«Αναμόρφωση της πολιτικής σημαίνει χαράμισμα σκέψης»

Ο Δ. ρώτησε γιατί δεν έχω πάρει μέρος στην πολιτική· ο ίδιος έπαιρνε μέρος κατά κάποιο τρόπο σ’ αυτήν, καθώς ένοιωθε ότι η πολιτική ήταν ένα μέσο επικοινωνίας που μ’ αυτό μπορούσες να προσφέρεις βοήθεια. Ακόμα δεν είχε μπει βαθιά σ’ αυτήν και έχοντας έρθει σε μια από τις ομιλίες μου, του είχε εξάψει την περιέργεια το γιατί δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην πολιτική. Δεν ήταν ένα σημαντικό μέσο που μ’ αυτό θα μπορούσες να φέρεις τάξη σε τούτον τον μπερδεμένο κόσμο; Μίλησε ακόμα για το τι έλπιζε να κάνει στον κόσμο της πολιτικής, για το πόσο ελεεινά διεφθαρμένη ήταν, αλλά καθώς ένοιωθε πολύ έντονα ότι μπορούσε να κάνει κάτι μ’ αυτήν, έλπιζε ότι θα φέρει καλύτερες κοινωνικές συνθήκες. Ήταν ένας ξύπνιος άνθρωπος και είχε αντίληψη κάποιων πραγμάτων, αλλά διψούσε να ξέρει περισσότερα. Και τέλος, μίλησε λίγο για τη ζωή του.

«Η πολιτική», είπα, «είναι απλώς ένα παρακλάδι της ζωής και το να εστιάσει κανείς όλη του την προσοχή σ’ αυτήν – όπως και γίνεται – είναι το να λατρεύεις το μέρος και όχι το όλο· και στην εξέλιξη του μέρους υπάρχει σύγκρουση, σύγχυση και ανταγωνισμός. Το μέρος, δεν μπορεί ποτέ να συνεισφέρει στην κατανόηση του όλου. Η πολιτική βοηθάει να εστιάζεις τη σκέψη,

Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης...

"Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το Εγώ. Είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε ότι το Εγώ είναι ένας κόμπος στη ροή της ύπαρξης, ένα μοιραίο φράγμα στο ρεύμα της ελεύθερης σε κίνηση ζωής."

"Χρειάζεται να μετατρέπουμε το υποσυνείδητο σε συνειδητό και αυτό είναι δυνατό μόνο πετυχαίνο­ντας την εκμηδένιση του Εγώ."

~Σαμαέλ Αούν Βεόρ

Περί Δαιμονίων, Πνεύματος και επιλογής των ψυχών

Σήμερα η λέξη Δαίμων έχει λάβει πολύ αρνητική σημασία, και αυτό λόγο της θεολογίας του Χριστιανισμού. Στην αρχαιότητα ο όρος είχε πολύ διαφορετική έννοια, φυσικά με τις διαφορές και την ποικιλομορφία της ελληνικής φιλοσοσφίας στο πέρας των αιώνων. Δεν είναι λίγο το γνωστό σε όλους μας δαιμόνιο του Σωκράτους, ο λεγόμενος Αγαθός Δαίμονας, αλλά και οι προσφωνήσεις των ίδιων των θεών ως δαίμονες, ο ορφικός ύμνος Προς Δαίμονα κτλ. κτλ. Δεν έχω βέβαια παρά να πω ότι αναμφισβήτητα κάποια αλήθεια θα υπάρχει και στου μεν και στους δε όσων αφορά το επίμαχο αυτό θέμα και ίσως η αλήθεια- όπως θα καταλήξω και παρακάτω είναι κάπου στην μέση και δεν έχει -όπως πάντοτε- μία όψη, αλλά αλλάζει ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης και κατανόησης και συνείδησης του καθενός που την προσεγγίζει. Ορίστε παρακάτω μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση περί δαιμόνων που βρήκα αναζητώντας περί αυτού του θέματος και την αναμοδημοσιεύω. Στο τέλος συνεχίζω με τα σχόλιά μου. 

