«Αναμόρφωση της πολιτικής σημαίνει χαράμισμα σκέψης»

Ο Δ. ρώτησε γιατί δεν έχω πάρει μέρος στην πολιτική· ο ίδιος έπαιρνε μέρος κατά κάποιο τρόπο σ’ αυτήν, καθώς ένοιωθε ότι η πολιτική ήταν ένα μέσο επικοινωνίας που μ’ αυτό μπορούσες να προσφέρεις βοήθεια. Ακόμα δεν είχε μπει βαθιά σ’ αυτήν και έχοντας έρθει σε μια από τις ομιλίες μου, του είχε εξάψει την περιέργεια το γιατί δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην πολιτική. Δεν ήταν ένα σημαντικό μέσο που μ’ αυτό θα μπορούσες να φέρεις τάξη σε τούτον τον μπερδεμένο κόσμο; Μίλησε ακόμα για το τι έλπιζε να κάνει στον κόσμο της πολιτικής, για το πόσο ελεεινά διεφθαρμένη ήταν, αλλά καθώς ένοιωθε πολύ έντονα ότι μπορούσε να κάνει κάτι μ’ αυτήν, έλπιζε ότι θα φέρει καλύτερες κοινωνικές συνθήκες. Ήταν ένας ξύπνιος άνθρωπος και είχε αντίληψη κάποιων πραγμάτων, αλλά διψούσε να ξέρει περισσότερα. Και τέλος, μίλησε λίγο για τη ζωή του.

«Η πολιτική», είπα, «είναι απλώς ένα παρακλάδι της ζωής και το να εστιάσει κανείς όλη του την προσοχή σ’ αυτήν – όπως και γίνεται – είναι το να λατρεύεις το μέρος και όχι το όλο· και στην εξέλιξη του μέρους υπάρχει σύγκρουση, σύγχυση και ανταγωνισμός. Το μέρος, δεν μπορεί ποτέ να συνεισφέρει στην κατανόηση του όλου. Η πολιτική βοηθάει να εστιάζεις τη σκέψη,

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ (SAMSKARAS) από τον Σουάμι Σιβανάντα Σαρασβάτι

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ (SAMSKARAS)

από τον Σουάμι Σιβανάντα Σαρασβάτι

 [Επειδή ο Σιβανάντα αναγράφει πολλούς σανσκριτικούς όρους στην αγγλική τους μεταγραφή συμπεριλάβαμε στο τέλος κάθε ενότητας τους όρους σε αγκύλες με πράσινο χρώμα] .Όλες οι υποσημειώσεις είναι σχόλια του μεταφραστή, για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου.

Μετάφραση CopyLeft Κυανός Δράκος με Αγάπη για το ΝΤΑΡΜΑ
feel free to distribute!

Τι είναι ένα Σαμσκάρα;

Ένα Βρίττι (δίνη, κυματισμός σκέψης, σκεπτομορφή) αναφύεται στον νου-ωκεανό. Δουλεύει για λίγο χρονικό διάστημα. Μετά βυθίζεται πάλι κάτω απ’ το κατώφλι της κανονικής συνείδησης. Από την επιφάνεια του συνειδητού νου όπου και βρισκόταν στο ανώτερο σημείο για κάποιο χρόνο, βυθίζεται βαθιά κάτω στην περιοχή του υποσυνείδητου νου (Τσίττα¹). Εκεί, συνεχίζει να υπάρχει ως υποσυνείδητη  δραστηριότητα και γίνεται ένα Σάμσκαρα (εντύπωση). Μια συνειδητή πράξη- είτε είναι διανοητική, είτε συναισθηματική, είτε σωματική – παίρνει μια εν δυνάμει και κρυφή (Σούκσμα και Αβυάκτα²) μορφή ακριβώς κάτω απ’ το κατώφλι του Συνειδητού. Αυτό ονομάζεται ένα Σαμσκάρα.

[:Samskara], [:Vritti],  [:Chitta], [:Sukshma] & [:Avyakta]

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ (SAMSKARAS)

Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης...

"Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το Εγώ. Είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε ότι το Εγώ είναι ένας κόμπος στη ροή της ύπαρξης, ένα μοιραίο φράγμα στο ρεύμα της ελεύθερης σε κίνηση ζωής."

"Χρειάζεται να μετατρέπουμε το υποσυνείδητο σε συνειδητό και αυτό είναι δυνατό μόνο πετυχαίνο­ντας την εκμηδένιση του Εγώ."

~Σαμαέλ Αούν Βεόρ

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα οδηγεί τον Τζάνακα προς την διάλυση του εγώ

Στο άκουσμα του βάθους της κατανόησης του Τζάνακα, ο Ασταβάκρα οδηγεί τον Τζάνακα προς την τελική διάλυση της πλασματικής του ατομικότητας.

Εσύ ο Υπέρτατος Εαυτός, είσαι εντελώς αδέσμευτος. Είσαι ελεύθερος από την επαφή με οτιδήποτε, ότι κι αν είναι αυτό. Αφού η αιώνια κατάσταση της Ύπαρξής σου είναι απόλυτα αγνή και ελεύθερη, τι υπάρχει να απαρνηθείς; Πάψε να ταυτίζεις τον εαυτό σου με αυτόν τον ψεύτικο ατομικό εαυτό. Κατάστρεψε την ταύτισή σου με το σύμπλεγμα του σώματος κι ως εκ τούτου μπες στην κατάσταση της διάλυσης. 

καθημερινή εργασία με τα αρνητικά συναισθήματα

Στον ψυχολογικό τομέα υπάρχει πολύ ανισορροπία στους ανθρώπους. Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα ερείπιο εξαιτίας των αρνητικών συναισθημάτων και αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βλαβερό για την βαθιά εσωτερική ανάπτυξη από τα αρνητικά συναισθήματα.

Όταν ένα αρνητικό συναίσθημα σου επιτίθεται, έκφρασέ το με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν ένα αρνητικό συναίσθημα έρθει, ένα αρνητικό συναίσθημα ζήλιας το οποίο μας κατατρώει, θα πρέπει να το εκφράσουμε με ένα αρμονικό τρόπο, όχι προς όφελος της ζήλιας αλλά για το καλό των άλλων.

Αν ένα συναίσθημα θυμού μας ταρακουνήσει οποιαδήποτε στιγμή, τότε ας μιλήσουμε με μία εξαιρετική ευγένεια και αντί να αισθανθούμε ενοχλημένοι από αυτόν που μας χάλασε την ηρεμία, ας μιλήσουμε καλά για αυτόν που μας πρόσβαλε. Έτσι δεν θα υπάρξει ζημιά εσωτερικά.

