«Αναμόρφωση της πολιτικής σημαίνει χαράμισμα σκέψης»

Ο Δ. ρώτησε γιατί δεν έχω πάρει μέρος στην πολιτική· ο ίδιος έπαιρνε μέρος κατά κάποιο τρόπο σ’ αυτήν, καθώς ένοιωθε ότι η πολιτική ήταν ένα μέσο επικοινωνίας που μ’ αυτό μπορούσες να προσφέρεις βοήθεια. Ακόμα δεν είχε μπει βαθιά σ’ αυτήν και έχοντας έρθει σε μια από τις ομιλίες μου, του είχε εξάψει την περιέργεια το γιατί δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην πολιτική. Δεν ήταν ένα σημαντικό μέσο που μ’ αυτό θα μπορούσες να φέρεις τάξη σε τούτον τον μπερδεμένο κόσμο; Μίλησε ακόμα για το τι έλπιζε να κάνει στον κόσμο της πολιτικής, για το πόσο ελεεινά διεφθαρμένη ήταν, αλλά καθώς ένοιωθε πολύ έντονα ότι μπορούσε να κάνει κάτι μ’ αυτήν, έλπιζε ότι θα φέρει καλύτερες κοινωνικές συνθήκες. Ήταν ένας ξύπνιος άνθρωπος και είχε αντίληψη κάποιων πραγμάτων, αλλά διψούσε να ξέρει περισσότερα. Και τέλος, μίλησε λίγο για τη ζωή του.

«Η πολιτική», είπα, «είναι απλώς ένα παρακλάδι της ζωής και το να εστιάσει κανείς όλη του την προσοχή σ’ αυτήν – όπως και γίνεται – είναι το να λατρεύεις το μέρος και όχι το όλο· και στην εξέλιξη του μέρους υπάρχει σύγκρουση, σύγχυση και ανταγωνισμός. Το μέρος, δεν μπορεί ποτέ να συνεισφέρει στην κατανόηση του όλου. Η πολιτική βοηθάει να εστιάζεις τη σκέψη,

Το Φως της Συνείδησης (Διάκριση)

Αυτοί που ζούνε την γνώση δεν έχουνε ανάγκη να το αποδείξουν, να το διαφημίσουν, να «δειχθούν». Αυτός που θέλει να δειχτεί, να το αποδείξει είναι το πολλαπλό εγώ, τα ψυχικά επιπρόσθετα ή συναθροίσματα που ο άνθρωπος φέρει μέσα στον ψυχισμό του και τίποτα πραγματικά δεν γνωρίζει γι’ αυτά.

Η ΓΝΩΣΗ είναι η ΕΜΠΕΙΡΙΑ, είναι το ΒΙΩΜΑ, είναι η ΠΕΙΡΑ και ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ. Δεν είναι λόγια και άλλα λόγια, τα οποία προέρχονται από τις θεωρίες και παραμένουν θεωρίες. Με τις θεωρίες έχουν γεμίζει σελίδες βιβλίων, και ολόκληρες βιβλιοθήκες αλλά η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να επωφελήθηκε, δεν φαίνεται να ξύπνησε παρά να συνέχισε να λατρεύει τυφλά δόγματα.

Δόγμα μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Το πιο ισχυρό δόγμα -χρησιμοποιώντας την λέξη εδώ με την αρνητική της χροιά, αυτή του δογματισμού- είναι το δόγμα της προσήλωσης στις εγωϊκές ιδέες που έχει κάποιος, στις πεποιθήσεις του, στο φιλοσοφικό μοντέλο που έχει για να στηρίζεται σε αυτόν τον κόσμο. 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

J.Krishnamurti: Διαλογισμός, η τέχνη της παρατήρησης

Ο διαλογισμός δεν είναι για τον ανώριμο. Ο ανώριμος μπορεί να παίξει μ’ αυτόν, όπως κάνουν τώρα, καθισμένοι με διπλωμένα -ή όχι- πόδια, αναπνέοντας μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο, στηριγμένοι στο κεφάλι τους, παίρνοντας ναρκωτικά, νηστεύοντας, προκειμένου να βιώσουν κάτι πρωτογενές. Μέσω των ναρκωτικών, μέσω της νηστείας, μέσω οποιουδήποτε συστήματος δεν μπορείς ποτέ να βρεις ή να συναντήσεις εκείνο που είναι αιώνιο, άχρονο. Δεν μπορείς “να κόψεις δρόμο” γι’ αυτό. Πρέπει κανείς να δουλέψει σκληρά- πρέπει κανείς ν’ αποκτήσει μεγάλη επίγνωση του τι κάνει, τι σκέφτεται, χωρίς καμιά διαστρέβλωση.

Και όλα αυτά απαιτούν μεγάλη ωριμότητα, όχι της ηλικίας, αλλά την ωριμότητα του νου που είναι ικανός να παρατηρεί, να βλέπει το ψεύτικο ως ψεύτικο, το αληθινό μέσα στο ψεύτικο και την αλήθεια ως αλήθεια.

Αυτό είναι ωριμότητα, τόσο στο χώρο της πολιτικής, όσο και στον κόσμο των επιχειρήσεων ή μέσα στις σχέσεις σας.

Ότι δεν μπορούμε να χωνέψουμε

Ότι δεν μπορούμε να χωνέψουμε, και δεν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε το πετάμε στο χρονοντούλαπο του ασυνείδητού μας. Αλλά το κάνουμε συνειδητά; Φυσικά και δεν το κάνουμε συνειδητά! Προτιμάμε να αφήνουμε την συνείδησή μας να κοιμάται από το να αντιμετωπίσουμε καμιά φορά την πραγματικότητα... Και τότε ποιός είναι αυτός που δρα ή αντιδρά στα γεγονότα, αυτός που παράγει τα αρνητικά συναισθήματα, τις αρνητικές σκέψεις κτλ; Μα φυσικά το πολλαπλό εγώ, με τις εκατοντάδες χιλιάδες εκφράσεις του, τις παρανοήσεις του, τις νευρώσεις του και τις ψυχώσεις του... Πραγματικά δεν γνωρίζουμε το μηχανισμό της ψυχολογίας μας, τα κρυφά ελατήρια της κάθε πράξη μας, τα κρυφά μας κίνητρα, τις αληθινές μας επιδιώξεις στην ζωή, και πολύ περαιτέρω δεν έχουμε αναλύσει αυτόν τον μηχανισμό. Έτσι γινόμαστε έρμαιο των γεγονότων, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιδράμε μηχανικά απέναντι στα γεγονότα και τις καταστάσεις τα οποία μας προκαλούν ταύτιση και εν τη συνεχεία ύπνο. Αν θέλουμε να ξυπνήσουμε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πρώτα ότι κοιμόμαστε. Να γίνουμε συνειδητοί της συνείδησής μας και περαιτέρω της ασυνειδησίας μας. Μετατρέπουμε το ασυνείδητο σε συνειδητό σε κάθε στιγμή, και πολύ περισσότερο βγάζουμε τους σκελετούς και τα φαντάσματα από την ντουλάπα.

σκέψεις και αποσπάσματα περί φόβου

Βέλτιον θανείν άπαξ ή διά βίου τρέμειν.

{καλύτερα να πεθάνεις μια φορά παρά να τρέμεις από το φόβο σου μια ζωή}

Αίσωπος, 620-560 π.Χ., Αρχαίος μυθοποιός, δούλος εκ Φρυγίας

Είναι απίθανο πως οι άνθρωποι διαρκώς φοβόμαστε, συνειδητά ή ασυνείδητα να ζήσουμε και να κάνουμε τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε.

Βίος βίου δεόμενος ουκ έστιν βίος.

{η ζωή που φοβάται τη ζωή δεν είναι ζωή}

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

Οι φόβοι σχηματίζουν τα όριά μας, με όποιον τρόπο και αν τους δικαιολογήσουμε. Οι φόβοι σχηματίζουν τους κοινωνικούς δεσμούς, την ειρήνη και τον πόλεμο, τις συμφωνίες, την εκμετάλλευση, τις αδικίες κλπ.

