Α.Δ ΡΑΜΠΟΛΟΥ -Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΒΟΥΝΩΝ

Θέλω με αυτό το έργο να σας δείξω τον πιο σύντομο δρόμο, τον πιο γρήγορο, για να φτάσετε στην Απελευθέρωση. Γι' αυτό ανέλαβα την εργασία να ερευνήσω πολύ σε βάθος, μέσω της πρακτικής, για να σας αφήσω ως κληρονομιά αυτό το έργο, που είναι ο πραγματικός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει κάθε μαθητής.

Ήδη έχουμε ακούσει πολλές θεωρίες, πολλές ομιλίες. Για να δούμε, τι υπάρχει από όλα αυτά; Τίποτα! Δεν έχει μείνει τίποτα περισσότερο από το κενό που αφήνουν εκείνα τα στοιχεία. Κατά τρόπο, λοιπόν, (ώστε με αυτό το έργο θέλω να φτάσετε στο Μυητικό Δρόμο.

Αυτό είναι για τον ταπεινό κόσμο, τον κόσμο που ποθεί να απελευθερωθεί από τους μηχανικούς νόμους που τόσο μας έχουν βλάψει• που έχουμε φτάσει να μετατραπούμε σε κάποια όργανα της Φύσης και έχουμε ξεχάσει αληθινά για τι ήρθαμε και για πού πρέπει να συνεχίσουμε.

Πρέπει να αφήσετε την υπερηφάνεια και να μπείτε με υπομονή να εξασκήσετε τον οδηγό που δίνω σ' αυτό το βιβλίο, για να το πειραματιστείτε και να μπορείτε εσείς οι ίδιοι να δίνετε μαρτυρία αργότερα σε άλλους που ρωτάνε. Κάποιος δεν πρέπει ποτέ να μαθαίνει μόνο για αυτόν, αλλά πάντα να σκέφτεται την Ανθρωπότητα, πρώτα.

Όταν σκέφτεται την Ανθρωπότητα γενικά, έτσι αναπτύσσεται η σπίθα της αγάπης, ισχυροποιείται μέσα σε κάποιον και η άνοδος είναι πιο αποτελεσματική. Κατά τρόπο, λοιπόν, ώστε εμείς μαθαίνουμε για να διδάξουμε, όχι για να φυλάξουμε μέσα μας όλες εκείνες τις γνώσεις και η Ανθρωπότητα να αφανίζεται.

Περί Δαιμονίων, Πνεύματος και επιλογής των ψυχών

Σήμερα η λέξη Δαίμων έχει λάβει πολύ αρνητική σημασία, και αυτό λόγο της θεολογίας του Χριστιανισμού. Στην αρχαιότητα ο όρος είχε πολύ διαφορετική έννοια, φυσικά με τις διαφορές και την ποικιλομορφία της ελληνικής φιλοσοσφίας στο πέρας των αιώνων. Δεν είναι λίγο το γνωστό σε όλους μας δαιμόνιο του Σωκράτους, ο λεγόμενος Αγαθός Δαίμονας, αλλά και οι προσφωνήσεις των ίδιων των θεών ως δαίμονες, ο ορφικός ύμνος Προς Δαίμονα κτλ. κτλ. Δεν έχω βέβαια παρά να πω ότι αναμφισβήτητα κάποια αλήθεια θα υπάρχει και στου μεν και στους δε όσων αφορά το επίμαχο αυτό θέμα και ίσως η αλήθεια- όπως θα καταλήξω και παρακάτω είναι κάπου στην μέση και δεν έχει -όπως πάντοτε- μία όψη, αλλά αλλάζει ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης και κατανόησης και συνείδησης του καθενός που την προσεγγίζει. Ορίστε παρακάτω μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση περί δαιμόνων που βρήκα αναζητώντας περί αυτού του θέματος και την αναμοδημοσιεύω. Στο τέλος συνεχίζω με τα σχόλιά μου. 