Δεν είναι κάτι εύκολο να εκφραστείς καλά όταν κάποιος έχει ένα αρνητικό συναίσθημα, αλλά

Μια μαρτυρία του Casimiro Gueteο

Να επιστρέψουμε στο Είναι, αυτό το σημείο της αρχικής εκκίνησης, και να παραμείνουμε στα δεξιά του, αν και καταλήγει εύκολο να το λέμε είναι, χωρίς αμφιβολία, τρομαχτικά δύσκολο να το κάνουμε, δεδομένου του τρομερού βάρους που συσσωρεύεται στα εσωτερικά ενδόμυχα της ψυχής όταν αυτή έχει υποφέρει την πτώση (σεξουαλική) και συνεπώς την απομάκρυνσή της από το εσωτερικό της βαθύ Πραγματικό Είναι.

«Όταν ο Πατέρας απομακρύνεται, ο γιος πέφτει σε δυστυχία», έλεγε ο Αξιοσέβαστος Γιος του Ήλιου, προειδοποιώντας το σύνολο των μελετητών σε σχέση με την υπέρτατη υπακοή στις επιθυμίες του ΕΙΝΑΙ. Η ψυχή διαχωρισμένη από την Πανταχού Παρουσία του Πατέρα που βρίσκεται στο κρυφό, μένει φυλακισμένη μέσα στα δαχτυλίδια του ολέθριου τροχού του Σαμσάρα, αντιμετωπίζοντας σε συνέπεια κάθε είδος Κάρμα (τιμωρίες) σαν παράλογους καρπούς της συνεχούς της τύφλωσης στο πληκτικό και σκοτεινό της ταξίδι.

Ότι χάνονται οι αξίες ή πολύτιμες πέτρες του ΕΙΝΑΙ, όταν η ψυχή σαστισμένη παραβιάζει τις θεϊκές εντολές εκείνου; Είναι βέβαιο πως ναι. Τότε μιλάμε για «πεσμένους μποδισάτβας» ή «γιους βυθισμένους στην δυστυχία», εξαιτίας του πόνου που επέρχεται ενάντια σε αυτούς, σαν άμεση δράση του Νόμου της Κατάνθια (το ανώτερο κάρμα).

Ο Casimiro Guete είναι ένα επιφανές παράδειγμα της μάχης της ψυχής ενάντια στις ιδιαίτερές της κολάσιμες δημιουργίες και, ταυτόχρονα, ενάντια στην αυστηρότητα της θεϊκής Νέμεσης στην εργασία της να εφαρμόσει τους αντίστοιχους απλήρωτους λογαριασμούς της.

Όμως ας αφήσουμε να είναι ο ίδιος ο Casimiro Gueteο ο οποίος στην αγροτική του γλώσσα, χαρακτηριστική ενός ανθρώπου των αγροτικών εργασιών, μας εξηγεί το επώδυνο του δράμα, και για αυτό τον σκοπό, προσφέρουμε στον αναγνώστη ένα μήνυμα αυτού του μποδισάτβα, απευθυνόμενο στους γνωστικούς νέους όλου του κόσμου. Ας δούμε: 

Πάνω στην εργασία για την εξάλειψη των εγώ {Η ΧΡΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ}

Στην εργασία για την εξάλειψη των «εγώ», μερικές φορές μπορεί να νομίζουμε ότι τα πάμε καλά ενώ, στην πραγματικότητα, είναι πιθανό να κάνουμε πολύ λάθος.

Α.Δ. Σαμαέλ {Μεγάλη Ανταρσία}

>>> Είναι σχεδόν αδύνατο για αυτόν που κοιμάται να μπορεί να είναι αντικειμενικός. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να καταλάβουμε ότι ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ. Η ταύτιση μας ρίχνει στην γοητεία, και η γοητεία στον ύπνο. Ο ύπνος της Συνείδησης, είναι να ξεχνάμε ν’ αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, να ξεχνάμε τι κάνουμε και να κάνουμε τα πράγματα μηχανικά, και να μην συνειδητοποιούμε που βρισκόμαστε την εκάστοτε στιγμή. Η Αφύπνιση, για παράδειγμα το κλειδί ΥΑΤ, είναι ένα ξυπνητήρι, που χτυπάει για να μας θυμίσει να μην ξεχνιόμαστε. Ή να μας υπενθυμίσει να μην ξεχαστούμε. Αλλά πρέπει να προσέξουμε γιατί εμείς νομίζουμε

ΛΥΜΕΝΗ ΚΑΘΕΞΗ & ΔΕΜΕΝΗ ΚΑΘΕΞΗ

Θα ήθελα με αυτό το μικρό άρθρο και ύστερα από σύντομη έρευνα που έκανα να ξεκαθαρίσω τους ψυχολογικούς όρους: ΚΑΘΕΞΙΣ, λυμένη κάθεξη και δεμένη κάθεξη, οι οποίοι εμφανίζονται στα έργα του Δάσκαλου Σαμαέλ και πιο συγκεκριμένα για την Επανάσταση της Διαλεκτικής, στην οποία υπάρχουν τα αντίστοιχα υποκεφάλαια στο κεφάλαιο 1.

Ο όρος κάθεξη στην ψυχανάλυση, ορίζεται ως η διαδικασία της επένδυσης της νοητικής ή συναισθηματικής ενέργειας σε ένα άτομο, ένα αντικείμενο ή μια ιδέα. Ο όρος είναι Φροϋδικός, και τον χρησιμοποιούσε ορίζοντάς τον ως μια επένδυση της λίμπιντο.

Οπότε εάν η λίμπιντο έχει να κάνει με τις σεξουαλικές ορμονικές λειτουργίες, τότε όταν ο Δάσκαλος Samael όταν μιλάει για κάθεξη, μιλάει και για το πως τα εγώ κλέβουν την ενέργεια αυτή, και σαφώς πως διαχειρίζονται την ψυχική ενέργεια σύμφωνα και με την διδασκαλία των πέντε κέντρων και των Υδρογόνων του Ουσπένσκυ. 

Εξάλλου και ο ίδιος ο Φρόιντ θεωρούσε ότι η κάθεξη είναι η επένδυση ή διοχέτευση της λίμπιντο στα πράγματα. Καλά, όχι σε αυτά καθαυτά τα πράγματα αλλά στις εντυπώσεις που αυτά δημιουργούν στο νου μέσω των ιδεών. Η κάθεξη αντιστοιχεί στις ιδέες, και επίσης στα υποπροϊόντα των ιδεών που η ίδια δημιουργεί.    

Η κάθεξη είναι μια διαδικασία λοιπόν με την οποία ένα αντικείμενο ή μια ιδέα έγινε κτήμα μας, συνήθως ως αντικείμενο αγάπης (επίσης αυτοαγάπη, ναρκισσισμός, ιδέα του εαυτού μας κλπ.), επενδυόμενο με την ψυχική ενέργεια της λίμπιντο. Υπάρχει επίσης και η έννοια της αποκάθεξης που είναι η διαδικασία της απόσυρσης αυτής της ενέργειας από ένα αντικείμενο κάθεξης ή πρόσωπο ή μια ιδέα, με αποτέλεσμα αυτό να χάσει την σημασία του.

