Όχι μόνο να γνωρίζουμε τον Δρόμο αλλά και να περπατάμε τον Δρόμο...

Χρειαζόμαστε όχι μόνο να γνωρίζουμε τον Δρόμο αλλά και να περπατάμε τον Δρόμο. Ένα δάχτυλο δείχνει τον Δρόμο, ας μην κοιτάμε το δάχτυλο που δείχνει, αλλά ας περπατάμε τον δρόμο που είναι ο δικός μας Δρόμος. Μπορεί αυτός ο Δρόμος να έχει ένα όνομα, της Εσωτερικής Χριστοποίησης ή Χριστότητας, μπορεί να ονομάζεται της Αυτοπραγμάτωσης ή της Βουδδότητας, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να περπατάμε προς τα εκεί.

Και για να πάμε προς τα εκεί έχουμε ως όπλο τα Ευαγγέλια, τις Σούτρες του Βούδδα, τις σούτρες του Ινδουϊσμού, τα διάφορα Ιερά Κείμενα των λαών… Και έχουμε και τις Διδασκαλίες των Αξιοσέβαστων Δασκάλων. Του Αβατάρα Σαμαέλ και του Δάσκαλου Λάκσμι οι οποίοι μας άφησαν έναν πολύτιμο Θησαυρό. Αλλά αυτός ο Θησαυρός δεν έχει αξία αν δεν πράττουμε τις διδασκαλίες, αν δεν περπατάμε το μονοπάτι.

Οι Δάσκαλοι άφησαν μια διδασκαλίες για όλα τα επίπεδα. Και αυτό

Ποιος σε οδήγησε στην Οδό;

Ρώτησαν τον Σιμπλί: «Ποιος σε οδήγησε στην Οδό;» Και αυτός απάντησε: «Ένας σκύλος. Μια μέρα τον είδα σχεδόν νεκρό από τη δίψα, να στέκεται δίπλα στο νερό. Κάθε φορά που κοίταγε το είδωλο του στο νερό, τρόμαζε και τραβιόταν, γιατί νόμιζε πως ήταν ένα άλλο σκυλί. Τελικά ήταν τόση η ανάγκη της δίψας του, που έδιωξε το φόβο του και πήδησε στο νερό. Τότε, ως εκ θαύματος για τα μάτια του σκύλου, το «άλλο σκυλί» χάθηκε. Ο σκύλος βρήκε ότι το εμπόδιο ήταν ο ίδιος, το χώρισμα από αυτό που αναζητούσε ξαφνικά διαλύθηκε. Ήταν τόσο απλό. Με τον ίδιο τρόπο το δικό μου εμπόδιο χάθηκε, όταν κατάλαβα πως ήταν αυτό που πίστευα, πως ήταν ο εαυτός μου. Έτσι η Οδός μου πρώτο-φανερώθηκε από το φέρσιμο του σκύλου».

Μια ιστορία Σούφι

Οι ΟΜΠΙΒΑΤΕΛ και η εσωτερική εργασία

Ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από τον Γκουρτζίεφ, από το βιβλίο "Αναζητώντας τον κόσμο του Θαυμαστού" του Ουσπένσκυ: 

«Πολλές φορές νομίζουν αυτοί που ακολουθούν το "δρόμο", δηλαδή τον υποκειμενικό δρόμο, ιδιαίτερα αυτοί που μόλις αρχίζουν, ότι οι άλλοι, δηλαδή οι άνθρωποι του αντικειμενικού δρόμου, δεν προχωρούν. Αυτό όμως, είναι μεγάλο λάθος. Ένας απλός ομπιβάτελ μπορεί καμιά φορά να κάνει τέτοια εργασία μέσα του, που να ξεπερνάει κάποιον άλλο, είτε μοναχό, είτε ακόμη και γιόγκι.

«Ομπιβάτελ είναι μια παράξενη ρωσική λέξη. Χρησιμοποιείται με την έννοια του "μικροαστού", χωρίς καμιά ιδιαίτερη χροιά. Ταυτόχρονα,

Το εγώ που δεν θέλει να ασκηθεί

Εμείς δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε μπίκχου, δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε ασκητές, ούτε μαθητευόμενους. Θα προτιμούσαμε να μας αποκαλούν Βούδες ή Δάσκαλους, αυτό θα ήταν πιο αρεστό στ΄ αυτιά μας.

Το εγώ ποτέ δεν θα δεχθεί την κατωτερότητα του, θα μας γεμίζει με αισθήματα αμφιβολίας, και με την διαλεκτική του εκλογίκευση, γιατί ν’ ασκηθώ, γιατί να κάνω μάντραμ, γιατί να κάνω διαλογισμό…

Το εγώ μας αυταπατά λέγοντας μας ότι έχουμε φτάσει σε κάποιο επίπεδο συνείδησης, κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι έχουμε κάποιο επίπεδο, ότι είμαστε Μποδισάτβες ή κάποια συγκεκριμένη μετενσάρκωση σπουδαίου ατόμου. Γιατί λοιπόν να ασκηθούμε, όταν το εγώ μας είναι τόσο άγιο; Γιατί να μελετήσουμε; Γιατί αυτοστοχαστούμε και ν΄ αυτοκατηγορηθούμε;