«Στην αρχαιότητα η λέξη “δαίμων” ενείχε ευσέβεια. Δεν είχε την αρνητική σημασία που της προσέδωσε ο Χριστιανισμός. Αρχικά στην επική ποίηση δαίμονες καλούνταν οι θεοί. Παράγεται από το ρήμα «δαίω» και «δαίομαι» που σημαίνει μοιράζω (μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Επομένως δαίμων είναι αυτός που μοιράζει, που δίνει μερίδια και κατ’ επέκταση «αυτός που ορίζει τη μοίρα ενός ανθρώπου». Εφόσον οι άνθρωποι ήσαν πολυάριθμοι, θεωρούσαν ότι εξίσου πολυπληθείς ήσαν και οι δαίμονες

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα υποδεικνύει τις παγίδες στην ατραπό

Για να σταθεροποιήσει τον Τζάνακα στην πραγμάτωση του Εαυτού, ο Ασταβάκρα συνοψίζει τα βήματα και τις παγίδες στην ατραπό της απελευθέρωσης και της εσωτερικής ειρήνης.

Είναι δουλεία όταν ο νους επιθυμεί ή θλίβεται για οτιδήποτε, απορρίπτει ή δέχεται οτιδήποτε, νοιώθει ευτυχής ή θυμωμένος με κάτι. Η απελευθέρωση πετυχαίνεται όταν ο νους είναι ελεύθερος από επιθυμία ή θλίψη, απόρριψη ή αποδοχή, κριτική, θυμό ή ευτυχία.

Είναι δουλεία όταν ο νους είναι προσκολλημένος σε οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό απ’ τις αισθήσεις. Είναι απελευθέρωση όταν ο νους είναι αποσπασμένος απ’ όλες τις αισθησιακές εμπειρίες. Γνωρίζοντας αυτό, να απέχεις από την αποδοχή ή την απόρριψη οποιουδήποτε πράγματος.

Όταν δεν υπάρχει ταύτιση του Εαυτού με το προσωπικό εγώ, υπάρχει απελευθέρωση. Όταν υπάρχει λανθασμένη ταύτιση με τον εγωικό εαυτό, υπάρχει, δουλεία. Γνωρίζοντας αυτό, εγκατέλειψε κάθε αίσθηση του εαυτού σαν περιορισμένο άτομο και η αλήθεια σου θα αποκαλύψει τον Εαυτό της.

Συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος δεν είναι πραγματικός και απαρνήσου

Η ψεύτικη αίσθηση του εγώ

Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;

Η πιο σοβαρή απ’ όλες τις τραγωδίες είναι να σκέφτεται κάποιος ότι σκέφτεται, να αισθάνεται ότι αισθάνεται, όταν στην πραγματικότητα είναι άλλος αυτός που σε μια ορισμένη στιγμή σκέφτεται μέσα στον μαρτυρικό μας εγκέφαλο και άλλος αυτός που νιώθει μέσα στην φλεγματώδη καρδιά μας.

Θα μιλήσουμε για την αίσθηση του εαυτού. Αξίζει να συλλογιστούμε σχετικά με την αίσθηση του εαυτού μας, είναι ωφέλιμο να κατανοήσουμε σε βάθος το ποια είναι η ψεύτικη αίσθηση του Εγώ.

Όλοι μας έχουμε πάντα στο βάθος της καρδιάς μας την αίσθηση του εαυτού μας, αλλά είναι ωφέλιμο να γνωρίζουμε αν αυτή η αίσθηση είναι σωστή ή εσφαλμένη. Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι είναι η αίσθηση του «Εγώ».

Πρώτα απ’ όλα, είναι επιβεβλημένο να κατανοήσουμε ότι οι άνθρωποι θα ήταν πρόθυμοι να

Περί διόρασης και δυνάμεων...

Οι εγωιστές και υπερήφανοι διορατικοί, συκοφαντούν τους συνανθρώπους τους και γεμίζουν τον κόσμο με δάκρυα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα θαμπά νερά μιας ξεροκέφαλης πνευματικότητας, αυτό είναι, ένας νους γεμάτος με συλλογισμούς, υπερηφάνεια, προκαταλήψεις, κοινωνικές πεποιθήσεις, κοινότυπες παρατηρήσεις, θυμό, εγωισμό κ.τ.λ. Μπορεί να αντανακλά μόνο τις σκοτεινές εικόνες της αβύσσου.

Ο νους του διορατικού, πρέπει να είναι τόσο ήσυχος όσο μια λίμνη του Νιρβάνα, ώστε ολόκληρο το πανόραμα του σύμπαντος να μπορεί να αντανακλάται πάνω σε αυτήν την τόσο αγνή λίμνη.