Όταν ο Δάσκαλος Samael  χρησιμοποιεί τους όρους δεμένη κάθεξη και λυμένη κάθεξη, αναφέρεται σαφώς στην ενέργεια που είναι δεσμευμένη και στην ενέργεια που είναι ελεύθερη στην ψυχολογική μας χώρα. Εάν το Είναι δεν επιτρέπει στα εγώ να εκφράζονται, τότε έχουμε την Δεμένη Κάθεξη, δηλαδή την ελεγχόμενη. Το εγώ βέβαια συνεχίζει να υπάρχει αλλά δεν εκφράζεται και δεν τρέφεται. Στην λυμένη κάθεξη, δηλαδή όταν δεν υπάρχει έλεγχος το εγώ κάνει ότι θέλει γιατί είναι ελεύθερο και έτσι μπορεί να σπαταλά την ενέργεια με αποτέλεσμα να υπάρχει ανισορροπία στις ψυχολογικές διαδικασίες και στα 5 ψυχολογικά κέντρα, διότι το καθένα δεν δουλεύει με την ταχύτητα και την ενέργεια του, λόγω των παρεισφρήσεων λάθων ενεργειών από τα εγώ στα λάθος κέντρα, και το "κλέψιμο" του ενός κέντρου από το άλλο. 

Το κεφάλαιο ΚΑΘΕΞΙΣ απο το βιβλίο του Δάσκαλου:

"Η ψυχισμική ενέργεια, η κάθεξις, διαδικαζόμενη ως εκτελεστική δύναμη, αποδείχνεται τρομακτική.

Τα αποθέματα διάνοιας είναι τα ποίκιλα μέρη του Είναι και επονομάζονται δεμένη κάθεξις ή ψυχική ενέργεια σε κατάσταση δυνητική και στατική. Η δεμένη κάθεξις μας προσανατολίζει στην εργασία που σχετίζεται με την αποσύνθεση του εγώ και την απελευθέρωση του νου.

Η δεμένη κάθεξις, εμπεριεχόμενη στο νου, μας οδηγεί στην εργασία που σχετίζεται με την επα­ναστατική ψυχολογία και με την ακέραιη επανάσταση. Οι αξίες του Είναι συγκροτούν τη δεμένη κάθεξη. 

Μόνο η δεμένη κάθεξις μπορεί, να απελευθερώ­νει το νου μέσω της αποσύνθεσης των ανεπιθύμητων ψυχισμικών στοιχείων που έχουν εκκριθεί με τη δομι­κή και συναλλακτική ανάλυση.

Η δεμένη κάθεξις είναι διαφορετική από τη λυμένη κάθεξη, δεδομένου ότι αυτή είναι η ψυχισμική ενέργεια που χρησιμοποιεί το εγώ για να κυριαρ­χεί στο νου και στο σώμα για την εκδήλωση του.

Πρέπει να επιτρέπουμε στη δεμένη κάθεξη, που είναι η δυναμική ψυχική ενέργεια, να είναι εκείνη που κατευθύνει την ύπαρξη μας. Πρέπει να εργαζόμαστε ψυχολογικά ώστε να μπαίνει σε δραστηριότητα η δεμένη κάθεξις και να κυριαρχεί, να κυβερνά την ελεύθερη κάθεξη που είναι η ενέργεια του σώματος και που δυστυχώς κυριαρχεί-το πάντα από τη λυμένη κάθεξη που είναι το εγώ."

Οπότε εφόσον επιτρέπουμε την διαδικασία της λυμένης κάθεξης θα επιτρέπουμε στο πολλαπλό εγώ να υπάρχει, διότι του επιτρέπουμε να τρέφεται. 

"Είναι επείγον να γνωρίζουμε ότι το εγώ είναι ένα σύνολο ψυχισμικών ενεργειών, λυμένων καθέξεων, που αναπαράγονται στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώ­που. Κάθε λυμένη κάθεξις είναι ένα μικρό εγώ που χαίρει ορισμένης αυτοανεξαρτησίας."

Εάν θα θέλαμε να προχωρήσουμε προς την Απελευθέρωση, δηλαδή ουσιαστικά την αποκάθεξη, δηλαδή τον Ψυχολογικό Θάνατο και την απελευθέρωση από τα εγώ, ελαττώματα - λαθασμένες ιδέες και αντιλήψεις θα πρέπει ουσιαστικά να δέσουμε αυτές τις διαδικασίες της ψυχολογικής μας χώρας, να περάσουμε δηλαδή σε μια διαδικασία ελέγχου, την δεμένη κάθεξη. 

Αλλά μιας και η λυμένη κάθεξη χρησιμοποιεί τις νοητικές και συναισθηματικές ενέργειες εμείς πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την Συνείδηση, και την εργασία που οδηγεί στην Αυτοσυνείδηση και την αυτοεξέταση ώστε να απεγκλωβίσουμε το νου από αυτές τις ψυχικές διαδικασίες.

Λέει ο Δάσκαλος σε αυτό το κεφάλαιο:

"Μόνο η δεμένη κάθεξις μπορεί, να απελευθερώ­νει το νου μέσω της αποσύνθεσης των ανεπιθύμητων ψυχισμικών στοιχείων που έχουν εκκριθεί με τη δομι­κή και συναλλακτική ανάλυση."

Δηλαδή όταν ο νους είναι ελεύθερος, όταν φτάσει στην μη σκέψη (γιατί όπου υπάρχει σκέψη υπάρχει και εγώ), τότε εμπειρώνουμε το Είναι, και πειραματιζόμαστε με το πραγματικό. Το ίδιο αναφέρει ο Δάσκαλος και στο στο κεφάλαιο του ίδου βιβλίου Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ αλλά και στο βιβλίο Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

Λέει επίσης παρακάτω στο υποκεφάλαιο: Ο ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ:

"Είναι επείγον να γνωρίζουμε ότι το εγώ είναι ένα σύνολο ψυχισμικών ενεργειών, λυμένων καθέξεων, που αναπαράγονται στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώ­που. Κάθε λυμένη κάθεξις είναι ένα μικρό εγώ που χαίρει ορισμένης αυτοανεξαρτησίας.

Αυτά τα εγώ, αυτές οι λυμένες καθέξεις, πα­λεύουν μεταξύ τους. "Πρέπει να διαβάσω μια εφημε­ρίδα" λέει το διανοητικό εγώ. "θα πάω μια βόλτα με το ποδήλατο", αντιλέγει το κινητικό εγώ. "Πει­νάω", δηλώνει το εγώ της πέψης. "Κρυώνω", λέει το εγώ του μεταβολισμού. "Δεν θα μου το απαγορεύ­σουν", αναφωνεί το εγώ του πάθους σε άμυνα καθεμιάς απ' αυτές τις λυμένες καθέξεις.

