Τα εγώ του Μυστικιστή

Μην ξεχνάτε πως στο εσωτερικό δρόμο δεν έχουμε μόνο τα "κοινά" εγώ ν' αντιμετωπίσουμε αλλά έχουμε και τα εσωτερικά, αυτά των μυστικιστών... Δηλαδή τα εγώ του στυλ εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος, πιο ξύπνιος, αυτός κοιμάται κλπ. Μυστικιστική υπερηφάνεια, μυστικιστική ματαιοδοξία, μυστικιστικός θυμός ! Επίσης μυστικιστική απληστία και μυστικιστική ζήλια, που είναι επίσης πολύ άσχημα και πρέπει να τα έχουμε υπ' όψιν μας... 

Τα εγώ ντύνονται τον μανδύα της αγιοσύνης και της καλοσύνης και της σοφίας και της φιλίας και της αδελφοσύνης, και των καλών πράξεων και της ανιδιοτέλειας. Αλλά το εγώ είναι μια στιγμιαία ΚΡΥΦΗ σκέψη, ελατήριο πολλών συνειρμών και ολόκληρων συμπεριφορών που φτάνουν να δικαιολογούν το ελάττωμα το οποίο μένει κεκαλυμμένο και ενώ φαίνεται κάποιος να κάνει ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ δεν μπορεί να δει πίσω από τις ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ του ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ή τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει, λόγω έλλειψης πρακτικής και αυτοσυλλογισμού. 

Το εγώ που δεν θέλει να ασκηθεί

Εμείς δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε μπίκχου, δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε ασκητές, ούτε μαθητευόμενους. Θα προτιμούσαμε να μας αποκαλούν Βούδες ή Δάσκαλους, αυτό θα ήταν πιο αρεστό στ΄ αυτιά μας.

Το εγώ ποτέ δεν θα δεχθεί την κατωτερότητα του, θα μας γεμίζει με αισθήματα αμφιβολίας, και με την διαλεκτική του εκλογίκευση, γιατί ν’ ασκηθώ, γιατί να κάνω μάντραμ, γιατί να κάνω διαλογισμό…

Το εγώ μας αυταπατά λέγοντας μας ότι έχουμε φτάσει σε κάποιο επίπεδο συνείδησης, κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι έχουμε κάποιο επίπεδο, ότι είμαστε Μποδισάτβες ή κάποια συγκεκριμένη μετενσάρκωση σπουδαίου ατόμου. Γιατί λοιπόν να ασκηθούμε, όταν το εγώ μας είναι τόσο άγιο; Γιατί να μελετήσουμε; Γιατί αυτοστοχαστούμε και ν΄ αυτοκατηγορηθούμε;