Απ' έξω μέσα

Εμάς δεν μας αρέσουν οι κακές κριτικές και μας αρέσουν οι καλές κριτικές. Δεν μας αρέσουν οι αντίξοες και δύσκολες και επίπονες συνθήκες αλλά μας αρέσουν οι ευχάριστες και εύκολες και χαλαρές συνθήκες. Το κακό είναι ότι αφηνόμαστε να επηρεαζόμαστε από τις συνθήκες. Το αν θα είμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι δεν εξαρτάται από τις συνθήκες, από το "εξωτερικό". Εξαρτάται από τον εσωτερικό μας κόσμο, το πως αισθανόμαστε, και τι έχουμε μέσα μας και πως αλληλεπιδρά αυτό με τον εξωτερικό κόσμο, αν και όταν αλληλεπιδρά. 

Αλλά είναι προφανές, και γίνεται διαρκώς προφανές και έκδηλο ότι δεν γνωρίζουμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Κάποιος ξέρει ότι σκέφτεται αλλά δεν έχει παρατηρήσει εις βάθος αυτή την σκέψη, ούτε έχει σε βάθος εξετάσει και αναλύσει αυτή την σκέψη. Το ίδιο με τα συναισθήματα, τις κινήσεις μας, τις συνήθειές μας, τον χαρακτήρα μας, την προσωπικότητά μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ότι έχουμε αυτογνωσία, αλλά η αλήθεια είναι ότι γνωρίζουμε μόνο ένα επιφανειακό μέρος του εαυτού μας. 

Ο Αμετάβλητος Παρατηρητής

Ο Αμετάβλητος Παρατηρητής μέσα μας, που είναι Καθαρή Συνειδητότητα, που δεν λέει κάτι, δεν κρίνει, δεν εξηγεί, ούτε ζητάει εξηγήσεις, που δεν συμμετέχει στα πράγματα και όμως είναι πλήρης. Ο Σιωπηλός, ο Ευδαιμονικός, ο Ουσιαστικός, που είναι η ίδια η Επίγνωση και η Πύλη της Γνώσης όλων όσων υπάρχουν, η Πληρότητα και η Φώτιση. Να που να στραφείς και Ποιόν ν' αναζητήσεις!

Είτε κλαίς, είτε γελάς, αυτός είναι Εκεί. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού κανένα μέρος πιο σίγουρο, παρά το Άδυτο του ίδιου σου του Ναού. Εξάγνισε την Συνείδησή σου, ξεγυμνώσου από ιδέες και προκαταλήψεις, και έλα να τον βρεις! Να που να προσευχηθείς, να που να ενωθείς με τον Θεό, να με ποιόν να συζητήσεις...

Οι άνθρωποι παραπονιούνται για μοναξιά, αλλά μέσα τους κρύβεται όλο το Σύμπαν. Οι άνθρωποι λοξοδρομούν από απιστία γιατί περιμένουν θαύματα, αλλά μέσα τους είναι το ίδιο το Θαύμα της Ζωής και ο Δημιουργός εκεί εκφράζεται. Μόνο το εγώ είναι άθεος και άπιστος, και ορθολογιστής και υλιστής. Γιατί ακόμα μιλάς με τον Διάβολο, ενώ μέσα σου χαμογελάει ο Θεός;

Τι θέλεις πραγματικά; Να δημιουργείς κάθε λεπτό ένα καινούριο κάρμα ενασχολούμενος με το επιφανειακό των πραγμάτων ή να πίνεις Νερό απ' τα Παραδείσια Ποτάμια της ίδιας της Αιώνιας Πηγής και να ξεδιψάς την ξηρασία της πονεμένης σου Καρδιάς;

Όσο μακριά και αν έχεις φτάσει, Αυτός δεν σε εγκατέλειψε ποτέ, και ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει. Απλώς γύρνα την Προσοχή σου μέσα, άσε τον φθαρτό κόσμο, και αποζήτα τον Άφθαρτο, τον Αιώνιο. Αν επιμένεις, θα σου αποκαλυφθεί.

ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

«Όλα τα λάθη που διαπράττει το ανθρώπινο ον στη ζωή του οφείλονται στο ότι ξεχνά τον εαυτό του, ταυτίζεται, γοητεύεται και πέφτει σε ύπνο.»

«Πρέπει να ξυπνήσετε φίλοι και να μάθετε να ζείτε επάγρυπνοι από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή. Είναι μη αναβλητέο να διαιρείτε πάντα την προσοχή σε τρία μέρη:

1ο : ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, 

2ο: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, 

3ο: ΤΟΠΟΣ.

Υποκείμενο: Να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, να είμαστε αυτό-επάγρυπνοι κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό. Αυτό απαιτεί

Διαλογισμός - Κομμάτι 3 - Το Οκταπλό Ευγενές Μονοπάτι

Το Οκταπλό Ευγενές Μονοπάτι

Η τέταρτη επιφανής αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα μονοπάτι το οποίο απελευθερώνει από την Δυστυχία. Όλοι υποφέρουμε είτε στο σώμα μας, είτε στα συναισθήματα μας, είτε στο νου μας μόνο και αυτό είναι αρκετό για να μας ρίξει στην Δυστυχία. Η Αληθινή Ευτυχία είναι η Ευδαιμονία του Πνεύματος. Δηλαδή η Αληθινή μας Φύση, αυτό που έχουμε μέσα μας, το οποίο από τις πιο πολλές θρησκείες αποκαλείται Ουσία, είναι Ευδαιμονικό, είναι καθαρή Ευτυχία. Αλλά επειδή εμείς έχουμε προσκολληθεί στις διάφορες καταστάσεις της ύπαρξης και έχουμε δημιουργήσει αρνητικές καταστάσεις μέσα μας, έχουμε αφήσει αυτήν την ουσία να εγκλωβιστεί μέσα στο εγώ.

Αυτό το εγώ είναι πολλαπλό στην έκφρασή του διότι έχει πολλές αιτίες, πολλές εκφράσεις, πολλά επίπεδα, πολλές περιπλοκές. Το εγώ είναι οι αρνητικές καταστάσεις του πνεύματος, της ψυχής, της ουσίας μας. Για να απελευθερωθεί κάποιος από τις αρνητικές καταστάσεις χρειάζεται να πάρει ένα μονοπάτι, χρειάζεται ένα εσωτερικό σύστημα. Υπάρχουν πολλά συστήματα τα οποία είναι σεβαστά, και το καθένα οδηγεί μέχρι ένα σημείο. Ακριβώς όπως ένα ποδήλατο μπορεί να μας πάει σε συγκεκριμένα μέρη, και ένα αυτοκίνητο με τετρακίνηση σε άλλα μέρη αλλά όχι στο νερό όπως ένα πλοίο, ούτε στον ουρανό όπως ένα αεροπλάνο, ούτε στο διάστημα όπως ένα διαστημόπλοιο! Κάθε όχημα μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικά επίπεδα του δρόμου. Ανάλογα με το που θέλουμε να πάμε χρησιμοποιούμε και το ανάλογο όχημα.

Το εγώ που δεν θέλει να ασκηθεί

Εμείς δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε μπίκχου, δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε ασκητές, ούτε μαθητευόμενους. Θα προτιμούσαμε να μας αποκαλούν Βούδες ή Δάσκαλους, αυτό θα ήταν πιο αρεστό στ΄ αυτιά μας.

Το εγώ ποτέ δεν θα δεχθεί την κατωτερότητα του, θα μας γεμίζει με αισθήματα αμφιβολίας, και με την διαλεκτική του εκλογίκευση, γιατί ν’ ασκηθώ, γιατί να κάνω μάντραμ, γιατί να κάνω διαλογισμό…

Το εγώ μας αυταπατά λέγοντας μας ότι έχουμε φτάσει σε κάποιο επίπεδο συνείδησης, κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι έχουμε κάποιο επίπεδο, ότι είμαστε Μποδισάτβες ή κάποια συγκεκριμένη μετενσάρκωση σπουδαίου ατόμου. Γιατί λοιπόν να ασκηθούμε, όταν το εγώ μας είναι τόσο άγιο; Γιατί να μελετήσουμε; Γιατί αυτοστοχαστούμε και ν΄ αυτοκατηγορηθούμε;

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟΥ

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟΥ

"Καμιά θεωρία, κανένα σύστημα δεν θα μπορούσε να μας οδηγήσει στη απελευθέρωση.  Εκείνοι που προτίθενται να τσακίσουν τα "εγώ" με βάση απλές θεωρίες, με την απλή διανόηση, είναι όντα καθαρά αντιδραστικά, συντηρητικά, οπισθοδρομικά και βαδίζουν το δρόμο του μεγάλου λάθους".