Επομένως, το εγώ είναι λεγεώνα λυμένων καθέξεων. Αυτές οι λυμένες καθέξεις μελετήθηκαν απ' τον Φρανς Χάρτμαν. Ζουν μέσα στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώπου, τρώνε, κοιμούνται, αναπαράγο­νται και ζουν εις βάρος των ζωτικών μας αρχών ή της ελεύθερης κάθεξις νευρομυϊκή και κινητική ενέργεια. Καθένα απ' τα εγώ που στο σύνολο τους συγκροτούν τη λυμένη κάθεξη. Το εγώ, προβάλλεται στο διάφορα επίπεδα του νου και ταξιδεύει αγωνιώντας για την ικανοποίηση των επιθυμιών του. Τα εγώ, το εγώ, η λυμένη κάθεξις, δεν μπορεί ποτέ να τε­λειοποιηθεί"

Η λυμένη κάθεξη είναι η ελεύθερη ψυχική ενέργεια που το εγώ δεσμεύει και χρησιμοποιεί, βέβαια όλο αυτό είναι αναμφίβολα επενδεδυμένο με την Λίμπιντο. Από το ίδιο κεφάλαιο:

"Το εγώ σπαταλά άτσαλα το ψυχισμικό υλικό, την κάθεξη, σε εκρήξεις θυμού, πλεονεξίας, λαγνείας, φθόνου, υπερηφάνειας, τεμπελιάς, λαιμαργίας, κ.τ.λ. Είναι λογικό να μην μπορεί να κατασκευασθεί, η ψυχή, ενόσω δεν αποθηκεύεται το ψυχικό υλικό, η κάθεξις. Για να κατασκευασθεί κάτι απαιτείται η πρώτη ύλη, δίχως την πρώτη ύλη δεν μπορεί τίποτα να κατασκευα­σθεί, διότι από το τίποτα βγαίνει τίποτα."

Η κάθεξις είναι η Ουσία επενδεδυμένη με την φυσική σεξουαλική δύναμη. Η Ουσία ή η κάθεξις, με το Αρκάνο, τον Μυστικιστικό Θάνατο και την Θυσία είναι ο Δρόμος προς την Απελευθέρωση από την λυμένη κάθεξη.  Έτσι συσσωρεύεται το υλικό για την δημιουργία της ψυχής με τον θάνατο, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της εργασίας της Φωτιάς και του Υδραργύρου στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων που είναι ο μόνος δρόμος για την Διάλυση αλλά και την Επαναγέννηση. Συνεχίζει στο ίδιο κεφάλαιο:

"Όταν το εγώ αρχίζει να πεθαίνει, η πρώτη ύλη αρχίζει να συσσωρεύεται. Όταν η πρώτη ύλη αρχί­ζει να συσσωρεύεται, ξεκινά η εγκαθίδρυση ενός μόνι­μου κέντρου βαρύτητας. Όταν το εγώ έχει πεθάνει απόλυτα, το μόνιμο κέντρο βαρύτητας θα έχει ολότελα εγκατασταθεί.

Το κεφάλαιο του ψυχικού υλικού συσσωρεύεται όταν το εγώ πεθαίνει, μιας και ο σπαταλητής της ενέργειας έχει εξαλειφθεί. Έτσι εγκαθίσταται το μόνιμο κέντρο βαρύτητας. Το θαυμάσιο αυτό κέντρο είναι η ψυχή."

 

Οπότε βλέπουμε ότι όταν το εγώ πεθαίνει, αρχίζει η αλλαγή μέσα στον άνθρωπο. Αρχίζει η δημιουργία της Ψυχής, το μόνιμο κέντρο βαρύτητας ή αλλιώς μόνιμο κέντρο Συνείδησης (ΜΚΣ). Πραγματικά είναι το ίδιο πράγμα. Ο Δάσκαλος σε κάποια άλλα κεφάλαια εξηγεί το ίδιο ακριβώς πράγμα με διαφορετικούς όρους. 

"Κατανοώντας όλες τις διαδικασίες της λυμένης καθεξής, του πολλαπλού εγώ, αυτό αποσυντίθεται. Μόνον τότε εκδηλώνεται διαμέσου και μέσα μας η θεότητα."

Δηλαδή Η Αφύπνιση της Ουσίας ή η Αφύπνιση της Συνείδησης ή η έκφραση του Είναι. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να φτάσουμε στην ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ πρέπει να περάσουμε απο τον ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ, και για να φτάσουμε εκεί στο διαλογισμό και τη ανάλυση πρέπει να το έχουμε δει, να εχουμε παρατηρήσει, δηλαδή να έχουμε ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να έχουμε ΕΠΙΓΝΩΣΗ ή αλλιώς ΕΝΘΥΜΗΣΗ ΕΑΥΤΟΥ μέσα στην ημέρα.

Αλλά κάποιος δεν αποκτά απλά επίγνωση, είναι κάτι που πρέπει να το εξασκήσει και να το αποζητήσει με την Ψυχή του ή αλλιώς με την Ουσία του, γιατί σύμφωνα και με την διδασκαλία του Σαμαέλ, αυτό θα ήταν αδύνατο, θα έπρεπε να συμβεί κάτι το συνταρακτικό για να ξυπνήσει τον άνθρωπο, και έτσι συνήθως συμβαίνει για να αρχίσει ένας άνθρωπος αυτή την πορεία να αποζητήσει απαντήσεις και θεραπεία για την ψυχή του. 

Αλλά ο διαλογισμός ή Αυοσυλλογισμός του Είναι, είναι κάτι το αναγκαίο, το απαραίτητο, αδιαμφησβήτητα κάτι το πάρα πολύ σημαντικό στην Εσωτερική Εργασία, το οποίο δεν πρέπει να παραλείπουμε ούτε μια μέρα να εξασκηθούμε, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε "αθλητές" του Διαλογισμού, με σκοπό να κυριαρχίσουμε στην λυμένη κάθεξη με την δεμένη κάθεξη.

Στο ίδιο βιβλίο ο Δάσκαλος Σαμαέλ λέει: 

"Ο Μυστικιστικός θάνατος είναι ένα δύσκολο και φλέγον πεδίο της Επανάστασης της Διαλεκτικής.

Η λυμένη κάθεξις διαλύεται στη βάση αυστηρής κατανόησης. Η συμβίωση με το συνάνθρωπο, η συνανα­στροφή με τους ανθρώπους, είναι ο καθρέπτης όπου μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας ολόσωμο. Στη συνα­ναστροφή με τους ανθρώπους τα κρυμμένα μας ελαττώ­ματα ξεπηδούν, αναβλύζουν, και αν είμαστε πανεπόπτες, τότε τα βλέπουμε.

Κάθε ελάττωμα πρέπει πρώτα να αναλυθεί διανοη­τικά και μετά να μελετηθεί με το διαλογισμό."

Άλλο λοιπόν η ΕΠΑΓΡΥΠΝΙΣΗ και η ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και άλλος ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ που μελετάει τις συγκεκριμένες διαδικασίες τις λυμένης κάθεξης και εφόσον τις ελέγχει μέσω της δεμένης κάθεξης μπορεί να πειραματίζεται το Είναι, το πραγματικό, το Αληθινό και βέβαια μπορεί να εξετάζει μέσω της επιστήμης του PROBISTMO τις διανοητικές αυτές ουσίες που μας εγκλωβίζουν.