«Στην αρχαιότητα η λέξη “δαίμων” ενείχε ευσέβεια. Δεν είχε την αρνητική σημασία που της προσέδωσε ο Χριστιανισμός. Αρχικά στην επική ποίηση δαίμονες καλούνταν οι θεοί. Παράγεται από το ρήμα «δαίω» και «δαίομαι» που σημαίνει μοιράζω (μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Επομένως δαίμων είναι αυτός που μοιράζει, που δίνει μερίδια και κατ’ επέκταση «αυτός που ορίζει τη μοίρα ενός ανθρώπου». Εφόσον οι άνθρωποι ήσαν πολυάριθμοι, θεωρούσαν ότι εξίσου πολυπληθείς ήσαν και οι δαίμονες

Σουάμι Σιβανάντα - Ο Σκοπός της Ζωής

Παντού υπάρχει ανησυχία. Ο εγωισμός, η απληστία, η οργή, η λαγνεία σπέρνουν τον όλεθρο. Πόλεμοι, μάχες, ανούσιοι καυγάδες μολύνουν την ατμόσφαιρα και δημιουργούν διχόνοιες, δυσαρμονία και ταραχή. Σάλπιγγες ηχούν και στρατιώτες παρελαύνουν στο πεδίο της μάχης για να σκοτώσουν τους εχθρούς τους. Το ένα έθνος διεξάγει πόλεμο στο άλλο για να αυξήσει τις επικράτειές του και τις εξουσίες του. Από δίπλα, το κίνημα της ειρήνης εργάζεται σιωπηλά για να φέρει ομόνοια, αρμονία και ειρήνη, για να εξαλείψει την τρομερή άγνοια, τη ρίζα των ανθρώπινων βασάνων, και για να διαδώσει τη Θεϊκή Γνώση ή γνώση του Εαυτού και να ενσταλάξει την αφοσίωση στις καρδιές των ανθρώπων. Μυστηριώδες είναι το σύμπαν, ακόμη πιο μυστηριώδη είναι τα σιωπηλά έργα του αθέατου Θεού, ο οποίος παρακινεί τους Ρατζασικούς (παθιασμένους) ανθρώπους από τη μία πλευρά να διεξάγουν πόλεμο και τους Σαττβικούς (αγνούς) ανθρώπους από την άλλη πλευρά να ξεκινήσουν Κέντρα Ειρήνης για τη διάδοση της πνευματικής γνώσης και για να φέρουν ειρήνη σε ολόκληρη τη βασανισμένη ανθρωπότητα.

Όχι μόνο να γνωρίζουμε τον Δρόμο αλλά και να περπατάμε τον Δρόμο...

Χρειαζόμαστε όχι μόνο να γνωρίζουμε τον Δρόμο αλλά και να περπατάμε τον Δρόμο. Ένα δάχτυλο δείχνει τον Δρόμο, ας μην κοιτάμε το δάχτυλο που δείχνει, αλλά ας περπατάμε τον δρόμο που είναι ο δικός μας Δρόμος. Μπορεί αυτός ο Δρόμος να έχει ένα όνομα, της Εσωτερικής Χριστοποίησης ή Χριστότητας, μπορεί να ονομάζεται της Αυτοπραγμάτωσης ή της Βουδδότητας, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να περπατάμε προς τα εκεί.

Και για να πάμε προς τα εκεί έχουμε ως όπλο τα Ευαγγέλια, τις Σούτρες του Βούδδα, τις σούτρες του Ινδουϊσμού, τα διάφορα Ιερά Κείμενα των λαών… Και έχουμε και τις Διδασκαλίες των Αξιοσέβαστων Δασκάλων. Του Αβατάρα Σαμαέλ και του Δάσκαλου Λάκσμι οι οποίοι μας άφησαν έναν πολύτιμο Θησαυρό. Αλλά αυτός ο Θησαυρός δεν έχει αξία αν δεν πράττουμε τις διδασκαλίες, αν δεν περπατάμε το μονοπάτι.

Οι Δάσκαλοι άφησαν μια διδασκαλίες για όλα τα επίπεδα. Και αυτό

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Όσοι ισχυρίζονται ή και ακόμα διακηρύττουν ότι ο Θεός δεν υπάρχει, όχι επειδή το έχουν αποδείξει ή το πιστεύουν, ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχουν και όσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει, το κάνουν απλά από αντίδραση για να προκαλέσουν τους υπόλοιπους έχοντες την αντίθετη γνώμη.

Προσωπικά πιστεύω ότι να ενστερνίζεται κάποιος την ανυπαρξία του Θεού βολεύει τα καθεστώτα, και κυρίως την Νέα Τάξη, γιατί μπορεί να βασιστεί

Διαλογισμός - Κομμάτι 2 - Η Ηθική

Η ΗΘΙΚΗ

Η Ηθική Συμπεριφορά, είναι μια Ηθική που πηγάζει από τον Κάθετο Δρόμο. Ο Κάθετος Δρόμος είναι ο Δρόμος του Πνεύματος, και σε αντίθεση με τον Οριζόντιο Δρόμο ο οποίος είναι της Ζωής, δεν υπόκειται στους περιορισμούς του Χρόνου.