"Αυτή η Βαβυλωνία που φέρουμε μέσα μας, αυτή η ψυχολογική πόλη που κουβαλάμε στο εσωτερικό μας όπου ζουν τα δαιμόνια του θυμού, της απληστίας, της ζήλιας, της λαιμαργίας, κλπ., πρέπει να καταστραφούν με Φωτιά".

Προφανώς, χρειαζόμαστε να αυτογνωριστούμε και γι' αυτό είναι ανάγκη να αυτοπαρατηρούμαστε. Μόνο από αυτόν το δρόμο θα γίνει δυνατόν να φθάσουμε κάποια μέρα, στην αποσύνθεση του Εγώ. Θέλω να καταλάβετε αγαπητοί μου γνωστικοί αδελφοί, την αναγκαιότητα του να παρατηρούμε τον εαυτό μας. Αλλά πρέπει να μάθουμε να παρατηρούμαστε, γιατί ένα πράγμα είναι η μηχανική παρατήρηση και άλλο είναι η συνειδητή παρατήρηση.        

Κάποιος που θα γνώριζε για πρώτη φορά τις διδασκαλίες μας, θα έλεγε: "Και τι κερδίζω με το να αυτοπαρατηρηθώ; Αυτό είναι βαρετό: έχω δει ότι έχω θυμό, έχω δει ότι έχω ζήλιες, Ε! και λοιπόν;... Είναι φανερό, έτσι είναι η μηχανική παρατήρηση. Εμείς χρειαζόμαστε να παρατηρούμε το παρατηρούμενο και αυτό σημαίνει συνειδητή παρατήρηση του εαυτού μας.

Η μηχανική παρατήρηση του εαυτού μας, δεν θα μας οδηγήσει ποτέ πουθενά (είναι παράλογη, ασυνείδητη, στείρα). Χρειαζόμαστε τη συνειδητή παρατήρηση γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αυτογνωριστούμε, για να εργασθούμε πάνω στα ελαττώματά μας.

Νιώθουμε θυμό σε κάποια δεδομένη στιγμή; Ας παρατηρήσουμε το παρατηρούμενο (τη σκηνή του θυμού), δεν ενδιαφέρει αν το κάνουμε αργότερα, ας το κάνουμε! Και παρατηρώντας το παρατηρούμενο, αυτό που θα δούμε μέσα μας, θα γνωρίζουμε αν ήταν θυμός ή δεν ήταν, διότι θα μπορούσε να είχε προκληθεί ένα νευρωτικό σύνδρομο, που νομίσαμε για θυμό.

Και ξαφνικά καταληφθήκαμε από ζήλιες; Ας παρατηρήσουμε λοιπόν το παρατηρούμενο! Τι ήταν αυτό που παρατηρούμε; τη φορά που η γυναίκα ήταν με τον άλλο τύπο, ή αν είναι γυναίκα, τη φορά που είδε τον άνδρα της με άλλη γυναίκα και ένιωσε ζήλια; Σε κάθε περίπτωση, πολύ ήρεμα και σε βαθύ διαλογισμό θα παρατηρήσουμε το παρατηρούμενο για να γνωρίσουμε, πραγματικά αν ήταν ή δεν ήταν ζήλια.

Την παρατήρηση του παρατηρούμενου τη κάνουμε δια μέσου του διαλογισμού και του έκδηλου αυτό-συλλογισμού του Είναι. Έτσι η παρατήρηση γίνεται συνειδητή. Όταν κάποιος γίνεται συνειδητός αυτού ή εκείνου του ψυχολογικού ελαττώματος, μπορεί να το εργαστεί με τη ΦΩΤΙΑ. Θα πρέπει να συγκεντρωθεί στη "ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΡΙΣ" την Τοναντζίν των Ατζέκων, την Ρέα, τη Κυβέλη, τη Μαράχ, Μαρία, ή ΡΑΜ-ΙΟ. Αυτή είναι ένα μέρος του ιδιαίτερου μας Είναι, αλλά παράγωγο... 

               

Θυμηθείτε ότι τα "ψυχικά ακόλουθα" ή "Κόκκινα δαιμόνια του Σεθ", ζωντανή προσωποποίηση των δικών μας λαθών, αλλοιώνουν το ζωτικό σώμα και αλλοιώνοντας το, βλάπτουν το φυσικό σώμα. Έτσι αναβλύζουν οι αρρώστιες σε μας. Ποιος είναι αυτός που δημιουργεί τα έλκη, δεν είναι άραγε ο θυμός; Ποιος δημιουργεί τον καρκίνο, δεν είναι άραγε η Λαγνεία; Ποιος δημιουργεί τη παράλυση, δεν είναι άραγε η υλιστική, χονδροειδής, εγωιστική και μοιραία ζωή;

Χρειαζόμαστε να μάθουμε να αγαπάμε τη ΦΩΤΙΑ και να εργαζόμαστε, στη πραγματικότητα της αλήθειας, με τα ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ... 

            

Αν εμείς αυτοπαρατηρούμαστε, κατανοούμε και εξαλείφουμε τα "Εγώ" της λαγνείας, οι σκηνές της πορνείας και της νοσηρότητας, θα τελειώσουν. Αν εμείς αυτοπαρατηρούμαστε, κατανοούμε και ελαττώνουμε σε στάχτες τις κρυφές προσωπικότητες του φθόνου, τα γεγονότα του ίδιου θα σταματήσουν ριζικά. Αν εμείς αυτοπαρατηρούμαστε, κατανοούμε και σκοτώνουμε τα "Εγώ" της υπερηφάνειας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της αυτό-σημασίας, οι γελοίες σκηνές αυτών των ελαττωμάτων, θα τελειώσουν από έλλειψη ηθοποιών.    

        

Αν εμείς αυτοπαρατηρούμαστε, κατανοούμε και εξαλείφουμε από τον ψυχισμό μας τους παράγοντες της οκνηρίας, της νωθρότητας και της πλαδαρότητας, οι τρομακτικές σκηνές αυτού του είδους των ελαττωμάτων δεν θα μπορέσουν να επαναληφθούν από έλλειψη ηθοποιών. Αν εμείς αυτοπαρατηρούμαστε, κατανοούμε και κονιορτοποιούμε τα αηδιαστικά "Εγώ" της λαιμαργίας, της αδηφαγίας, θα τελειώσουν τα συμπόσια, τα μεθύσια, κλπ., από έλλειψη ηθοποιών...

Καθώς όμως αυτά τα πολλαπλά "Εγώ" διαδικάζονται στα διάφορα επίπεδα του Είναι, γίνεται αναγκαίο να γνωρίσουμε τις ΑΙΤΙΕΣ τους, τη καταγωγή τους και τις διαδικασίες που τελικά θα μας οδηγήσουν στον θάνατο του "εαυτού μου", και την τελική απελευθέρωση. 

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΕΛ

   . .                                                                                                                                                                                                       

                                                                                                                                                              Virupa: Lada                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                                                                                                                                                              
 By detaching itself from the duality
of observation and observer,
the mind achieves self-liberation
from division;

By thus smashing the contrived practitioner,
the mind frees itself from striving and seeking;

By discarding the concern for the fruit
of inner development, the meditator
unshackles himself from hope and fear;

By eliminating the sense of the "self" or the "I",
the mind emerges victorious in its battle
against inner adversaries;

By dismantling the clinging to substance,
the meditator will gain liberation from
both samsara and nirvana.                                                                                                                                                                                                      
πηγή ποιήματος: http://mahamudraofmarpa.blogspot.com/2009/01/virupa-lada.html 

Επισήμανση απο τα σχόλια του αναρτόντος της εν λόγω σελίδας:                                                                                                                                                                                  
 "The genuine practitioner Virupa is hinting to you how to ESTABLISH the mind in its own nature.
If you take this blog seriously, being a reflection of the practice of a supposed genuine practitioner (myself), then you will find the answer to your question.
This particular instruction, related to LADA, is for practitioners who have already had a DIRECT experience of the nature of mind. If this is not your case, then you should go to the basic practices as exposed in this blog.
If your practice is genuine, Lada will come across your path at the proper time.
Dohas from genuine practitioners are like mathematical equations to physicists.
You can only really understand them if you have had genuine experiences and reached a good level of INSIGHT***."                                                                                                                           *** Δηλαδή Βιπάσανα                      