 Λέει ο Δάσκαλος στην Επιστήμη της Μουσικής:

"Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ αδύνατο να ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΘΟΥΜΕ ΤΟ ΕΙΝΑΙ, το ΙΝΤΙΜΟ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, χωρίς να έχουμε φθάσει να είμαστε αληθινοί ΤΕΧΝΙΚΟΙ και ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ αυτής της μυστηριώδους επιστήμης της ονομαζόμενης ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ."

καί:

"Αυτό το αξιόλογο ΣΤΟΙΧΕΙΟ είναι μέσα στη μπουκάλα του ΖΩΙΚΟΥ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΥ. Όταν κατά την διάρκεια του ΒΑΘΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ Ο ΝΟΥΣ μένει ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΡΕΜΟΣ σε ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΙΩΠΗ από μέσα και απ έξω, όχι μόνο στο επιφανειακό επίπεδο αλλά επίσης σ όλους τους διάφορους ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥΣ διαδρόμους, περιοχές, επίπεδα και μέρη, τότε η ΟΥΣΙΑ, το ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, φεύγει από την μπουκάλα και ενώνεται με το ΕΙΝΑΙ, με το ΙΝΤΙΜΟ, για να πειραματιστεί το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ."

Τώρα επίσης θα αντιγράψω ένα κομμάτι απο το Θέληση-Χριστός απο το κεφάλαιο PROBITSMO που μιλάει για το ότι πρέπει να εξετάζουμε τις διανοητικές ουσίες που φυλακίζουν τον νου. Το κομμάτι που διάλεξα βέβαια είναι απολύτως πρακτικό, ώστε να έχουμε ένα εργαλείο στην καθημερηνότητα απέναντι στο νου των εγω:

"Ο άνθρωπος δεν είναι ο Νους.
Ο Νους είναι μόνο ένα από τα τέσσερα σώματα της αμαρτίας.
Όταν ο άνθρωπος ταυτίζεται με το νου πηγαίνει στην άβυσσο.
Ο νους δεν είναι παρά το γαϊδούρι  που πρέπει να ιππεύσουμε για να εισέλθουμε στην ουράνια Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων.
Κάποιος πρέπει να χειριστεί το Νου μέσω της Θέλησης.
Όταν ο Νους μας ενοχλεί με άχρηστες απεικονίσεις, εμείς πρέπει να μιλήσουμε στο Νου ως  ακολούθως:
Νου, απέσυρε αυτήν την απεικόνιση,  δεν την αποδέχομαι, εσύ  είσαι ο σκλάβος μου και εγώ είμαι ο Κύριός σου.
Όταν ο νους μας ενοχλεί με αντιδράσεις μίσους, φόβου, επιθυμιών, απληστίας, λαγνείας , κλπ., ας μιλήσουμε στο Νου ως ακολούθως:
Νου, απέσυρε αυτά τα πράγματα, δεν τα αποδέχομαι, εγώ είμαι ο αφέντης  σου, εγώ είμαι ο Κύριός σου  και πρέπει να με υπακούσεις, επειδή εσύ είσαι ο σκλάβος μου ως την συντέλεια των αιώνων.
Εμείς τώρα χρειαζόμαστε ανθρώπους με ΘΕΛΗΜΑ, ανθρώπους της Θέλησης, που δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους να σκλαβωθούν από το νου."

Πρέπει επίσης να μελετήσουμε το κεφάλαιο: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ απο την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ. 

Πρέπει να κάνουμε ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ καθισμένοι σε ανατολικό ή δυτικό στυλ και όταν θα σηκωθούμε να πάρουμε τον Διαλογισμό μαζί μας, με λίγα λόγια να συνεχίσουμε να είμαστε στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, και να επιτρέπουμε στην δεμένη κάθεξη, τις Αξίες του Είναι να ενεργούν.

Τελικά, τι είναι Διαλογισμός;

Τελικά, τι είναι Διαλογισμός;

Όλοι μας θέλουμε να διαλογιστούμε, όλοι μας νιώθουμε την παρόρμηση, αλλά κανένας δεν θέλει να κάτσει σε κουραστικές στάσεις, ή να προφέρει ακατανόητες λέξεις (μάντραμ) ή να τοποθετήσει το νου του, πού;!

Τι είναι ο Διαλογισμός; Ή τι δεν είναι ο Διαλογισμός! Σίγουρα ο διαλογισμός δεν είναι μια δύσκολη στάση (στάση= ασάνα στα σανσκριτικά). Δεν είναι να κλείσεις τα μάτια και να δείχνεις βλοσυρός!! Ούτε να προφέρεις μάντραμ (ήχους δύναμης) για ώρες. Δεν είναι να κλειστείς σε ένα δωμάτιο, δεν είναι να αποτραβηχτείς από τον κόσμο...

Ο Διαλογισμός είναι μια Κατάσταση που κάποιος μπορεί να μπει κάθε Στιγμή! Γιατί ο διαλογισμός είναι της Στιγμής! Και όσο ποιό ικανοί γινόμαστε να βρισκόμαστε στην Στιγμή τόσο ποιό κοντά βρισκόμαστε στον Διαλογισμό.

Ο Διαλογισμός δεν είναι μόνο να ελέγξουμε τον νου. Είναι και αυτό. Πριν από αυτό όμως χρειαζόμαστε την Πρόθεση. Την μουσική αυτή νότα που θα παίζει μέσα μας, και θα μας διεγείρει κάθε στιγμή στο να έρθουμε σε Διαλογισμό.

Αυτή η Νότα, είναι το ξυπνητήρι μας, και θα εγκαθιδρυθεί μέσα μας με Πρακτική. Όχι όμως πρακτική στην απομόνωση, πρακτική σε κάθε λεπτό και σε κάθε στιγμή. Και όσο πιο πολύ πρακτική θα κάνουμε τόσο πιο ακριβώς θα δουλεύει το ξυπνητήρι μας, θα είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που θα σημαίνει κάθε 10 λεπτά. Μετά κάθε 9. Αργότερα κάθε 8. Με ποιό πολύ πρακτική κάθε 7... και ούτω καθ' εξής!

Αυτή η πρακτική είναι η Αυτοενθύμηση, είναι η αυτοπαρατήρηση, είναι να ζούμε στοΕδώ και στο Τώρα γνωρίζοντας τον σκοπό της Ζωής και έχοντας επίγνωση αυτής της γνώσης!

Υπάρχουν διάφορα είδη Διαλογισμού. Αλλά μέχρι εμείς να φτάσουμε στο να καταφέρουμε να διαλογιζόμαστε και μέχρι εκεί, θα κάνουμε πρακτική.

• Υπάρχει : ο αναλυτικός διαλογισμός (εκεί αναλύονται τα πάντα για να βρεθεί η αιτία, η αιτία της αιτίας κλπ. Γίνεται μέσω της σκέψης.)
• Υπάρχει : ο υπερβατικός διαλογισμός (εκεί ο νους έχει σωπάσει, και η Συνείδηση λάμπει.)
• Υπάρχει : ο διαλογισμός για τον Θάνατο (όπου μιλάμε για την ανάλυση των εγώ και την διάλυση τους. Είναι συνδυασμός των δύο παραπάνω καθώς αφού απελευθερωθεί η Ουσία μετά πρέπει να βιωθεί και αποκρυσταλλωθεί.)

