυτός είναι πέρα από το νου και τον λόγο. Δεν μπορεί να είναι ένα αισθητό αντικείμενο.

 Οταν είμαι σταθερά εδραιωμένος στη γνώση του Εαυτού μου, γνωρίζοντας ότι ο Εαυτός μου

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα υποδεικνύει τις παγίδες στην ατραπό

Για να σταθεροποιήσει τον Τζάνακα στην πραγμάτωση του Εαυτού, ο Ασταβάκρα συνοψίζει τα βήματα και τις παγίδες στην ατραπό της απελευθέρωσης και της εσωτερικής ειρήνης.

Είναι δουλεία όταν ο νους επιθυμεί ή θλίβεται για οτιδήποτε, απορρίπτει ή δέχεται οτιδήποτε, νοιώθει ευτυχής ή θυμωμένος με κάτι. Η απελευθέρωση πετυχαίνεται όταν ο νους είναι ελεύθερος από επιθυμία ή θλίψη, απόρριψη ή αποδοχή, κριτική, θυμό ή ευτυχία.

Είναι δουλεία όταν ο νους είναι προσκολλημένος σε οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό απ’ τις αισθήσεις. Είναι απελευθέρωση όταν ο νους είναι αποσπασμένος απ’ όλες τις αισθησιακές εμπειρίες. Γνωρίζοντας αυτό, να απέχεις από την αποδοχή ή την απόρριψη οποιουδήποτε πράγματος.

Όταν δεν υπάρχει ταύτιση του Εαυτού με το προσωπικό εγώ, υπάρχει απελευθέρωση. Όταν υπάρχει λανθασμένη ταύτιση με τον εγωικό εαυτό, υπάρχει, δουλεία. Γνωρίζοντας αυτό, εγκατέλειψε κάθε αίσθηση του εαυτού σαν περιορισμένο άτομο και η αλήθεια σου θα αποκαλύψει τον Εαυτό της.

Συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος δεν είναι πραγματικός και απαρνήσου

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα μιλά για την κατάσταση που δεν έχει όρια

Από τα βάθη της ύπαρξής του ο Τζάνακα αναφώνησε:

Είμαι Απεριόριστος, είμαι, σαν το δίχως όρια Διάστημα, στο οποίο ο φαινομενικός κόσμος δεν είναι παρά ένα μικρό δοχείο, περικυκλωμένο και διαπερασμένο από Εμένα. Είμαι σαν τον Απέραντο Ωκεανό και το σύμπαν είναι ένα μικρό κύμα που παίζει μέσα μου. Είμαι σαν την ατελείωτη έρημο και το σύμπαν είναι ένας αντικατοπτρισμός, που προβάλλει απατηλές εικόνες μέσα μου. Είμαι το Ένα θεμέλιο, η βασική αιτία όλης της ύπαρξης. Είμαι μέσα σ’ όλα τα όντα κι όλα τα όντα είναι μέσα μου. Γνωρίζοντας τον Εαυτό μου σαν το Απειρο, το Απόλυτο, πού είναι η ανάγκη να απαρνηθώ τον κόσμο ή να τον αποδεχθώ ή να τον καταστρέψω; 

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα οδηγεί τον Τζάνακα προς την διάλυση του εγώ

Στο άκουσμα του βάθους της κατανόησης του Τζάνακα, ο Ασταβάκρα οδηγεί τον Τζάνακα προς την τελική διάλυση της πλασματικής του ατομικότητας.

Εσύ ο Υπέρτατος Εαυτός, είσαι εντελώς αδέσμευτος. Είσαι ελεύθερος από την επαφή με οτιδήποτε, ότι κι αν είναι αυτό. Αφού η αιώνια κατάσταση της Ύπαρξής σου είναι απόλυτα αγνή και ελεύθερη, τι υπάρχει να απαρνηθείς; Πάψε να ταυτίζεις τον εαυτό σου με αυτόν τον ψεύτικο ατομικό εαυτό. Κατάστρεψε την ταύτισή σου με το σύμπλεγμα του σώματος κι ως εκ τούτου μπες στην κατάσταση της διάλυσης. 