Το Αφυπνισμένο Πνεύμα και τα Διαταραγμένα Συναισθήματα

Το Αφυπνισμένο Πνεύμα και τα Διαταραγμένα Συναισθήματα

ακολουθεί ένα απόσπασμα απο το βιβλίο του Δαλάϊ Λάμα, "Με τα δικά μου Λόγια". Τα έντονα γράμματα και οι υπογραμμίσεις είναι δικά μου:

Το «ελεφάντινο» πνεύμα [Το εξαγριωμένο δηλαδή πνεύμα] είναι γεμάτο από τις τοξίνες των διαταραγμένων συναισθημάτων. Για το λόγο αυτό οφείλετε να το δέσετε στη δυνατή και μεγάλη, την ακλόνητη στήλη της πνευματικής άσκησης. Με όλη σας τη δύναμη εξετάστε το πνεύμα σας και προσπαθήστε αυτό να μην περιπλανηθεί ούτε για μια στιγμή. Παρακολουθήστε τι πρόκειται να κάνει και τι τώρα κάνει. Όταν για παράδειγμα πρόκειται να αρχίσετε το διαλογισμό σας, στην αρχή πρέπει να επιμείνετε στην πρόθεση σας να είσαστε προσεκτικοί και να μην διασπαστείτε. Είναι καλό αποτέλεσμα, αν αυτό το κρατήσετε γύρω στα 15 λεπτά χωρίς διάσπαση. Από τη στιγμή που το συνηθίσετε, μπορείτε να επιμηκύνετε το κάθισμά σας, την παραμονή σας δηλαδή στο διαλογισμό.

Φυσικά, είναι δύσκολο να ελέγχετε το πνεύμα σας και να το κάνετε να παραμένει πάνω στο αντικείμενο του διαλογισμού. Είναι δύσκολο να κάνετε το πνεύμα σας να κάνει ό,τι θέλετε να κάνει, αλλά αν σταδιακά εξοικειωθείτε με αυτό, θα έχετε με βεβαιότητα επιτυχία. Μπορεί να χρησιμοποιήσετε όποια τεχνική θα σας βοηθήσει, για να ελέγξετε το πνεύμα σας. Για παράδειγμα, μπορεί να βρείτε ότι σας βοηθάει ώστε να μη διασπαστείτε, αν κάνετε κάποιο ειδικό διαλογισμό με το να καθόσαστε απέναντι σε έναν τοίχο. Μπορεί επίσης να κλείνετε τα μάτια, αν αυτό σας βοηθάει. Και κάποιες άλλες φορές μπορεί να σας βοηθάει περισσότερο, αν τα κρατάτε ανοιχτά. Όλα αυτά εξαρτώνται από τις προσωπικές σας κλίσεις και τις συνθήκες που δημιουργούνται.

Με αυτό τον τρόπο θα μπορείτε συνεχώς να βρίσκεστε σε επιφυλακή και να προστατεύεστε από τα διαταραγμένα συναισθήματα και να αναμειγνύεστε σε ασήμαντες δραστηριότητες. Αν θέλετε να πάτε κάπου ή να πείτε κάτι, πριν από όλα προσδιορίστε αν αυτό είναι ωφέλιμο ή βλαβερό. Αν βλέπετε ότι η προσκόλληση είναι έτοιμη να αναδυθεί μέσα σας, ή αρχίζετε να οργίζεστε με κάποιον, παραμείνετε τουλάχιστον αδρανείς, μην κάνετε τίποτα. Μη μιλάτε, ακόμα πάψτε να σκέπτεστε. Παραμείνετε σαν ένα κούτσουρο.

Θα πρέπει να μάθετε να είστε σε συνεχή εγρήγορση και να καταστείτε ικανοί ώστε να επιλέγετε την άσκησή σας και να ξέρετε τι οφείλετε πλέον να απορρίπτετε. Πρέπει να αποκτήσετε τέτοια εμπιστοσύνη πάνω στον εαυτό σας, ώστε η επίδοσή σας σε θετικές δραστηριότητες να μην εξαρτάται πλέον από τη συμβουλή άλλων προσώπων. Μη σταματάτε μια πιο αξιόλογη άσκηση για χάρη μιας μικρότερης. Οδηγός σας πρέπει να είναι ότι οποιαδήποτε δραστηριότητά σας πρέπει να αφορά και να ωφελεί τους άλλους. Θα πρέπει να έχει σαν αποτέλεσμα να καλύπτετε τις ανάγκες των άλλων.

Όταν κατανοήσουμε αυτό το πολύ βασικό θέμα, θα πρέπει συνεχώς να προσπαθούμε να ενεργούμε για λογαριασμό των άλλων. Αυτό ακριβώς μας δίδαξε ο φιλεύσπλαχνος Βούδας. Ο Βούδας ήξερε και μας ερμήνευσε τι θα είναι μακρόχρονα ωφέλιμο και τι θα είναι ωφέλιμο σε σύντομο χρόνο. Για το λόγο αυτό οι συμβουλές του είναι ελαστικές. Και για το λόγο αυτό ένας Μποντισάτβα, που συνεχώς εργάζεται για τα καλό και την πρόοδο των άλλων, είναι επιτρεπτό μερικές φορές να κάνει πράγματα που συνήθως απαγορεύονται.

Είναι στη φύση του πνεύματος, όσο περισσότερο εξοικειώνεται κανείς με αυτά που οφείλει να κάνει, τόσο πιο εύκολα να γίνονται αυτά. Αν μπορέσουμε να δούμε τη δυστυχία από μια προοπτική μετασχηματισμού, θα μπορέσουμε να αντέξουμε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα πόνου. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη γίνεται ευκολότερο, μέσα από την εξοικείωση. Αν μάθουμε να αντέχουμε μικρότερα τραύματα, θα αναπτύξουμε σταδιακά υπομονή για μεγαλύτερο πόνο.

Βλέπουμε πολύ κόσμο να ενοχλείται από κάποια έντομα, να αισθάνεται άσχημα από μια μικρή αίσθηση πείνας και δίψας, από κάποιο γρατζούνισμα από αγκάθια στην καθημερινότητά του. Αλλά από τη στιγμή που θα εξοικειωθούν με αυτά τα ασήμαντα πράγματα, ξέρουμε ότι τα δέχονται πιο εύκολα. Επομένως, όταν αντιμετωπίζουμε μικρά προβλήματα, από το κρύο και τη ζέστη, τη βροχή και τον άνεμο, μέχρι την αρρώστια και τους τραυματισμούς, με το να ταραζόμαστε από αυτά, κάνουμε απλά τα πράγματα χειρότερα. Μερικοί άνθρωποι, με τη θέα του αίματος που τρέχει από ένα τραυματισμό τους, γίνονται πιο γενναίοι. Άλλοι και μόνο να δουν αίμα να τρέχει από το δάχτυλο κάποιου άλλου, λιποθυμούν. Αυτές οι διαφορές εμφανίζονται επειδή οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς βαθμούς πνευματικής αντοχής. Μερικοί είναι αποφασιστικοί, άλλοι συμπεριφέρονται με δειλία.

Αν με αποφασιστικότητα μάθετε να αντιμετωπίζετε τα μικρά προβλήματα, σταδιακά θα είσαστε σε θέση να γίνετε ακατανίκητοι αναφορικά με τα διάφορα επίπεδα του πόνου και της δυστυχίας. Είναι ο δρόμος των σοφών, οι οποίοι όταν αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες, δεν επιτρέπουν ποτέ το πνεύμα τους να διαταραχθεί.

Μέσα από τις πύλες των πέντε αισθητηρίων οργάνων, ένα ον βλέπει, ακούει, οσφραίνεται, γεύεται και έρχεται σε επαφή με μια σωρεία εξωτερικών μορφών και εντυπώσεων. Ας σταματήσουμε λοιπόν τις μορφές, τον ήχο, τη γεύση, την αφή και τα νοητικά συμβαίνοντα, που μας συνδέουν με τις έξι αισθή­σεις. Όταν αυτό κατορθωθεί, η ανάμνηση των παρελθόντων γεγονότων που ο νους έχει την τάση να προσκολλάται, θα αποσυνδεθεί τελείως και η ροή της μνήμης θα σταματήσει.Κατά τον ίδιο τρόπο, τα σχέδια πάνω στο μέλλον και οι προβολές για μελλοντικές ενέργειες δεν θα επιτραπεί να αναδυθούν, Είναι ανάγκη να δημιουργήσετε ένα κενό στη θέση όλων αυτών των λειτουργιών της σκέψης. Όταν απελευθερω­θεί κανείς από όλα αυτά, θα παραμείνει η καθαρή, η διαυγής, η διακρίνουσα και ήρεμη κατάσταση του πνεύματος.