Ο καθένας μπορεί να πει ότι υπάρχουν πολλά είδη διαλογισμού, και σίγουρα κάθε Δάσκαλος δίνει και μια διαφορετική προσέγγιση. Το ζητούμενο όμως παραμένει το ίδιο. Να βιωθεί η Ουσία και κατ’ ακολουθίαν το Είναι.

Μέσω του Θανάτου του Εγώ αυτό όμως γίνεται κάτι μόνιμο, και συγχωνεύεται η Σοφία με την Γνώση! Αλλά ας δούμε τι λέγεται για τα διαφορετικά είδη του διαλογισμού:

«Υπάρχουν δύο είδη διαλογιστικής πρακτικής. Η μία προσπαθεί να ηρεμήσει το νου. Κάποιοι το αποκαλούν μυαλό-μαϊμού (SHAMATA meditation, shamata= γαλήνη, είδος βουδιστικής προσέγγισης διαλογισμού προς την μη σκέψη) διότι αυτό αναφέρετε στο πήδημα μιας τυχαίας σκέψης σε μια άλλη, που είναι κάτι μου μας συμβαίνει συχνά. Η ιδέα είναι να κάνεις το μυαλό να σταθεί ακίνητο. Τρόποι που χρησιμοποιούνται για να γίνει αυτό είναι ψαλμωδίες (μάντραμ), εστίαση προσοχής στη φλόγα ενός κεριού, και αναπνευστικές ασκήσεις. Το άλλο είδος παρατηρεί το νου να τρέχει, χωρίς να ασκεί κριτική εάν οι σκέψεις είναι καλές ή κακές, αλλά ότι απλά είναι· απλά υπάρχουν. Είναι μια μέθοδος που δεν εγκρίνουμε ή απορρίπτουμε κάτι, παρά μόνο παρατηρούμε την δράση του μυαλού. »

*Εικόνα αριστερά: Διαλογισμός Σαμάτα ή Ήρεμη Παραμονή. Τα 9 στάδια στο Μονοπάτι του Ελέγχου του Νου. Για περαιτέρω ανάλυση δείτε τις δημοσιεύσεις που αναφέρονται στην σελίδα ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ)*

Εμάς μας βολεύουν και οι δύο τρόποι! Ας δούμε τι λέει ο Δάσκαλος Sri Swami Sivananda στο Απλά βήματα για Yoga:

«Υπάρχουν διάφορα είδη διαλογισμού. Ένα ιδιαίτερο είδος είναι καλύτερα ταιριαστό για ένα ιδιαίτερο νου. Το είδος το διαλογισμού ποικίλει ανάλογα με το γούστο, το ταπεραμέντο, τις ικανότητες και το τύπο του νου του προσώπου. »

Είναι χρήσιμο να καταλάβουμε ότι ο διαλογισμός είναι κάτι που το καλλιεργούμε ανοίγοντας (ΠΡΟΘΕΣΗ) τις πόρτες του νου μας και της καρδιάς μας (ΘΕΛΗΣΗ).

Να μάθουμε να σκεπτόμαστε αφαιρετικά, να εκπαιδέψουμε το νου στο αφηρημένο και στο απόλυτο, και να οδηγήσουμε όλη την προσοχή μας στην καρδιά, στο Ιερό του Ναού του Ζώντος Θεού.

Ας δούμε και τι λέει ο Δάσκαλος Σαμαέλ:

«Σε μια αίθουσα διαλογισμού στην ανατολή ένας μοναχός ρώτησε ένα Δάσκαλο: Ποιο είναι το Φωτισμένο Κενό; Λένε τα κείμενα ότι ο Δάσκαλος έδωσε μια κλοτσιά στο μαθητή στο στομάχι, και αυτός έπεσε αναίσθητος, μετά ο μαθητής σηκώθηκε και αγκάλιασε το Δάσκαλο: "Ευχαριστώ, Δάσκαλε, έχω πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό".

Παράλογο!, θα έλεγαν πολλοί, όμως δεν είναι έτσι, αυτό που συμβαίνει είναι ότι παρουσιάζονται πολύ ειδικά φαινόμενα για το Φωτισμένο Κενό. Όταν ένα πουλάκι είναι έτοιμο να βγει από το τσόφλι, η μάνα του το βοηθάει ραμφίζοντας από μόνη της το τσόφλι. Το πουλάκι συνεχίζει να ραμφίζει, με τη βοήθεια μας και βγαίνει. Έτσι όταν κάποιος έχει ωριμάσει, δέχεται την βοήθεια της θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνι, βγαίνει από το τσόφλι της προσωπικότητας και του εγώ, για να πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό, όμως πρέπει να επιμείνουμε στο διαλογισμό.

Πρέπει να συνδυάζουμε έξυπνα τη συγκέντρωση με τον ύπνο, •ύπνος και συγκέντρωση αναμιγμένα προκαλούν φώτιση. Πολλοί, εσωτεριστές πιστεύουν πως με κανένα τρόπο δεν πρέπει να συνδυάζεται ο διαλογισμός με τον ύπνο του σώματος, όμως όσοι σκέφτονται έτσι σφάλλουν, διότι ο διαλογισμός χωρίς ύπνο καταστρέφει τον εγκέφαλο, πρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε τον ύπνο σε συνδυασμό με την τεχνική του διαλογισμού, αλλά ν έναν ελεγχόμενο ύπνο, έναν εκούσιο ύπνο, όχι ένα ύπνο χωρίς έλεγχο, όχι έναν παράλογο ύπνο διαλογισμό και ύπνο συνδυασμένοι έξυπνα. Εάν μάθουμε να καβαλήσουμε τον ύπνο, τότε θα θριαμβεύσουμε- εάν ο ύπνος μας καβαλήσει, έχουμε αποτύχει• αλλά να χρησιμοποιούμε τον ύπνο, το διαλογισμό σε συνδυασμό με τον ύπνο. Η τεχνική θα φέρει τους μαθητές μας στο Shamadi, στην εμπειρία του Φωτισμένου Κενού•καθημερινά πρέπει να τον ασκούμε. Τι ώρα; Τη στιγμή που αισθανόμαστε τη διάθεση να το κάνουμε, και ιδιαίτερα όταν αισθανόμαστε νύστα,να το εκμεταλλευτούμε για το διαλογισμό. Εάν οι μαθητές ακολουθούν αυτές τις οδηγίες, θα μπορέσουν κάποια μέρα να λάβουν το ΤΑΟ, θα μπορέσουν να πειραματισθούν την Αλήθεια... 