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα απαντά στην πρόκληση του Ασταβάκρα

Ο Τζάνακα ήρεμα αποκρίνεται στην πρόκληση του Ασταβάκρα:

Ω, φωτισμένε Διδάσκαλε! Ο Γνώστης του Εαυτού που είναι πάντα συνειδητός της αλήθειας του, παίζει το παιχνίδι της ζωής στον κόσμο, αλλά δεν αγγίζεται απ’ αυτό. Πώς μπορεί να συγκριθεί με τον αδαή άνθρωπο του κόσμου, που είναι περιστοιχισμένος και φορτωμένος με προσκολλήσεις, όπως ένα φορτωμένος γάιδαρος;

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα δοκιμάζει τον Τζάνακα

Ο Ασταβάκρα είναι πολύ ευχαριστημένος με την πραγμάτωση της Υπέρτατης Αλήθειας από τον Τζάνακα. Αλλά επιθυμεί να δοκιμάσει την έκταση της νοητικής του μεταμόρφωσης. Προκαλεί τον Τζάνακα με τα ακόλουθα λόγια:

Γνωρίζοντας ότι ο εαυτός σου είναι ο Ένας ακατάστρεπτος Εαυτός, πώς γίνεται τότε εσύ, ενώ είσαι βυθισμένος στη γαλήνη, να αισθάνεσαι ακόμα προσκολλημένος στην απόκτηση πλούτου;

Πόσο γρήγορα η απληστία δείχνει το μοχθηρό της πρόσωπο, όταν κάποιος περνάει μια λαμπερή πέτρα, γαρνιρισμένη με κάλπικο χρυσό, για τον αληθινό χρυσό, επειδή έχει άγνοια της μοναδικής στιλπνότητας του αγνού χρυσού! Έτσι και στον εξαπατημένο άνθρωπο αναδύεται μια ανόητη λαχτάρα για ιδιοκτησία, καθώς με την άγνοια που έχει,

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα διακηρύσσει τη φώτισή του

Μέσα σε μια ξαφνική λάμψη φώτισης που προκλήθηκε από τα λόγια του Γκουρού ο Τζάνακα διακήρυξε:

Ω, Ευλογημένε Διδάσκαλε, τώρα γνωρίζω ότι είμαι η αψεγάδιαστη, γαλήνια, αγνή Συνειδητότητα. Είμαι πέρα από αυτόν τον αισθητό κόσμο κι όλα του τα φαινόμενα. Έχοντας απαρνηθεί τον κόσμο μαζί με το σώμα, τώρα μέσω της χάρης Σου συνειδητοποιώ την υπέρτατη σοφία της Αυτογνωσίας.

Όλον αυτόν τον καιρό νόμιζα πως ήμουν του κόσμου. Για τόσο καιρό ξεγελάστηκα από την πλάνη. Αλλά τώρα γνωρίζω· είμαι ο αθάνατος Εαυτός. Εγώ μόνο φωτίζω αυτό το σώμα και το σύμπαν, γιατί Εγώ μόνο υπάρχω.

Όπως ακριβώς τα κύματα, ο αφρός κι οι φυσαλίδες δεν διαφέρουν από το νερό, έτσι ακριβώς και το σύμπαν δεν διαφέρει στο παραμικρό από Εμένα. Όπως το ύφασμα δεν είναι φτιαγμένο

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα ξεκινά την ομιλία του

Ο βασιλιάς Τζάνακα λαχταρούσε επίμονα να γνωρίσει την Υπέρτατη Αλήθεια και αναζητούσε σ’ όλη την απέραντη επικράτεια του, ανάμεσα σε μερικούς από τους πιο αναγνωρισμένους λόγιους και φιλοσόφους του κόσμου, ένα πλήρως πραγματωμένο ον που να έχει την πνευματική δύναμη να τον οδηγήσει στην υπέρτατη σοφία. Δεν μπορούσε να βρει κανένα. Αλλά η αγνή καρδιά του βασιλιά Τζάνακα και η αγωνιώδης έκκλησή του, ανάγκασαν τον οικουμενικό Διδάσκαλο να αποκαλύψει τον Εαυτό του και να αναζητήσει το βασιλιά με τη μορφή του Ασταβάκρα.