Δαλάϊ Λάμα - Με τα Δικά μου Λόγια

εκδόσεις Αρχέτυπο

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=144190

____________________________________________________________________________

Σχόλιο: Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει ο Αξιοσέβαστος Δαλάϊ Λάμα για τον πόνο και την δυστυχία, και τα επίπεδα της πνευματικής αντοχής. Εξεπλάγην όταν το διάβασα γιατί ήμουν πάντα σύμφωνος με αυτό, και κατά κάποιο τρόπο το εφάρμοζα στην ζωή μου, προσπαθώντας να ξεπεράσω τα όρια της αντοχής μου, όσον αφορά τον πόνο, αλλά και την ίδια την αντίληψη μου για αυτόν.

Ο καθένας μας έχει κάποια όρια, που ο ίδιος έχει θέσει στον εαυτό του, όσον αφορά τον πόνο. Είτε μιλάμε για σωματικό πόνο ή για ψυχικό πόνο. Λίγο ή πολύ είμαστε όλοι φυγόπονοι. Είτε μιλάμε για φυσικό πόνο, είτε για ψυχολογικό πόνο και στην αναμεταξύ τους σχέση. Βέβαια ο πόνος αναγκάζει τον άνθρωπο να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του και ή να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, είτε να ξεφύγει από αυτήν θάβοντας τον μέσα στην σκιά του υποσυνείδητού του και δημιουργώντας φοβίες, τραύματα κλπ.

Έτσι ψυχολογικά, με το να μην θέλουμε να πονέσουμε, διατηρούμε κάποιες καταστάσεις πόνου στο εσωτερικό μας, τις διαιωνίζουμε, και δεν θέλουμε να τις αντιμετωπίσουμε, μέχρις που και εξεγειρόμαστε ενάντια, στο να αποκαλυφθεί αυτός ο πόνος... και αυτό εν μέρη είναι φυσικό· μια φυσιολογική ενστικτώδης αντίδραση είναι, ενάντια στον πόνο.

Μπορεί ο καθένας να ξεκινήσει να παρατηρεί αυτά τα ασήμαντα πράγματα και πως επιδρούν αυτά πάνω στην ψυχολογία του. Από το έντομο που μας ενοχλεί, τη γάτα που νιαουρίζει όλη την ώρα και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι θέλει, από την γυναίκα μας ή τον άντρα μας που συμπεριφέρεται ακατανόητα σήμερα και λέει ανοησίες, από την σπιτονοικοκυρά μας που είναι πραγματικά εριστική, τα παιδιά μας, τον γείτονα, την κίνηση, την κυβέρνηση κλπ. κλπ. κλπ. Η καθημερινή ζωή είναι ένα τρομερό σχολείο για να παρατηρήσουμε την δυστυχία και τον πόνο, και πως αυτός μας επηρεάζει. Γιατί; Γιατί ταυτιζόμαστε με αυτό… Τι σημαίνει ταυτίζομαι;

Πολύ απλά ξεχνάω τον εαυτό μου, και αρχίζω να δημιουργώ ένα πρόβλημα μέσα μου, το οποίο μου χαλάει την διάθεση. Αφήνομαι να απορροφηθώ από κάτι άλλο, γίνομαι αυτό… Για παράδειγμα, δεν είναι καθόλου άτοπο να πούμε, πως εάν κάποιος το πρωί μας βρίσει στον δρόμο, για οποιοδήποτε λόγο, είναι πολύ πιθανόν να χαλάσει όλη μας η μέρα… εκτός αν δεν ταυτιστούμε εκείνη την στιγμή και δείξουμε κατανόηση, θυμηθούμε ότι μια όμορφη μέρα μας περιμένει κλπ. ή εκτός αν αμέσως μετά ταυτιστούμε με κάτι άλλο και ξεχάσουμε το προηγούμενο!

Η Ταύτιση είναι μεγάλο κεφάλαιο, αλλά είναι κάτι που ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει πως λειτουργεί, όταν θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του και να διατελέσει μια εργασία προς σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Και πως ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του; Μέσα από την παρατήρηση αυτού, δηλαδή την αυτοπαρατήρηση. Δεν θα ήταν δυνατό κάποιος να αυτογνωριστεί εάν δεν αυτοπαρατηρηθεί. Και έτσι τελειώνει και η ταύτιση. Και εάν η ταύτιση με τα γεγονότα, τις αναδυόμενες σκέψεις και τις εντυπώσεις σταματήσει, τότε ο νους (το πνεύμα που αναφέρει ο Αξιοσέβαστος Δαλάϊ Λάμα) θα ηρεμήσει και παραμείνει καθαρός, διαυγής και διακρίνον.

Η Εσωτερική Εργασία είναι από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή, όχι μόνο στον Διαλογισμό. Καθίστε σε Διαλογισμό, αυτός είναι αναγκαίος και αναντικατάστατος. Αλλά όταν σηκωθείτε από τον διαλογισμό πάρτε τον Διαλογισμό μαζί σας. Μάθετε πώς να σφραγίζετε τον εαυτό σας, από στιγμή σε στιγμή, ώστε να μην πέφτετε στην ταύτιση, ώστε να εξερευνήσετε αυτούς τους μηχανισμούς που σας ρίχνουν σε αυτήν.

Τελικά, τι είναι Διαλογισμός;

Τελικά, τι είναι Διαλογισμός;

Όλοι μας θέλουμε να διαλογιστούμε, όλοι μας νιώθουμε την παρόρμηση, αλλά κανένας δεν θέλει να κάτσει σε κουραστικές στάσεις, ή να προφέρει ακατανόητες λέξεις (μάντραμ) ή να τοποθετήσει το νου του, πού;!

Τι είναι ο Διαλογισμός; Ή τι δεν είναι ο Διαλογισμός! Σίγουρα ο διαλογισμός δεν είναι μια δύσκολη στάση (στάση= ασάνα στα σανσκριτικά). Δεν είναι να κλείσεις τα μάτια και να δείχνεις βλοσυρός!! Ούτε να προφέρεις μάντραμ (ήχους δύναμης) για ώρες. Δεν είναι να κλειστείς σε ένα δωμάτιο, δεν είναι να αποτραβηχτείς από τον κόσμο...

Ο Διαλογισμός είναι μια Κατάσταση που κάποιος μπορεί να μπει κάθε Στιγμή! Γιατί ο διαλογισμός είναι της Στιγμής! Και όσο ποιό ικανοί γινόμαστε να βρισκόμαστε στην Στιγμή τόσο ποιό κοντά βρισκόμαστε στον Διαλογισμό.

Ο Διαλογισμός δεν είναι μόνο να ελέγξουμε τον νου. Είναι και αυτό. Πριν από αυτό όμως χρειαζόμαστε την Πρόθεση. Την μουσική αυτή νότα που θα παίζει μέσα μας, και θα μας διεγείρει κάθε στιγμή στο να έρθουμε σε Διαλογισμό.

Αυτή η Νότα, είναι το ξυπνητήρι μας, και θα εγκαθιδρυθεί μέσα μας με Πρακτική. Όχι όμως πρακτική στην απομόνωση, πρακτική σε κάθε λεπτό και σε κάθε στιγμή. Και όσο πιο πολύ πρακτική θα κάνουμε τόσο πιο ακριβώς θα δουλεύει το ξυπνητήρι μας, θα είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που θα σημαίνει κάθε 10 λεπτά. Μετά κάθε 9. Αργότερα κάθε 8. Με ποιό πολύ πρακτική κάθε 7... και ούτω καθ' εξής!

Αυτή η πρακτική είναι η Αυτοενθύμηση, είναι η αυτοπαρατήρηση, είναι να ζούμε στοΕδώ και στο Τώρα γνωρίζοντας τον σκοπό της Ζωής και έχοντας επίγνωση αυτής της γνώσης!

Υπάρχουν διάφορα είδη Διαλογισμού. Αλλά μέχρι εμείς να φτάσουμε στο να καταφέρουμε να διαλογιζόμαστε και μέχρι εκεί, θα κάνουμε πρακτική.