Τα περιγράμματα των δέντρων αντανακλώνται πάνω στην επιφάνεια του νερού, αλλά αντίστροφα. Παρομοίως, κάθε Δάσκαλος της δόξας έχει επίσης

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΕΛ για την ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΨΕΥΤΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

"Διανοητικά θα μπορούσαμε να έχουμε εκμηδενίσει το «Εγώ» του εγωισμού, αλλά μήπως συνεχίζει να υπάρχει η αίσθηση του εγωισμού, αυτή η αίσθηση του «πρώτος εγώ», «δεύτερος εγώ» και «τρίτος εγώ»; Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αν η αίσθηση συνεχίζει να υφίσταται, είναι επειδή το «Εγώ» του Εγωισμού υπάρχει ακόμα. Σήμερα λοιπόν σας έχω καλέσει για να κατανοήσετε την αίσθηση του εαυτού. Χρειάζεται πολύς κόπος για να κάνεις τους ανθρώπους να καταλάβουν την ανάγκη και αποφασίσουν να διαλύσουν το Εγώ, αλλά χρειάζεται περισσότερος κόπος για να τους κάνεις να καταλάβουν τι είναι η αίσθηση του εαυτού, η οποία συνήθως είναι τόσο λεπτή, τόσο ανεπαίσθητη. "

"Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;" 

"Μια οδηγία όσον αφορά την αίσθηση του «Εγώ»: Η αίσθηση του Εγώ είναι πάντα λανθασμένη, ποτέ σωστή. Πρέπει να υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην αίσθηση του Εγώ

καθημερινή εργασία με τα αρνητικά συναισθήματα

Στον ψυχολογικό τομέα υπάρχει πολύ ανισορροπία στους ανθρώπους. Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα ερείπιο εξαιτίας των αρνητικών συναισθημάτων και αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βλαβερό για την βαθιά εσωτερική ανάπτυξη από τα αρνητικά συναισθήματα.

Όταν ένα αρνητικό συναίσθημα σου επιτίθεται, έκφρασέ το με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν ένα αρνητικό συναίσθημα έρθει, ένα αρνητικό συναίσθημα ζήλιας το οποίο μας κατατρώει, θα πρέπει να το εκφράσουμε με ένα αρμονικό τρόπο, όχι προς όφελος της ζήλιας αλλά για το καλό των άλλων.

Αν ένα συναίσθημα θυμού μας ταρακουνήσει οποιαδήποτε στιγμή, τότε ας μιλήσουμε με μία εξαιρετική ευγένεια και αντί να αισθανθούμε ενοχλημένοι από αυτόν που μας χάλασε την ηρεμία, ας μιλήσουμε καλά για αυτόν που μας πρόσβαλε. Έτσι δεν θα υπάρξει ζημιά εσωτερικά.

Δεν είναι κάτι εύκολο να εκφραστείς καλά όταν κάποιος έχει ένα αρνητικό συναίσθημα, αλλά

Μια μαρτυρία του Casimiro Gueteο

Να επιστρέψουμε στο Είναι, αυτό το σημείο της αρχικής εκκίνησης, και να παραμείνουμε στα δεξιά του, αν και καταλήγει εύκολο να το λέμε είναι, χωρίς αμφιβολία, τρομαχτικά δύσκολο να το κάνουμε, δεδομένου του τρομερού βάρους που συσσωρεύεται στα εσωτερικά ενδόμυχα της ψυχής όταν αυτή έχει υποφέρει την πτώση (σεξουαλική) και συνεπώς την απομάκρυνσή της από το εσωτερικό της βαθύ Πραγματικό Είναι.

«Όταν ο Πατέρας απομακρύνεται, ο γιος πέφτει σε δυστυχία», έλεγε ο Αξιοσέβαστος Γιος του Ήλιου, προειδοποιώντας το σύνολο των μελετητών σε σχέση με την υπέρτατη υπακοή στις επιθυμίες του ΕΙΝΑΙ. Η ψυχή διαχωρισμένη από την Πανταχού Παρουσία του Πατέρα που βρίσκεται στο κρυφό, μένει φυλακισμένη μέσα στα δαχτυλίδια του ολέθριου τροχού του Σαμσάρα, αντιμετωπίζοντας σε συνέπεια κάθε είδος Κάρμα (τιμωρίες) σαν παράλογους καρπούς της συνεχούς της τύφλωσης στο πληκτικό και σκοτεινό της ταξίδι.