Με μεγάλη ταπεινότητα ο βασιλιάς ικέτευσε τον Ασταβάκρα να του δείξει το δρόμο για τη φώτιση. Ο Ασταβάκρα είπε στο βασιλιά ότι ένα βασιλικό παλάτι δεν ήταν το κατάλληλο μέρος για μια τέτοια διδασκαλία. Ζήτησε από το βασιλιά να απεγδυθεί όλα τα βασιλικά ενδύματα κι αντικείμενα, να φορέσει το απλό ένδυμα του ερημίτη και να τον ακολουθήσει στο δάσος. Άφησαν πίσω μακριά τη βασιλική πόλη και έφτασαν στο γαλήνιο περιβάλλον του δάσους. Εκεί σ’ ένα ξέφωτο ο Τζάνακα προσκύνησε τον Ασταβάκρα και με ευλάβεια του είπε:

Σάι Μπάμπα - Για να ελευθερωθείτε, παραδώστε ολοκληρωτικά το νου σας στο Θεό

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΠΛΓΚΛΒΑΤ ΓΚΙΤΑ 

(30η Ομιλία - σελ. 261)

"Για να ελευθερωθείτε, παραδώστε ολοκληρωτικά το νου σας στο Θεό"

Κάποτε ο βασιλιάς Τζάνακα έστειλε μήνυμα στο λαό του κι έλεγε: “Αν υπάρχει κάποιος μεγάλος μελετητής, ένας Παντίτ, ένας Μαχάτμα, ένας Γιόγκι, ένας Μαχαρίσι, ένας σοφός, όποιος κι αν είναι ας έλθει να με διδάξει τη γνώση του Άτμα”. Στο μήνυμά του έλεγε επίσης ότι έλπιζε να φθάσει στο Ατμα-Γκνιάνα, την Αυτογνωσία, μέσα σε λίγα λεπτά, αν δεχόταν την κατάλληλη καθοδήγηση. Ακόμα κι αν τύχαινε να ανεβαίνει στο άλογό του, πριν καθίσει καλά-καλά πάνω του, θα μπορούσε να φθάσει στο Ατμα-Γκνιάνα. Στο τέλος πρόσθετε: “Αν το άτομο που θα προσφερθεί να με διδάξει το Ατμα-Γκνιάνα δεν μπορεί να μου προσφέρει μια εμπειρία άμεσης φώτισης, τότε δεν θέλω να το δω, ακόμα κι αν είναι ο καλύτερος σχολιαστής ή ο μεγαλύτερος γνώστης ή ο πιο μορφωμένος άνθρωπος της χώρας”. Όλοι οι Παντίτ και οι Ρίσι, λοιπόν ήταν κάπως τρομοκρατημένοι απ’ αυτή την απαίτηση. Καταλάβαιναν ότι ήταν μια σοβαρή δοκιμασία για τις γνώσεις και τη μόρφωσή τους κι έτσι κανένας δεν τολμούσε να παρουσιαστεί και να προσφερθεί να διδάξει το βασιλιά με τους όρους που έβαζε. Εκείνη την εποχή ο νεαρός Ασταβάκρα ερχόταν προς το βασίλειο. Στο δρόμο προς την πρωτεύουσα Μιτιλαπούρα συνάντησε πολλούς ανθρώπους που έρχονταν από κει κι ανάμεσά τους μελετητές και Παντίτ. Όλοι τους είχαν σκυθρωπή όψη και φαίνονταν ανήσυχοι και στεναχωρημένοι. Ο Ασταβάκρα τους ρώτησε ποια ήταν η αιτία της ανησυχίας και της θλίψης τους. Εκείνοι του εξήγησαν τα καθέκαστα. Ο Ασταβάκρα δεν μπορούσε να καταλάβει