• Υπάρχει : ο αναλυτικός διαλογισμός (εκεί αναλύονται τα πάντα για να βρεθεί η αιτία, η αιτία της αιτίας κλπ. Γίνεται μέσω της σκέψης.)
• Υπάρχει : ο υπερβατικός διαλογισμός (εκεί ο νους έχει σωπάσει, και η Συνείδηση λάμπει.)
• Υπάρχει : ο διαλογισμός για τον Θάνατο (όπου μιλάμε για την ανάλυση των εγώ και την διάλυση τους. Είναι συνδυασμός των δύο παραπάνω καθώς αφού απελευθερωθεί η Ουσία μετά πρέπει να βιωθεί και αποκρυσταλλωθεί.)

Ο καθένας μπορεί να πει ότι υπάρχουν πολλά είδη διαλογισμού, και σίγουρα κάθε Δάσκαλος δίνει και μια διαφορετική προσέγγιση. Το ζητούμενο όμως παραμένει το ίδιο. Να βιωθεί η Ουσία και κατ’ ακολουθίαν το Είναι.

Μέσω του Θανάτου του Εγώ αυτό όμως γίνεται κάτι μόνιμο, και συγχωνεύεται η Σοφία με την Γνώση! Αλλά ας δούμε τι λέγεται για τα διαφορετικά είδη του διαλογισμού:

«Υπάρχουν δύο είδη διαλογιστικής πρακτικής. Η μία προσπαθεί να ηρεμήσει το νου. Κάποιοι το αποκαλούν μυαλό-μαϊμού (SHAMATA meditation, shamata= γαλήνη, είδος βουδιστικής προσέγγισης διαλογισμού προς την μη σκέψη) διότι αυτό αναφέρετε στο πήδημα μιας τυχαίας σκέψης σε μια άλλη, που είναι κάτι μου μας συμβαίνει συχνά. Η ιδέα είναι να κάνεις το μυαλό να σταθεί ακίνητο. Τρόποι που χρησιμοποιούνται για να γίνει αυτό είναι ψαλμωδίες (μάντραμ), εστίαση προσοχής στη φλόγα ενός κεριού, και αναπνευστικές ασκήσεις. Το άλλο είδος παρατηρεί το νου να τρέχει, χωρίς να ασκεί κριτική εάν οι σκέψεις είναι καλές ή κακές, αλλά ότι απλά είναι· απλά υπάρχουν. Είναι μια μέθοδος που δεν εγκρίνουμε ή απορρίπτουμε κάτι, παρά μόνο παρατηρούμε την δράση του μυαλού. »

*Εικόνα αριστερά: Διαλογισμός Σαμάτα ή Ήρεμη Παραμονή. Τα 9 στάδια στο Μονοπάτι του Ελέγχου του Νου. Για περαιτέρω ανάλυση δείτε τις δημοσιεύσεις που αναφέρονται στην σελίδα ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ)*

Εμάς μας βολεύουν και οι δύο τρόποι! Ας δούμε τι λέει ο Δάσκαλος Sri Swami Sivananda στο Απλά βήματα για Yoga:

«Υπάρχουν διάφορα είδη διαλογισμού. Ένα ιδιαίτερο είδος είναι καλύτερα ταιριαστό για ένα ιδιαίτερο νου. Το είδος το διαλογισμού ποικίλει ανάλογα με το γούστο, το ταπεραμέντο, τις ικανότητες και το τύπο του νου του προσώπου. »

Είναι χρήσιμο να καταλάβουμε ότι ο διαλογισμός είναι κάτι που το καλλιεργούμε ανοίγοντας (ΠΡΟΘΕΣΗ) τις πόρτες του νου μας και της καρδιάς μας (ΘΕΛΗΣΗ).

Να μάθουμε να σκεπτόμαστε αφαιρετικά, να εκπαιδέψουμε το νου στο αφηρημένο και στο απόλυτο, και να οδηγήσουμε όλη την προσοχή μας στην καρδιά, στο Ιερό του Ναού του Ζώντος Θεού.

Ας δούμε και τι λέει ο Δάσκαλος Σαμαέλ:

«Σε μια αίθουσα διαλογισμού στην ανατολή ένας μοναχός ρώτησε ένα Δάσκαλο: Ποιο είναι το Φωτισμένο Κενό; Λένε τα κείμενα ότι ο Δάσκαλος έδωσε μια κλοτσιά στο μαθητή στο στομάχι, και αυτός έπεσε αναίσθητος, μετά ο μαθητής σηκώθηκε και αγκάλιασε το Δάσκαλο: "Ευχαριστώ, Δάσκαλε, έχω πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό".

Παράλογο!, θα έλεγαν πολλοί, όμως δεν είναι έτσι, αυτό που συμβαίνει είναι ότι παρουσιάζονται πολύ ειδικά φαινόμενα για το Φωτισμένο Κενό. Όταν ένα πουλάκι είναι έτοιμο να βγει από το τσόφλι, η μάνα του το βοηθάει ραμφίζοντας από μόνη της το τσόφλι. Το πουλάκι συνεχίζει να ραμφίζει, με τη βοήθεια μας και βγαίνει. Έτσι όταν κάποιος έχει ωριμάσει, δέχεται την βοήθεια της θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνι, βγαίνει από το τσόφλι της προσωπικότητας και του εγώ, για να πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό, όμως πρέπει να επιμείνουμε στο διαλογισμό.

Πρέπει να συνδυάζουμε έξυπνα τη συγκέντρωση με τον ύπνο, •ύπνος και συγκέντρωση αναμιγμένα προκαλούν φώτιση. Πολλοί, εσωτεριστές πιστεύουν πως με κανένα τρόπο δεν πρέπει να συνδυάζεται ο διαλογισμός με τον ύπνο του σώματος, όμως όσοι σκέφτονται έτσι σφάλλουν, διότι ο διαλογισμός χωρίς ύπνο καταστρέφει τον εγκέφαλο, πρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε τον ύπνο σε συνδυασμό με την τεχνική του διαλογισμού, αλλά ν έναν ελεγχόμενο ύπνο, έναν εκούσιο ύπνο, όχι ένα ύπνο χωρίς έλεγχο, όχι έναν παράλογο ύπνο διαλογισμό και ύπνο συνδυασμένοι έξυπνα. Εάν μάθουμε να καβαλήσουμε τον ύπνο, τότε θα θριαμβεύσουμε- εάν ο ύπνος μας καβαλήσει, έχουμε αποτύχει• αλλά να χρησιμοποιούμε τον ύπνο, το διαλογισμό σε συνδυασμό με τον ύπνο. Η τεχνική θα φέρει τους μαθητές μας στο Shamadi, στην εμπειρία του Φωτισμένου Κενού•καθημερινά πρέπει να τον ασκούμε. Τι ώρα; Τη στιγμή που αισθανόμαστε τη διάθεση να το κάνουμε, και ιδιαίτερα όταν αισθανόμαστε νύστα,να το εκμεταλλευτούμε για το διαλογισμό. Εάν οι μαθητές ακολουθούν αυτές τις οδηγίες, θα μπορέσουν κάποια μέρα να λάβουν το ΤΑΟ, θα μπορέσουν να πειραματισθούν την Αλήθεια... 

Προφανώς υπάρχουν δύο τύποι διαλεκτικής: η λογική διαλεκτική του νου και η διαλεκτική της συνείδησης. Κατά τη διάρκεια του Satori, δουλεύει η διαλεκτική της συνείδησης, τότε όλα τα εννοούμε από διαίσθηση ή μέσω λέξεων ή συμβολικών μορφών είναι η γλώσσα των παραβολών του χριστικού ευαγγελίου, η ζωντανή γλώσσα της Υπέρτατης Συνείδησης του Είναι. Στο Είναι, για παράδειγμα, η διαλεκτική της συνείδησης προβαδίζει πάντα από τη διαλεκτική της λογικής. 

Bodidharma

Ρώτησαν ένα μοναχό ζεν: "Γιατί o Bodidharma ήρθε από τη δύση;" Απάντηση: "Το κυπαρίσσι που είναι στον κήπο". Οποιοσδήποτε θα έλεγε: αυτό δεν έχει καμία συνάρτηση, αλλά όμως έχει, είναι μία απάντηση που ξεπερνάει τη διαλεκτική της λογικής, βγαίνει από την Ουσία. Το κυπαρίσσι, το δένδρο της ζωής, βρίσκεται παντού, δεν έχει σημασία η ανατολή, ούτε η δύση, αυτή είναι η έννοια της απάντησης. Στο Φωτισμένο Κενό όλα γνωρίζονται "γιατί έτσι", από την άμεση εμπειρία της Αλήθειας. 