Ότι χάνονται οι αξίες ή πολύτιμες πέτρες του ΕΙΝΑΙ, όταν η ψυχή σαστισμένη παραβιάζει τις θεϊκές εντολές εκείνου; Είναι βέβαιο πως ναι. Τότε μιλάμε για «πεσμένους μποδισάτβας» ή «γιους βυθισμένους στην δυστυχία», εξαιτίας του πόνου που επέρχεται ενάντια σε αυτούς, σαν άμεση δράση του Νόμου της Κατάνθια (το ανώτερο κάρμα).

Ο Casimiro Guete είναι ένα επιφανές παράδειγμα της μάχης της ψυχής ενάντια στις ιδιαίτερές της κολάσιμες δημιουργίες και, ταυτόχρονα, ενάντια στην αυστηρότητα της θεϊκής Νέμεσης στην εργασία της να εφαρμόσει τους αντίστοιχους απλήρωτους λογαριασμούς της.

Όμως ας αφήσουμε να είναι ο ίδιος ο Casimiro Gueteο ο οποίος στην αγροτική του γλώσσα, χαρακτηριστική ενός ανθρώπου των αγροτικών εργασιών, μας εξηγεί το επώδυνο του δράμα, και για αυτό τον σκοπό, προσφέρουμε στον αναγνώστη ένα μήνυμα αυτού του μποδισάτβα, απευθυνόμενο στους γνωστικούς νέους όλου του κόσμου. Ας δούμε: 

Δεν πειράζει...

Εύκολα κρίνει κάποιος τον άλλο. Αλλά αυτό πρέπει να κάνουμε είναι να πούμε: ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. Δεν πειράζει αν με κρίνεις αδελφέ, ο Θεός σου επέτρεψε να με κρίνεις, γιατί αυτό χρειάζομαι για να δω τον εαυτό μου όπως είναι. Αυτό που πονάει είναι το εγώ. Αυτό που υποφέρει είναι το εγώ. Εάν δεν θα είχα εγώ δεν θα υπέφερα. Έτσι πρέπει να βρω, αυτό το ψεύτικο εγώ μέσα μου, και να το κατανοήσω και με την ΔΟΞΑ και την ΔΥΝΑΜΗ της Θεϊκής Μητέρας να το διαλύσω. Δεν θα θυμώσω αδελφέ μου, αλλά θα διαλύσω το εγώ μου. Θα εξαλείψω την υπερηφάνεια, και θα κάνω τα πράγματα σωστά. Θα σε αγαπήσω με όλη την δύναμη της καρδιάς μου, και θα σε υπηρετήσω για να λάμψει η δόξα του Χριστού. Δεν θα αφήσω το φόβο να μπει μέσα στην καρδιά μου, γιατί ο Θεός είναι μαζί μου, και τίποτα και κανένας δεν μπορεί να με βλάψει. Μόνο το εγώ πεθαίνει πραγματικά γιατί είναι φθαρτό και γι' αυτό του αξίζει ο θάνατος. Δεν πονάω εγώ, δεν πονάει το Είναι. Αυτός ο πόνος είναι ο πόνος του δηλητηριώδους φιδιού που πεθαίνει, και μας δαγκώνει σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να αποφύγει τον θάνατό του. Αυτός ο πόνος κρύβει μεγάλη χαρά. Ενώ η χαρά που το εγώ φέρνει μαζί του, ενέχει μεγάλο πόνο. Ο πόνος λυτρώνει, γι' αυτό και ο Χριστός μας έδειξε τον Δρόμο. Μόνο η Χαρά που πηγάζει από την κατανόηση του Υπέρτατου Πόνου ενέχει την Αλήθεια. Ας με κρίνεις αδελφέ, ώστε να γίνω Άξιος Άνθρωπος. Ο Θεός στο επιτρέπει, και αν κάνεις λάθος μόνον ο Θεός θα στο απαιτήσει. Δεν έχω καμία απαίτηση από σένα ή απ' τον Θεό, γιατί ο Θεός είναι πάνσοφος, και εγώ κανένας. Θεϊκή Μητέρα ας πεθαίνει το εγώ της υπερηφάνειας, απ' το οποίο ξεπηδούν η λαγνεία, ο θυμός, η ζήλια, η κακή θέληση, η απληστία, ο φόβος, η λαιμαργία, η οκνηρία. Ζήτω ο Χριστός. Ζήτω ο Θάνατος που είναι η ΖΩΗ. Αμήν.

