Περί υποδοχής της πληροφορίας

Γνώμη έχουν όλοι... Γνώση για να εκφέρουν γνώμη έχουν; 

Άλλο η γνώση, και άλλο η γνώμη... εμείς διαβάζουμε κάτι -στο ίντερνετ - και αμέσως το υιοθετούμε ως αλήθεια δίχως άλλο. Γιατί όμως γίνεται αυτό; Γιατί τείνουμε εμείς οι άνθρωποι να υιοθετούμε -την περισσότερη των περιπτώσεων ασκεπτεί μια ιδέα ή γνώμη; 

Πιστεύω ότι δεν έχουμε ένα λογικό πλαίσιο εξέτασης των πραγμάτων. Ένα φίλτρο, όπως είναι αυτά τα φίλτρα του νερού στις γεωτρήσεις, που κρατούν μακριά τις ακάθαρτες ουσίες, ώστε να μπορούμε να πίνουμε καθαρό νερό. Και κάθε φίλτρο ας πούμε συνίσταται από κάποια υλικά π.χ. ενεργό άνθρακα, ζεόλιθο και ποιος ξέρει τι άλλο. 

Αλλά για εμάς, για το νου μας, και τις αντιληπτικές μας γνωστικές υποδοχές, ποιός είναι ο άνθρακάς μας, ποιός είναι ο ζεόλιθός μας; Έχουμε ένα φίλτρο ανάμεσα στην πληροφορία; Ή είμαστε ανοιχτοί στην πλύση εγκεφάλου που γίνεται από τους ανεγκέφαλους; 

Κανείς δεν είναι πιο απελπιστικά σκλαβωμένος....

«Κανείς δεν είναι πιο απελπιστικά σκλαβωμένος, από αυτόν που νομίζει ότι είναι ελεύθερος»
Γκαίτε

ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

Συμβαίνει και πολλές φορές ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ να εκφέρουμε την ΓΝΩΜΗ μας ή να πούμε αυτό που θεωρούμε ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι σωστό να συμβαίνει αυτό;

Πρέπει να ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΟΥΜΕ, πάνω σε αυτά που εμείς πρεσβεύουμε και το τι θεωρούμε γι’ αυτά, μέσα από την ΛΟΓΙΚΗ, την ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και την ΗΘΙΚΗ. Εάν εμείς δεν αναρωτιόμαστε εάν αυτό που λέμε είναι σωστό ή όχι, και λέμε ότι λέμε πάντα με την πεποίθηση ότι είμαστε σωστοί επειδή το έχουμε συμπεράνει από μόνοι μας τότε πέφτουμε στο άλλο άκρο. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία.

Το σωστό για να φτάσουμε σε συμπεράσματα είναι να ερωτήσουμε τον εαυτό μας:

• Τι Πιστεύω;
• Γιατί το Πιστεύω αυτό;
• Τι πίστευα παλαιότερα;
• Έχω αλλάξει κάτι στις πεποιθήσεις μου;
• Γιατί το πίστευα αυτό;
• Γιατί αναθεώρησα τα πιστεύω μου;  ή αντίθετα
• Γιατί ακόμα διατηρώ το ίδιο πιστεύω;

Λάθος ιδέες και αντιλήψεις

 Ένα ωραίο κομμάτι που βρήκα από το προφίλ ενός φίλου και αδελφού και είναι πολύ ενδιαφέρον για αυτό πρέπει να το αναπαράγω καθότι μιλάει για το πως θεωρούμε εμείς τις αντιλήψεις μας, τις πεποιθήσεις μας, και κάποια άλλα κομμάτια από τον Αξιοσέβαστο Δάσκαλο της Ιατρικής Γαληνό:

«Το μεν σφάλμα προκύπτει από λάθος ιδέες και αντιλήψεις, το δε πάθος προκαλείται από μία παράλογη δύναμη, που βρίσκεται μέσα μας και δεν υπακούει στη λογική. Το ότι είναι πολύ πιθανό να σφάλουμε έστω και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε οι ίδιοι μπορούμε να το συμπεράνουμε απ΄ το εξής: Ότι ο κάθε άνθρωπος θεωρεί τον εαυτόν του ολότελα αλάνθαστο, ή ότι τα σφάλματα του είναι μικρά και ασήμαντα. Όταν ήμουν μικρός θεωρούσα υπερβολική τη σπουδαιότητα, που έδινε ο κόσμος στην ρήση του Απόλλωνα. Εκ των υστέρων όμως ανακάλυψα, ότι δικαίως την επαινούν. Όποιος λοιπόν θέλει να γίνει σωστός και ενάρετος άνθρωπος ας έχει υπ΄ όψη του αυτό: Ότι είναι αναπόφευκτο να αγνοεί πολλά απ’ τα προσωπικά του σφάλματα» 

Γαληνός-Περί ψυχής παθών και αμαρτημάτων

 

 «Το πρώτο και μέγιστο σφάλμα είναι όσων αβασάνιστα εκφέρουν γνώμη για το τι ωφελεί ή βλάπτει την ανθρώπινη ζωή. Το σφάλμα αυτό το γεννάει η φιλαυτία – αλαζονεία, η δοκησισοφία και η φιλοδοξία»-του ιδίου

 «Τα σοφίσματα είναι επιχειρήματα, τα οποία είναι μεν εσφαλμένα, αλλά στήνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζουν με ορθά. Το ότι είναι στημένα φαίνεται καθαρά απ΄ το συμπέρασμα τους, το οποίο δεν αληθεύει. Αναγνωρίζονται δε πολύ δύσκολα από εκείνους, που δεν είναι εξασκημένοι στην χρήση λογικών συλλογισμών».-του ιδίου

Συμπέρασμα: Πρέπει ο καθένας να δεχτεί ότι είναι ένα σύνολο πραγμάτων που αγνοεί στον ψυχισμό του και να αναζητήσει μέσα στην ψυχή του να καθαρίσει απ' όλα αυτά τα πράγματα, πρώτα μέσω της Ψυχολογικής Αυτοπαρατήρησης και ύστερα μέσω του Μυστικιστικού Θανάτου ή της Βουδδιστικής εξάλειψης ώστε να αντικαταστήσει τα ελαττώματα με αρετές, να αντικαταστήσει τις λάθος ιδέες και τις λάθος αντιλήψεις ή τις πεποιθήσεις που πηγάζουν απο την εικασία και την πίστη και δίνουν βάση στην εκλογίκευση και την Σοφιστεία του υποκειμενικού ορθολογισμού με την Αντικειμενική Λογική του Ανώτερου Νου που πειραματίζεται το πραγματικό· και να ξεφεύγει (ο άνθρωπος) απο τον εγκλωβισμό του δικού του εγώ για να βιώσει το πραγματικό μέσα και πάνω απ' αυτόν.  

Αυτό βέβαια επαφίεται έναν έλεγχο του νου και μια εκπαίδευση αυτού χρησιμοποιώντας πάντοτε την Συνείδηση και την Θέληση.