Σάι Μπάμπα - Ανάπτυξη της Εσωτερικής Όρασης

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ

 (33η Ομιλία - σελ. 296)

“Ανάπτυξη της Εσωτερικής Όρασης"

Κάποτε ο βασιλιάς Τζάνακα συγκάλεσε μία συνέλευση των μεγάλων μελετητών. Έλαβαν μέρος εξέχοντες ακαδημαϊκοί. Διάσημοι Παντίτ και λόγιοι προσήλθαν απ’ όλες τις περιοχές. Σχολιαστές γνωστοί που ήταν εξαιρετικά περίπλοκοι στην επιχειρηματολογία τους μαζεύτηκαν. Πολλά προικισμένα άτομα, ικανά να τρομάξουν ολόκληρο τον κόσμο με τη νοητική και ρητορική τους δεινότητα, συγκεντρώθηκαν στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού όπου γινόταν η συνέλευση. Αυτή η συνέλευση αποτελείτο από τέτοιους γίγαντες του πνεύματος, ώστε δεν υπήρχε χώρος να εισέλθουν κοινοί άνθρωποι. Στις καθημερινές συναντήσεις προήδρευε ο ίδιος ο βασιλιάς Τζάνακα και από την αυστηρώς επίλεκτη ομάδα των παρευρισκομένων, μόνο στους πιο εξέχοντες και πετυχημένους δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Σ’ αυτή τη μεγαλειώδη και σεβαστή συνέλευση ζήτησε να γίνει δεκτός ο νεαρός Ασταβάκρα. Αλλά ποιος θα επέτρεπε στον Ασταβάκρα να μπει μέσα; Δεν είχε ούτε διπλώματα ούτε συστατικές επιστολές. Δεν είχε τη βοήθεια κανενός μεγάλου δασκάλου ή προστάτη. Η μόνη βοήθεια που είχε

Σάι Μπάμπα - Ο Γιόγκα της Δράσης - Εγκατάλειψη τον Καρπού

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ 

(32η Ομιλία - σελ. 281)

"Ο Γιόγκα της Δράσης - Εγκατάλειψη τον Καρπού"

Κάποτε ο νεαρός σοφός Σούκα ταξίδευε κοντά στη Μιτιλαπούρα. Ο βασιλιάς Τζάνακα άκουσε ότι ο Σούκα είχε μπει στο βασίλειό του, αλλά δεν ήξερε που είχε καταλύσει, Ο βασιλιάς έστειλε αρκετούς αγγελιαφόρους για να βρουν που ήταν ο Σούκα. Αυτοί πέρασαν μια βδομάδα τριγυρίζοντας στο βασίλειο και τέλος ανακάλυψαν το Σούκα να ζει σ’ ένα καταφύγιο στο δάσος κοντά στην πρωτεύουσα Μιτιλαπούρα. Ο Τζάνακα μαζί με τους υπουργούς του πήγε να επισκεφθεί τον Σούκα. Δεν πήγε σαν αυτοκράτορας ή σαν βασιλιάς. Πήγε σαν ένας υπηρέτης προς τον Κύριο. Είχε από καιρό απομακρύνει κάθε ίχνος εγωισμού και τώρα πήγαινε σαν ένας ταπεινός πνευματικός ασκούμενος. Ο Σούκα μιλούσε στους μαθητές του για κάποιο πνευματικό θέμα. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας ο Τζάνακα στεκόταν και άκουγε με απόλυτη συγκέντρωση. Ήλθε το σούρουπο. Πριν φύγει ο Τζάνακα πήγε στο Σούκα και τον ρώτησε: “Σουάμι, μπορώ να παρακολουθώ αυτή τη θεία ομιλία κάθε μέρα;” Ο Σούκα απάντησε: ‘Ή πνευματικότητα και η φιλοσοφία, Τζάνακα, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Σάι Μπάμπα - Η αληθινή απάρνηση στρέψει το νου σας προς το Θεό