Διανοητικές συλλήψεις...

Πολλές φορές έχουμε διανοητικές συλλήψεις, οι οποίες εντυπωσιάζουν... και εμάς τους ίδιους! Αλλά που στ' αλήθεια κρύβεται η Ουσία, αν όχι στην Αφύπνιση της Συνείδησης και στο πραγματικό Βίωμα του Αληθινού, του Νταρμάτα, της Αυτότητας; Υπάρχουν δύο ειδή φωτός, ένα Αυτόφωτο και ένα Ετερόφωτο... Το ένα είναι το Φως του Ισχυρογνώμονα, το Ψεύτικο Φως του Διανοητικού και του Αισθησιασμού και το άλλο είναι Αληθινό Φως του Είναι. Όταν το διανοητικό παύει να αποζητά να έχει δίκαιο, τότε ο νους παραμένει έτοιμος -κενός- για να δεχθεί το καινό- το καινούριο, το Αληθινό Φως. Πρώτα κενότητα, μετά φωτισμένη κενότητα. Αυτό είναι το βάθος του Μο Τσάο και του Ζεν-Τσαν-Ντυάνα πραγματωμένο. Φυσικά όταν ο άνθρωπος κάνει αυτές τις παραδοχές το εγώ εξεγείρεται πανηγυρικά, δημιουργώντας αρνητικά συναισθήματα, φόβο, υπερηφάνεια, και σκέψεις αμφισβήτησης και εσωτερικής σύγκρουσης. Το εγώ φοβάται την κενότητα, γιατί ξέρει πως μέσα από την κενότητα θα αποκαλυφθεί η αληθινή του φύση. Φοβάται την κενότητα γιατί ο Θεός- το Είναι θα γεμίσει αυτή την κενότητα, και αυτό δεν είναι ένα Διανοητικό Τέχνασμα. Έχει γραφτεί, θα έχεις ένα Θεό. Δεν μπορούμε να προσκυνάμε τον Διανοητικό Μαμμωνά και ταυτόχρονα να λατρεύουμε και το Είναι, γιατί κάποιον από τους δύο θα κοροϊδεύουμε. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι άνθρωποι είναι ειδικοί στο να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Γι' αυτό για να ξεκινήσουμε το μονοπάτι πρέπει να γίνουμε τρομακτικά ειλικρινείς. Το άλλο είναι να ποθήσουμε την απελευθέρωση με αγνότητα με όλο μας το Είναι.

Πάνω στην εργασία για την εξάλειψη των εγώ {Η ΧΡΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ}

Στην εργασία για την εξάλειψη των «εγώ», μερικές φορές μπορεί να νομίζουμε ότι τα πάμε καλά ενώ, στην πραγματικότητα, είναι πιθανό να κάνουμε πολύ λάθος.

Α.Δ. Σαμαέλ {Μεγάλη Ανταρσία}

>>> Είναι σχεδόν αδύνατο για αυτόν που κοιμάται να μπορεί να είναι αντικειμενικός. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να καταλάβουμε ότι ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ. Η ταύτιση μας ρίχνει στην γοητεία, και η γοητεία στον ύπνο. Ο ύπνος της Συνείδησης, είναι να ξεχνάμε ν’ αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, να ξεχνάμε τι κάνουμε και να κάνουμε τα πράγματα μηχανικά, και να μην συνειδητοποιούμε που βρισκόμαστε την εκάστοτε στιγμή. Η Αφύπνιση, για παράδειγμα το κλειδί ΥΑΤ, είναι ένα ξυπνητήρι, που χτυπάει για να μας θυμίσει να μην ξεχνιόμαστε. Ή να μας υπενθυμίσει να μην ξεχαστούμε. Αλλά πρέπει να προσέξουμε γιατί εμείς νομίζουμε

Τα πάντα είναι παροδικά εκτός απ' το Είναι

"Έτσι όπως οι ταξιδιώτες δεν έχουν προσκόληση,
στον ξενώνα που μένουν για μια μόνο νύχτα.
Έτσι και εγώ δεν θα πρέπει να έχω προσκόληση σε αυτό το σώμα,
το οποίο είναι ο ξενώνας για μια μόνο επαναγέννηση."