Προφανώς υπάρχουν δύο τύποι διαλεκτικής: η λογική διαλεκτική του νου και η διαλεκτική της συνείδησης. Κατά τη διάρκεια του Satori, δουλεύει η διαλεκτική της συνείδησης, τότε όλα τα εννοούμε από διαίσθηση ή μέσω λέξεων ή συμβολικών μορφών είναι η γλώσσα των παραβολών του χριστικού ευαγγελίου, η ζωντανή γλώσσα της Υπέρτατης Συνείδησης του Είναι. Στο Είναι, για παράδειγμα, η διαλεκτική της συνείδησης προβαδίζει πάντα από τη διαλεκτική της λογικής. 

Bodidharma

Ρώτησαν ένα μοναχό ζεν: "Γιατί o Bodidharma ήρθε από τη δύση;" Απάντηση: "Το κυπαρίσσι που είναι στον κήπο". Οποιοσδήποτε θα έλεγε: αυτό δεν έχει καμία συνάρτηση, αλλά όμως έχει, είναι μία απάντηση που ξεπερνάει τη διαλεκτική της λογικής, βγαίνει από την Ουσία. Το κυπαρίσσι, το δένδρο της ζωής, βρίσκεται παντού, δεν έχει σημασία η ανατολή, ούτε η δύση, αυτή είναι η έννοια της απάντησης. Στο Φωτισμένο Κενό όλα γνωρίζονται "γιατί έτσι", από την άμεση εμπειρία της Αλήθειας. 

Ο μαθητής θα πρέπει να εξοικειωθεί με τη διαλεκτική της συνείδησης. Δυστυχώς, η ικανότητα διατύπωσης λογικών εννοιών, όσο λαμπερή και αν είναι και μέχρι και χρήσιμη ακόμα για όλες τις απόψεις της πρακτικής ζωής, καταλήγει εμπόδιο για τη διαλεκτική της συνείδησης. Με αυτό δεν θέλω να απορρίψω την ικανότητα διατύπωσης των λογικών εννοιών, διότι όλοι τις χρειαζόμαστε στο πεδίο των πρακτικών γεγονότων της ύπαρξης, αλλά κάθε ικανότητα έχει αναμφισβήτητα την ιδιαίτερη τροχιά της και είναι χρήσιμη μέσα στην τροχιά της, έξω από την τροχιά της καταλήγει, να είναι άχρηστη και βλαβερή. Ας αφήσουμε την ικανότητα διατύπωσης των λογικών εννοιώ νμέσα στην τροχιά της, και μέσα στο Shamadi ή στο Pan—Shamadi ή στο διαλογισμό, πρέπει πάντα να συλλαμβάνουμε, να βιώνουμε, τη διαλεκτική της συνείδησης. Αυτό είναι ζήτημα πείρας που ο ακόλουθος θα αποκτήσει σύμφωνα με το πώς εξασκεί την τεχνική του διαλογισμού. 

Ο δρόμος του βαθέος διαλογισμού απαιτεί πολλή υπομονή. Οι ανυπόμονοι ποτέ δεν θα μπορέσουν να θριαμβεύσουν, δεν είναι δυνατόν να βιώσουμε την εμπειρία του Φωτισμένου Κενού, όσο υπάρχει σ' εμάς η ανυπομονησία. Το εγώ της ανυπομονησίας πρέπει να εξαλειφθεί αφού κατανοηθεί, αυτό να το καταλάβετε καθαρά, εάν έτσι πράττουμε, θα λάβουμε το ΤΑΟ, αυτό είναι φανερό. Ποτέ δεν θα μπορούσε να έρθει σε μας η εμπειρία του πραγματικού, όσο η συνείδηση θα συνέχιζε χωμένη μέσα στο εγώ. Το εγώ καθ' εαυτό είναι χρόνος, όλη αυτή η πολλαπλότητα φαντασματικών στοιχείων που συνιστούν το εμένα τον ίδιο, είναι μία σύνοψη του χρόνου. Η εμπειρία του Φωτισμένου Κενού είναι η αντίθεση, καταλήγει αχρονική, είναι πιο πέρα από το χρόν οκαι το νου, ο χρόνος είναι όλη η πολλαπλότητα του εγώ, το εγώ είναι ο χρόνος. Έτσι, λοιπόν, ο χρόνος είναι υποκειμενικός, ασυνάρτητος, αδέξιος, βαρύς, δεν έχει αντικειμενική πραγματικότητα. 

Όταν κάθεται κάποιος σε μία αίθουσα διαλογισμού, ή απλά στο σπίτι του, να διαλογισθεί, όταν θέλει να εξασκήσει αυτή τη τεχνική, πρέπει να ξεχάσει την ιδέα χρόνος και να ζήσει μέσα σε μία αιώνια στιγμή. Όποιοι αφοσιώνονται στο να διαλογίζονται και συνέχεια προσέχουν το ρολόι, προφανώς δεν πετυχαίνουν την εμπειρία του Φωτισμένου Κενού. Εάν θα με ρωτούσανε πόσα λεπτά καθημερινά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για το διαλογισμό, μισή ώρα, ή μία ώρα, ή δύο ώρες, δεν θα υπήρχε απάντηση, διότι αν κάποιος μπαίνει σε διαλογισμό και έχει το νου του στην ώρα, δεν μπορεί να πειραματισθεί το Φωτισμένο Κενό, διότι αυτό δεν είναι του χρόνου. Θα έμοιαζε με ένα πουλί που ενώ προσπαθούσε να πετάξει έχει δεμένο το πόδι του σ' ένα ξύλο, δε θα μπορούσε να πετάξει, θα υπήρχε ένα εμπόδιο. Για να πειραματισθούμε το Φωτισμένο Κενό θα πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε εμπόδιο. Το σημαντικό βέβαια είναι να πειραματισθούμε την Αλήθεια, η Αλήθεια βρίσκεται μέσα στο Φωτισμένο Κενό. Όταν τον Ιησού, τον Μέγα Καβίρ, του είπαν: "Ποια είναι η Αλήθεια;", ο Δάσκαλος διατήρησε βαθιά σιωπή, και όταν έκαναν την ίδια ερώτηση στο Gautama Sakiamuni, γύρισε την πλάτη και έφυγε. Δεν μπορεί να περιγραφεί η αλήθεια, δεν μπορεί να εξηγηθεί, ο καθένας πρέπει να την πειραματισθεί από μόνος του, μέσω της τεχνικής του διαλογισμού. 

Στο Φωτισμένο Κενό πειραματιζόμαστε την Αλήθεια, αυτό είναι ένα στοιχείο που μας μετατρέπει ριζικά. Πρέπει να εμμένουμε, πρέπει να είμαστε επίμονοι, μπορεί στην αρχή να μην πετύχουμε τίποτα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου θα αισθανθούμε ότι κάθε φορά γινόμαστε πιο βαθύς, και έτσι μία οποιαδήποτε μέρα θα εισβάλει στο νου μας η εμπειρία του Φωτισμένου Κενού. 