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ (11^η Ομιλία - σελ. 95)

"Η αληθινή απάρνηση στρέψει το νου σας προς το Θεό"

Ο βασιλιάς Τζάνακα είχε επιτύχει μια εξαιρετική εξοικείωση με το Μπράχμα-Γκνιάνα, τη Γνώση του Μπράχμαν. Είχε ονομαστεί “ο Βασιλιάς του Βιντέχα”. Βιντέχα σημαίνει ‘‘στερημένος σώματος”, με άλλα λόγια, αυτός που δεν έχει καμιά αίσθηση σωματικής συνείδησης. Μια νύχτα, μετά το δείπνο, συζητούσε σοβαρά διοικητικά προβλήματα με τους υπουργούς του. Λίγο αργότερα επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρά του. Το δείπνο είχε σερβιριστεί, αλλά δεν το άγγιξε. Ξάπλωσε σ’ έναν καναπέ, ενώ η βασίλισσα του έκανε μασάζ στα πόδια. Γρήγορα ο βασιλιάς Τζάνακα αποκοιμήθηκε. Η βασίλισσα ζήτησε από τους διάφορους παρευρισκόμενους ακόλουθους να βγουν από το δωμάτιο και βεβαιώθηκε ότι ο βασιλιάς, που ήταν εξαιρετικά κουρασμένος, δεν θα ενοχλείτο στον ύπνο του. Έριξε ένα σκέπασμα επάνω του και χαμήλωσε το φως, μένοντας ήσυχα στο πλευρό του. Λίγο αργότερα, ο βασιλιάς Τζάνακα, εντελώς ξαφνικά, άνοιξε τα μάτια του, ανασηκώθηκε, κοίταξε γύρω δύσπιστα το περιβάλλον του και με έναν πάρα πολύ παράξενο τρόπο άρχισε να ρωτάει, “Αυτό είναι πραγματικό ή εκείνο είναι πραγματικό; Είναι αυτό η αλήθεια ή είναι εκείνο η αλήθεια;” Η βασίλισσα φοβήθηκε λιγάκι από την ταραγμένη όψη του και την παράξενη ερώτηση. Προσπάθησε να καταλάβει τι ακριβώς ρωτούσε, αλλά αυτός δεν της εξηγούσε ούτε της απαντούσε σε καμιά από τις απορίες της. Συνέχιζε μόνο να λέει, “Είναι αυτή η αλήθεια ή εκείνη;” Η βασίλισσα φώναξε τους υπουργούς, τους συμβούλους κι άλλους σπουδαίους επίσημους. Μαζεύτηκαν όλοι και άρχισαν να ρωτάνε το βασιλιά, “Μαχαράτζα, ποια είναι η αμφιβολία σου; Τι ακριβώς ρωτάς;” Όμως ο Μαχαράτζα δεν τους αποκρινόταν. Τελικά οι υπουργοί έφεραν το μεγάλο σοφό Βασίστα στην αυλή. Ο Βασίστα ρώτησε το βασιλιά “Τι ρωτάς; Ποια είναι η αμφιβολία σου; Μπορώ να σου τη διευκρινίσω εγώ;” Ο βασιλιάς επαναλάμβανε σε όλους τις ερωτήσεις με την ίδια απορία, “Είναι εκείνο η αλήθεια ή αυτό; Είναι αυτή η πραγματικότητα ή εκείνη; ”

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Υπάρχουν αυτοί που νομίζουν ότι ο κόσμος υπάρχει και είναι πραγματικός. Υπάρχουν άλλοι που νομίζουν ότι ο κόσμος δεν υπάρχει και δεν είναι πραγματικός. Σπάνιος είναι αυτός ο Ευλογημένος που δεν νομίζει, αλλά είναι πάντα ήρεμος, παραμένοντας στο Απόλυτο.

Ασταβάκρα

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ ΣΕ HTML