Οδηγός στον Τρόπο Ζωής του Μποντισάτβα ~ Σαντιντέβα ~

Τα πάντα είναι παροδικά εκτός απ' το πνεύμα, το Είναι. Τα πάντα υπόκεινται στην παροδικότητα: το φυσικό μας σώμα, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, το σπίτι μας, τα υπάρχοντά μας, όλα αυτά είναι παροδικά. Εμείς είμαστε παροδικοί, φθαρτοί, και επιπλέον κάθε στιγμή υποκείμεθα σε αλλαγή. Δεν είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν εχθές, αύριο δεν θα είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν σήμερα, γιατί τα πάντα αλλάζουν κάθε στιγμή και τίποτα δεν μένει ίδιο. 

Το μόνο που μένει το ίδιο, αναλλοίωτο, αιώνιο, προϋπάρχων πάντα και θα είναι για πάντα είναι το Είναι. Το Είναι δεν γνωρίζει περιορισμούς χώρου και χρόνου, δεν περιορίζεται από μία σκέψη, και η ύλη δεν έχει εξουσία πάνω του. Είναι πέρα απ' όλα αυτά, απεριόριστο και συνδεδεμένο με την πρώτη Αρχή, απ' όπου όλα πήγαζαν, το Είναι είναι η πηγή όλων όσων υπάρχουν. Για το Είναι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα πράγματα, καθότι κάθε ουσία προέρχεται από την μία πρωταρχική ουσία. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πράγματα, δεν τα χωρίζει κάτι, τα βιώνει όπως είναι αυτοτελώς. Ενώ εμείς με τον υλικό μας νου, βλέπουμε διαχωρισμό παντού, και αυτό είναι το φαινόμενο, αυτό είναι η φαινομενική αλήθεια, αλλά και η σχετική αλήθεια. Γιατί η απόλυτη αλήθεια είναι πέρα απ' αυτό που μπορεί να εξηγήσει ο νους. Είναι το ίδιο το βίωμα του Θεού μέσα μας. Όσο θα είμαστε περιορισμένοι, αυτό το βίωμα θα είναι περιορισμένο. Όσο θα απελευθερωνόμαστε αυτό το βίωμα θα απελευθερώνεται και αυτό. 

Το εγώ, και ο εγωϊκός νους, είναι εγκλωβισμένα μέσα στην ύλη, μέσα στην προσκόλληση και μέσα στην επιθυμία. Από την επιθυμία πηγάζει η προσκόλληση, από την προσκόλληση πηγάζει η στεναχώρια, από την στεναχώρια πηγάζει η οδύνη. Το να έχουμε ένα επιθυμητό πράγμα μας ρίχνει αναπόφευκτα στην κατάσταση της οδύνης που θα αντιμετωπίσουμε όταν το χάσουμε, γιατί αυτός είναι ο νόμος. Το να μην έχουμε ένα επιθυμητό πράγμα μας οδηγεί στην οδύνη του να μην μπορούμε να το αποκτήσουμε. 

Η επιθυμία, το εγώ, η προσκόλληση, η στεναχώρια και ο πόνος είναι ένα και το αυτό. Πέρα από τις επιθυμίες, το εγώ, την προσκόλληση, την στεναχώρια και τον πόνο, είναι η Ευδαιμονία, η Ανεγωϊκότητα, οι Αρετές, η Αποταύτιση και το Είναι. 

Έτσι λοιπόν, για να γευτούμε αυτές τις καταστάσεις πρέπει να γευτούμε το ίδιο το Είναι, να το ακουμπήσουμε με την ψυχή μας, να εισχωρήσουμε μέσα Του με την Συνείδησή μας. Επιπλέον πρέπει να διαλύσουμε το εγώ απ' όπου η επιθυμία πηγάζει. Αν δεν υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει επιθυμία, δεν υπάρχει προσκόλληση, δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει στεναχώρια. Υπάρχει το άχρονο, το δίχως όριο, το Θεϊκό. 

Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποκολληθούμε και αποταυτιστούμε απ’ αυτό που είναι πρόσκαιρο, απ’ αυτό που υπόκειται στην αλλαγή και είναι φθαρτό και να κατευθυνθούμε προς το άφθαρτο και άχρονο Είναι. Οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι πράξεις μας, και τα λόγια μας, πρέπει να κατευθυνθούν προς τα εκεί, έως ότου αγγίξουμε ή γευτούμε ή δούμε ή οσφριστούμε ή ακούσουμε ή βιώσουμε απευθείας το Θεϊκό σε οποιαδήποτέ Του έκφραση. 