Ο μαθητής θα πρέπει να εξοικειωθεί με τη διαλεκτική της συνείδησης. Δυστυχώς, η ικανότητα διατύπωσης λογικών εννοιών, όσο λαμπερή και αν είναι και μέχρι και χρήσιμη ακόμα για όλες τις απόψεις της πρακτικής ζωής, καταλήγει εμπόδιο για τη διαλεκτική της συνείδησης. Με αυτό δεν θέλω να απορρίψω την ικανότητα διατύπωσης των λογικών εννοιών, διότι όλοι τις χρειαζόμαστε στο πεδίο των πρακτικών γεγονότων της ύπαρξης, αλλά κάθε ικανότητα έχει αναμφισβήτητα την ιδιαίτερη τροχιά της και είναι χρήσιμη μέσα στην τροχιά της, έξω από την τροχιά της καταλήγει, να είναι άχρηστη και βλαβερή. Ας αφήσουμε την ικανότητα διατύπωσης των λογικών εννοιώ νμέσα στην τροχιά της, και μέσα στο Shamadi ή στο Pan—Shamadi ή στο διαλογισμό, πρέπει πάντα να συλλαμβάνουμε, να βιώνουμε, τη διαλεκτική της συνείδησης. Αυτό είναι ζήτημα πείρας που ο ακόλουθος θα αποκτήσει σύμφωνα με το πώς εξασκεί την τεχνική του διαλογισμού. 

Ο δρόμος του βαθέος διαλογισμού απαιτεί πολλή υπομονή. Οι ανυπόμονοι ποτέ δεν θα μπορέσουν να θριαμβεύσουν, δεν είναι δυνατόν να βιώσουμε την εμπειρία του Φωτισμένου Κενού, όσο υπάρχει σ' εμάς η ανυπομονησία. Το εγώ της ανυπομονησίας πρέπει να εξαλειφθεί αφού κατανοηθεί, αυτό να το καταλάβετε καθαρά, εάν έτσι πράττουμε, θα λάβουμε το ΤΑΟ, αυτό είναι φανερό. Ποτέ δεν θα μπορούσε να έρθει σε μας η εμπειρία του πραγματικού, όσο η συνείδηση θα συνέχιζε χωμένη μέσα στο εγώ. Το εγώ καθ' εαυτό είναι χρόνος, όλη αυτή η πολλαπλότητα φαντασματικών στοιχείων που συνιστούν το εμένα τον ίδιο, είναι μία σύνοψη του χρόνου. Η εμπειρία του Φωτισμένου Κενού είναι η αντίθεση, καταλήγει αχρονική, είναι πιο πέρα από το χρόν οκαι το νου, ο χρόνος είναι όλη η πολλαπλότητα του εγώ, το εγώ είναι ο χρόνος. Έτσι, λοιπόν, ο χρόνος είναι υποκειμενικός, ασυνάρτητος, αδέξιος, βαρύς, δεν έχει αντικειμενική πραγματικότητα. 

Όταν κάθεται κάποιος σε μία αίθουσα διαλογισμού, ή απλά στο σπίτι του, να διαλογισθεί, όταν θέλει να εξασκήσει αυτή τη τεχνική, πρέπει να ξεχάσει την ιδέα χρόνος και να ζήσει μέσα σε μία αιώνια στιγμή. Όποιοι αφοσιώνονται στο να διαλογίζονται και συνέχεια προσέχουν το ρολόι, προφανώς δεν πετυχαίνουν την εμπειρία του Φωτισμένου Κενού. Εάν θα με ρωτούσανε πόσα λεπτά καθημερινά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για το διαλογισμό, μισή ώρα, ή μία ώρα, ή δύο ώρες, δεν θα υπήρχε απάντηση, διότι αν κάποιος μπαίνει σε διαλογισμό και έχει το νου του στην ώρα, δεν μπορεί να πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό, διότι αυτό δεν είναι του χρόνου. Θα έμοιαζε με ένα πουλί που ενώ προσπαθούσε να πετάξει έχει δεμένο το πόδι του σ' ένα ξύλο, δε θα μπορούσε να πετάξει, θα υπήρχε ένα εμπόδιο. Για να πειραματισθούμε το Φωτισμένο Κενό θα πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε εμπόδιο. Το σημαντικό βέβαια είναι να πειραματισθούμε την Αλήθεια, η Αλήθεια βρίσκεται μέσα στο Φωτισμένο Κενό. Όταν τον Ιησού, τον Μέγα Καβίρ, του είπαν: "Ποια είναι η Αλήθεια;", ο Δάσκαλος διατήρησε βαθιά σιωπή, και όταν έκαναν την ίδια ερώτηση στο Gautama Sakiamuni, γύρισε την πλάτη και έφυγε. Δεν μπορεί να περιγραφεί η αλήθεια, δεν μπορεί να εξηγηθεί, ο καθένας πρέπει να την πειραματισθεί από μόνος του, μέσω της τεχνικής του διαλογισμού. 

Στο Φωτισμένο Κενό πειραματιζόμαστε την Αλήθεια, αυτό είναι ένα στοιχείο που μας μετατρέπει ριζικά. Πρέπει να εμμένουμε, πρέπει να είμαστε επίμονοι, μπορεί στην αρχή να μην πετύχουμε τίποτα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου θα αισθανθούμε ότι κάθε φορά γινόμαστε πιο βαθύς, και έτσι μία οποιαδήποτε μέρα θα εισβάλει στο νου μας η εμπειρία του Φωτισμένου Κενού. 

Αναμφισβήτητα, το Φωτισμένο Κενό καθ' εαυτού είναι το Άγιο Okidanokh, το Ενεργό Okidanokh, πανταχού παρών, που διαπερνά τα πάντα, ο παντογνώστης, που πηγάζει από τον ίδιο τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο. Μακάριος αυτός που θα πετύχει να εισχωρήσειμέσα στο Φωτισμένο Κενό όπου δεν ζει κανένα πλάσμα, διότι είναι εκεί ακριβώς, όπου θα πειραματισθεί το Πραγματικό, την Αλήθεια. Η επιμονή γίνεται απαραίτητη, καθημερινά πρέπει να δουλεύουμε σε βάθος, μέχρι να πετύχουμε τον τελειωτικό θρίαμβο. Καταλήγει θαυματουργή η εμπειρία της αλήθειας μέσω του διαλογισμού, πειραματιζόμενοι την Αλήθεια, αισθανόμαστε με δύναμη για να επιμείνουμε στη δουλειά πάνω στον εαυτό μας.

Λαμπροί συγγραφείς έχουν μιλήσει καθ' εαυτού για τη δουλειά πάνω στο εγώ, πάνω στον εαυτό μου. Καλά έκαναν με το να μιλήσουν έτσι, αλλά ξέχασαν κάτι: την εμπειρία της Αλήθειας. Ενώ ένας άνθρωπος δεν έχει πειραματισθεί το πραγματικό, δε αισθάνεται εμψυχωμένος, δεν αισθάνεται με αρκετή δύναμη για να δουλεύει πάνω στον εαυτό του, πάνω στο εγώ. Όταν κάποιος αληθινά, έχει περάσει από μια τέτοια μυστικιστική εμπειρία, είναι διαφορετικό τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την επιθυμία του για την απελευθέρωση, θα δουλεύει αδιάκοπα πάντα στον εαυτό του, για να πετύχει αληθινά μία ριζική τελική και οριστική αλλαγή. Τώρα θα καταλάβατε εσείς, αγαπητοί μου φίλοι, γιατί είναι απαραίτητες οι αίθουσες διαλογισμού. » 

Απ’ το «Διαλογισμός» του Δάσκαλου Σαμαέλ.

Πραγματικά καταπληκτικές οι διδασκαλίες του Αξιοσέβαστου Δάσκαλου. Ο Δάσκαλος Σαμαέλ μας κατατοπίζει, όπως μας κατατοπίζει και κάθε Δάσκαλος για το τι χρειάζεται εμείς να κάνουμε ώστε να φτάσουμε στην εμπειρία.