Τα εγώ του Μυστικιστή

Μην ξεχνάτε πως στο εσωτερικό δρόμο δεν έχουμε μόνο τα "κοινά" εγώ ν' αντιμετωπίσουμε αλλά έχουμε και τα εσωτερικά, αυτά των μυστικιστών... Δηλαδή τα εγώ του στυλ εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος, πιο ξύπνιος, αυτός κοιμάται κλπ. Μυστικιστική υπερηφάνεια, μυστικιστική ματαιοδοξία, μυστικιστικός θυμός ! Επίσης μυστικιστική απληστία και μυστικιστική ζήλια, που είναι επίσης πολύ άσχημα και πρέπει να τα έχουμε υπ' όψιν μας... 

Τα εγώ ντύνονται τον μανδύα της αγιοσύνης και της καλοσύνης και της σοφίας και της φιλίας και της αδελφοσύνης, και των καλών πράξεων και της ανιδιοτέλειας. Αλλά το εγώ είναι μια στιγμιαία ΚΡΥΦΗ σκέψη, ελατήριο πολλών συνειρμών και ολόκληρων συμπεριφορών που φτάνουν να δικαιολογούν το ελάττωμα το οποίο μένει κεκαλυμμένο και ενώ φαίνεται κάποιος να κάνει ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ δεν μπορεί να δει πίσω από τις ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ του ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ή τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει, λόγω έλλειψης πρακτικής και αυτοσυλλογισμού. 

Διακηρύσσω την Αλήθεια - Ο Κρισναμούρτι για την Αναζήτηση της Αλήθειας

 ΚΑΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 

Στο Ommenτης Ολλανδίας ,στις 2 Αυγούστου του 1929, μπροστά στην Α.Βesant και πάνω από 3.000 αντιπροσώπους του Τάγματος του Αστέρα, και πολλές χιλιάδες Ολλανδών που τον άκουγαν μέσω ραδιοφώνου ο Κρισναμούρτι εκφώνησε λόγο με τον οποίο διέλυε το Τάγμα:

 "...Διακηρύσσω ότι η Αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς δρόμους και δεν μπορείς να την πλησιάσεις με οποιοδήποτε μονοπάτι, με μια θρησκεία, με μια αίρεση. Είναι η προσωπική μου άποψη και την υποστηρίζω απόλυτα και άνευ όρων. Η Αλήθεια, επειδή είναι απεριόριστη, απροσδιόριστη, απλησίαστη μέσω οποιασδήποτε οδού, δεν μπορεί να οργανωθεί. Καμία οργάνωση δεν θα έπρεπε να δημιουργείται για να καθοδηγεί ή να εξαναγκάζει τον κόσμο να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Εάν το αντιλαμβάνεστε αυτό θα σας φανεί τελείως αδύνατο να οργανώσετε μια πίστη. Μια πίστη είναι πραγματικά καθαρά ατομική υπόθεση και δεν μπορείτε ούτε πρέπει να την οργανώνετε. Εάν το κάνετε, η πίστη πεθαίνει, αποκρυσταλλώνεται, τείνει να μεταμορφωθεί σε μια τυφλή πεποίθηση, μια προκατάληψη, μια αίρεση, μια θρησκεία, που επιβάλλεται δογματικά στους άλλους. Και αυτό όλοι προσπαθούν να κάνουν, ποιός λίγο και ποιός περισσότερο, σε ολόκληρο τον κόσμο. Η αναζήτηση της Αλήθειας εξευτελίζεται, υποτιμάται σε hobby για αυτόν που είναι χλιαρός, για αυτόν που αισθάνεται περιστασιακά την απογοήτευση."

πότε ὁ ἄνθρωπος θὰ γίνει ἄνθρωπος;

"Μωρέ, πότε ὁ ἄνθρωπος θὰ γίνει ἄνθρωπος; Φοροῦμε πανταλόνια, κολάρα, καπέλα κι εἴμαστε ἀκόμα μουλάρια, λύκοι, ἀλεποῦδες, γουρούνια."

Καζαντζάκης

Η σοφία των Ινδιάνων

Η σοφία των Ινδιάνων

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής
Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην
ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων'
που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,
η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.


Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η
γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'


Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά
ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...

"Αυτός που ταΐζεις."

Συμπέρασμα:

Να μην ταΐζουμε άλλο τα εγώ κάνοντας τα ίδια λαθη, δίνοντας τους τροφή, ευχαρίστιση, ικανοποίηση κλπ.

Εάν δεν αποδυναμώσουμε τον εχθρό, στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, αυτοπαρατηρούμενοι κάθε στιγμή, δεν θα μπορέσουμε ούτε να τον κατανοήσουμε, γιατί δεν τον παρατηρήσαμε, ούτε και κατ' επέκτασιν να του επιτεθούμε γιατί δεν τον γνωρίζουμε.

Ο θάνατος είναι μια πολεμική πολύ ιδιαίτερη.

Ο Θάνατος στην Πορεία, είναι μια απόλυτα χρήσιμη πρακτική η οποία προϋποθέτει να είμαστε επάγρυπνοι όπως ο Φρουρός εν Καιρώ Πολέμου! δηλαδή να έχουμε αναπτύξει την αίσθηση της ψυχολογικής αυτοπαρατήρησης και της κατάστασης της Αυτοσυνείδησης ώστε να μπορούμε ανα πάσα στιγμή να αναγνωρίζουμε τα εγώ αφού πρώτα διαχωριζόμαστε απο αυτά!

Αλλα είναι τελείως αδύνατον να μην τρέφουμε τα εγώ εάν δεν τα αναγνωρίζουμε! Και υπάρχουν κάποια ιδιαίτερα εγώ που πάντα και σύμφωνα με την ιδιαίτερη αντιληπτική μας ικανότητα αγνοούμε ότι υπάρχουν και εάν κάποιος μας τα υποδείξει μέχρι που και δεν το παραδεχόμαστε ή το αρνούμαστε κατηγορηματικά! Σαφώς ο Θάνατος στην πορεία είναι χρήσιμος εκείνη τη στιγμή που το εγώ τείνει για να εκφραστεί και μέσω της αυτοπαρατήρησης το ανακαλύψουμε.

Αλλα ναι μεν η αυτοπαρατήρηση το ανακαλύπτει και αυτοαποκαλυπτόμαστε, αλλα το εγώ μπορεί να επικρατήσει και να εκφραστεί. . . γιατί όμως αυτό συμβαίνει; Γιατί προφανως πρόκειται για μια Μηχανική Αυτοπαρατήρηση και όχι για Συνειδητή Αυτοπαρατήρηση. Αυτό ήταν μια παρένθεση πάνω στην αυτοπαρατήρηση για να συλλογιζόμαστε πάνω σε αυτό που είναι η επίγνωση της Συνείδησης, που με κάποιο τρόπο θα μας ταυτίσει με αυτή, γιατί είναι σημαντικό εχτός του να ελυθερώνουμε ουσία να ενεργοποιούμε και αυτή που έχουμε Ελεύθερη.

Τότε για να λειτουργήσει ο Θάνατος στην πορεία χρειάζεται μια καλή κατάσταση αυτοπαρατήρησης, και μιά πρότερη αναγνώριση του συγκεκριμένου εγώ σε έναν διαλογισμό.

Γιατί εάν δεν γνωρίζουμε αυτό το εγώ, και ενδεχομένως δεν έχουμε μια Κατανόηση πάνω σε αυτό, δεν μπορεί η Θεϊκή Μητέρα να το Εξαλείψει. Η Θ.Μ. καίει τα πτώματα των εγώ. Δεν μπορεί να σκοτώσει ένα εγώ με ουσία μέσα. Οπότε αυτή η πρακτική χρησιμεύει σε εγώ που ήδη τα δουλεύουμε και στον βαθμό που αναπτύσουμε την πρακτική του εσώτερου διαλογισμού απο στιγμή σε στιγμή και του διαλογισμού πάνω στο θάνατο του εγώ.

Αυτή είναι η δική μου κατανόηση πάνω σε αυτή την σημαντική πρακτική, και πιστεύω δεδομένου ότι είμαστε κάτοχοι μιάς αχανής ψυχολογικής χώρας, όταν θεωρούμε ότι ένα εγώ που εκφράζεται στην δεδομένη στιγμή δεν μας είναι γνωστό, τότε μπορούμε ικετευτικά να λέμε με τον νού μας: "Θεϊκή μου Μητέρα, σε παρακαλώ βοήθησε με να κατανοήσω αυτό το εγώ".

Και κλείνω με το ρητό: Σύν Αθηνά και χείρα κίνει!