Πολύ λένε: α, οι διδασκαλίες αυτές είναι ψεύτικες, είναι μια εξαπάτηση, είναι μια αίρεση κλπ. Άλλοι λένε: αυτά που λέει ο Δάσκαλος είναι αλήθεια, το νιώθω, έχει δίκιο κλπ. κλπ. αλλά κανένας από αυτούς δεν λέει: Εγώ δοκίμασα αυτές τις πρακτικές! Επέμεινα και αυτό είναι το αποτέλεσμα των πράξεων μου ή αυτό κατανόησα... Τότε αυτές οι Διδασκαλίες καταλήγουν να είναι ένα δόγμα για φανατικούς, για ανθρώπους που θέλουν να ανήκουν κάπου ή που δεν έχουν καταλάβει την δουλειά πραγματικά.

Απευθύνομαι σε όλους αυτούς που αμέσως μόλις διάβασαν αυτό είπαν από μέσα τους: όχι, εγώ δεν είμαι ένας τέτοιος... ή Ευτυχώς, που δεν είμαι έτσι.

-Ποιός το είπε αυτό; ας συλλογιστούμε γρήγορα. . . ας είμαστε επάγρυπνοι όπως ο φρουρός εν καιρώ πολέμου.

Για να διαλογιστούμε βαθιά στην Καρδιά μας, για να αναζητήσουμε απαντήσεις σε ερωτήσεις, όχι από την σκέψη, αλλά από την μη σκέψη.

"Δεν μπορεί να περιγραφεί η αλήθεια, δεν μπορεί να εξηγηθεί, ο καθένας πρέπει να την πειραματισθεί από μόνος του, μέσω της τεχνικής του διαλογισμού."

Ο Διαλογισμός είναι αυτή η Τέχνη, του να ξέρουμε να κάνουμε το μυαλό να σωπάσει. Να του πούμε Σσσσσσσς... ηρέμησε τώρα... και να πάμε στην καρδιά!

Το μυαλό δεν σωπά! Είναι ένα όργανο που έχει μάθει να σκέφτεται! Δεν είναι κακό, απλώς δεν είναι χρήσιμο! Όλοι νομίζουν τον εαυτό τους για πολύ σπουδαίο άνθρωπο, αλλά ποιός από αυτούς μπορεί να πάψει το νου για 1 λεπτάκι;

Για αυτό πρέπει να μάθουμε να χαλαρώνουμε, πρέπει να μάθουμε να αφηνόμαστε. Η προσπάθεια είναι καλή και χρειάζεται αλλά πρέπει να μάθουμε και να αφηνόμαστε. Τα χέρια είναι σφιγμένα, τα δόντια είναι σφιγμένα, τα μάτια είναι σφιγμένα, γιατί ξεχνάμε τι κάνουμε και ο νους καλπάζει.

Οι πιο πολλοί από εμάς έχουμε πολύ ένταση. Για αυτό κάποιος καπνίζει, πίνει αλκοόλ, πίνει καφέ, φλερτάρει, τρώει νόστιμα "πραγματάκια", κάνει shoppinh therapy κλπ. κλπ. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι τρόποι να απελευθερώσουμε την ένταση πιο υγιείς, χωρίς να εννοώ τον διαλογισμό. Έχουμε πολλά υποκατάστατα για να ηρεμούμε. Ο Διαλογισμός χτίζει την σχέση αυτή με τον Εαυτό μας. Για αυτό είναι δύσκολο, γιατί η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας είναι μηχανική και ενστικτώδης.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο διαλογισμός χρειάζεται Συνειδητή προσπάθεια. Γιατί ενώ η φύση του ανθρώπου είναι μηχανική, η ανώτερη του φύση είναι συνειδησιακή. Και για να καλυφθεί αυτή η απόσταση χρειάζεται μια προσπάθεια αυτοανακάλυψης και αλλαγής.

Πρέπει πρώτα απ' όλα να μάθουμε να διαλογιζόμαστε. Μπορούμε να διαλέξουμε, τον πρώτο ή τον δεύτερο τρόπο. Αν και κατα την άποψη μου, ο δεύτερος τρόπος είναι πιο προσεγγίσιμος για αρχή. Αυτό φυσικά προϋποθέτει να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας σε παρατηρητή και σε παρατηρούμενο.

Το ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, είναι αυτό που συμβαίνει. Είτε συμβαίνει στο νου, είτε στα συναισθήματα, είτε στο σεξουαλικό κομμάτι, είτε στο κινητικό, είτε στο ενστικτώδες. Αυτοί οι διαχωρισμοί, είναι βασικοί, και είναι η βάση για να κατανοήσουμε τηνπολλαπλότητα της ψυχολογικής μας χώρας μέσα σε εμάς και όπου τα εγώ λαμβάνουν δράση. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί ένα γεγονός να λαμβάνει μέρος σε πολλά κέντρα ταυτόχρονα ή να αλλάζει κέντρο ή να προέρχεται απο ένα κέντρο και να δημιουργεί αποτέλεσμα σε ένα άλλο.

Αυτά πρέπει να τα ανακαλύψουμε μέσω του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ. Ο παρατηρητής είναι η ίδια μας η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Απλά έχει επίγνωση του τι συμβαίνει, και φυσικά εάν είμαστε και σε Αυτοενθύμηση έχει επίγνωση της επίγνωσης της. ΑΥΤΟΣ που παρατηρεί, δεν μιλάει, δεν σχολιάζει, δεν αναλύει, δεν συμμετέχει, απλά παρατηρεί.

Αυτή είναι η λεγόμενη ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ.

Είναι η κατάσταση που προκαλείται μέσω της δεύτερης ερώτησης του κλειδιού Υ.Α.Τ.την ερώτηση: Τι κάνω;

Όταν μάθουμε να πειραματιζόμαστε με αυτές τις καταστάσεις, ενεργοποιούμε μέσα μας την Ουσία και την κάνουμε να δονήτε. Καθώς αυξάνουμε την συχνότητα και τηνποιότητα της πρακτικής αποκτάμε σιγά σιγά την Αίσθηση της Ψυχολογικής Αυτοπαρατήρησης,

Αφού έχουμε δημιουργήσει αυτή την ΠΡΟΘΕΣΗ μέσα μας, μας επιστρέφει κάθε στιγμή για να μας υπενθυμίσει να μην ξεχνιόμαστε. Να είμαστε στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ. Στην συνέχεια αφού βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση, προσπαθούμε να την διατηρούμε σε ότι κάνουμε, προσπαθούμε να μην χάσου με αυτή την αίσθηση, που εξάλλου είναι ευδαιμονική και δεν θα θέλουμε να την αφήσουμε, αλλά πρέπει πρώτα να την κερδίσουμε με προσπάθεια.

Γιατί υπάρχουν οι ταυτίσεις και τα πράγματα που μπορούν να μας αποσπάσουν, μπορούν να μας κάνουν να ξεχαστούμε. Γιατί ακόμα είμαστε προσκολλημένοι στα πράγμα, έχοντας εγωϊκό ψυχισμό σε μεγάλο ποσοστό, δεν έχουμε ακόμα κέντρο βαρύτητας, και κάθε αντικείμενο με τάδε δονητική συχνότητα μας μαγνητίζει πάνω του. Για αυτό χρειάζεται και η μετατροπή των ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ σε πιό προχωρημένο επίπεδο. Αλλά ας περιοριστούμε στην Αυτοσυνείδηση για αρχή.

Θα διαπιστώσετε ότι όσο πιο καλά έχετε καταφέρει αυτή την πρακτική κατά την διάρκεια της ημέρας, πιο εφικτός θα είναι ο διαλογισμός στο τέλος αυτής, όταν θα έχουμε αυτό τον πολύτιμο χρόνο για να αφιερώσουμε στον Εαυτό μας, στο Είναι.

Εκεί θα αποζητήσουμε έπειτα την Αρμονία, την Γαλήνη, την Ειρήνη, την Γλυκιά Σιγή. Εκεί θα βιώσουμε το Φως που έρχεται από μέσα, απ' το κέντρο, απ' το Ιερό μας - την Καρδιά και μας οδηγεί προς το Ιερό του Σύμπαντος και της Πλάσης.

Ο Διαλογισμός δεν είναι αγγαρεία είναι Ένωση. Και η Ένωση είναι ο Σκοπός της Ζωής.

Να είστε όλοι καλά! Καλή πρακτική.