Αναμφισβήτητα, το Φωτισμένο Κενό καθ' εαυτού είναι το Άγιο Okidanokh, το Ενεργό Okidanokh, πανταχού παρών, που διαπερνά τα πάντα, ο παντογνώστης, που πηγάζει από τον ίδιο τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο. Μακάριος αυτός που θα πετύχει να εισχωρήσειμέσα στο Φωτισμένο Κενό όπου δεν ζει κανένα πλάσμα, διότι είναι εκεί ακριβώς, όπου θα πειραματισθεί το Πραγματικό, την Αλήθεια. Η επιμονή γίνεται απαραίτητη, καθημερινά πρέπει να δουλεύουμε σε βάθος, μέχρι να πετύχουμε τον τελειωτικό θρίαμβο. Καταλήγει θαυματουργή η εμπειρία της αλήθειας μέσω του διαλογισμού, πειραματιζόμενοι την Αλήθεια, αισθανόμαστε με δύναμη για να επιμείνουμε στη δουλειά πάνω στον εαυτό μας.

Λαμπροί συγγραφείς έχουν μιλήσει καθ' εαυτού για τη δουλειά πάνω στο εγώ, πάνω στον εαυτό μου. Καλά έκαναν με το να μιλήσουν έτσι, αλλά ξέχασαν κάτι: την εμπειρία της Αλήθειας. Ενώ ένας άνθρωπος δεν έχει πειραματισθεί το πραγματικό, δε αισθάνεται εμψυχωμένος, δεν αισθάνεται με αρκετή δύναμη για να δουλεύει πάνω στον εαυτό του, πάνω στο εγώ. Όταν κάποιος αληθινά, έχει περάσει από μια τέτοια μυστικιστική εμπειρία, είναι διαφορετικό τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την επιθυμία του για την απελευθέρωση, θα δουλεύει αδιάκοπα πάντα στον εαυτό του, για να πετύχει αληθινά μία ριζική τελική και οριστική αλλαγή. Τώρα θα καταλάβατε εσείς, αγαπητοί μου φίλοι, γιατί είναι απαραίτητες οι αίθουσες διαλογισμού. » 

Απ’ το «Διαλογισμός» του Δάσκαλου Σαμαέλ.

Πραγματικά καταπληκτικές οι διδασκαλίες του Αξιοσέβαστου Δάσκαλου. Ο Δάσκαλος Σαμαέλ μας κατατοπίζει, όπως μας κατατοπίζει και κάθε Δάσκαλος για το τι χρειάζεται εμείς να κάνουμε ώστε να φτάσουμε στην εμπειρία.

Πολύ λένε: α, οι διδασκαλίες αυτές είναι ψεύτικες, είναι μια εξαπάτηση, είναι μια αίρεση κλπ. Άλλοι λένε: αυτά που λέει ο Δάσκαλος είναι αλήθεια, το νιώθω, έχει δίκιο κλπ. κλπ. αλλά κανένας από αυτούς δεν λέει: Εγώ δοκίμασα αυτές τις πρακτικές! Επέμεινα και αυτό είναι το αποτέλεσμα των πράξεων μου ή αυτό κατανόησα... Τότε αυτές οι Διδασκαλίες καταλήγουν να είναι ένα δόγμα για φανατικούς, για ανθρώπους που θέλουν να ανήκουν κάπου ή που δεν έχουν καταλάβει την δουλειά πραγματικά.

Απευθύνομαι σε όλους αυτούς που αμέσως μόλις διάβασαν αυτό είπαν από μέσα τους: όχι, εγώ δεν είμαι ένας τέτοιος... ή Ευτυχώς, που δεν είμαι έτσι.

-Ποιός το είπε αυτό; ας συλλογιστούμε γρήγορα. . . ας είμαστε επάγρυπνοι όπως ο φρουρός εν καιρώ πολέμου.

Για να διαλογιστούμε βαθιά στην Καρδιά μας, για να αναζητήσουμε απαντήσεις σε ερωτήσεις, όχι από την σκέψη, αλλά από την μη σκέψη.

"Δεν μπορεί να περιγραφεί η αλήθεια, δεν μπορεί να εξηγηθεί, ο καθένας πρέπει να την πειραματισθεί από μόνος του, μέσω της τεχνικής του διαλογισμού."

Ο Διαλογισμός είναι αυτή η Τέχνη, του να ξέρουμε να κάνουμε το μυαλό να σωπάσει. Να του πούμε Σσσσσσσς... ηρέμησε τώρα... και να πάμε στην καρδιά!

Το μυαλό δεν σωπά! Είναι ένα όργανο που έχει μάθει να σκέφτεται! Δεν είναι κακό, απλώς δεν είναι χρήσιμο! Όλοι νομίζουν τον εαυτό τους για πολύ σπουδαίο άνθρωπο, αλλά ποιός από αυτούς μπορεί να πάψει το νου για 1 λεπτάκι;

Για αυτό πρέπει να μάθουμε να χαλαρώνουμε, πρέπει να μάθουμε να αφηνόμαστε. Η προσπάθεια είναι καλή και χρειάζεται αλλά πρέπει να μάθουμε και να αφηνόμαστε. Τα χέρια είναι σφιγμένα, τα δόντια είναι σφιγμένα, τα μάτια είναι σφιγμένα, γιατί ξεχνάμε τι κάνουμε και ο νους καλπάζει.

Οι πιο πολλοί από εμάς έχουμε πολύ ένταση. Για αυτό κάποιος καπνίζει, πίνει αλκοόλ, πίνει καφέ, φλερτάρει, τρώει νόστιμα "πραγματάκια", κάνει shoppinh therapy κλπ. κλπ. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι τρόποι να απελευθερώσουμε την ένταση πιο υγιείς, χωρίς να εννοώ τον διαλογισμό. Έχουμε πολλά υποκατάστατα για να ηρεμούμε. Ο Διαλογισμός χτίζει την σχέση αυτή με τον Εαυτό μας. Για αυτό είναι δύσκολο, γιατί η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας είναι μηχανική και ενστικτώδης.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο διαλογισμός χρειάζεται Συνειδητή προσπάθεια. Γιατί ενώ η φύση του ανθρώπου είναι μηχανική, η ανώτερη του φύση είναι συνειδησιακή. Και για να καλυφθεί αυτή η απόσταση χρειάζεται μια προσπάθεια αυτοανακάλυψης και αλλαγής.

Πρέπει πρώτα απ' όλα να μάθουμε να διαλογιζόμαστε. Μπορούμε να διαλέξουμε, τον πρώτο ή τον δεύτερο τρόπο. Αν και κατα την άποψη μου, ο δεύτερος τρόπος είναι πιο προσεγγίσιμος για αρχή. Αυτό φυσικά προϋποθέτει να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας σε παρατηρητή και σε παρατηρούμενο.

Το ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, είναι αυτό που συμβαίνει. Είτε συμβαίνει στο νου, είτε στα συναισθήματα, είτε στο σεξουαλικό κομμάτι, είτε στο κινητικό, είτε στο ενστικτώδες. Αυτοί οι διαχωρισμοί, είναι βασικοί, και είναι η βάση για να κατανοήσουμε τηνπολλαπλότητα της ψυχολογικής μας χώρας μέσα σε εμάς και όπου τα εγώ λαμβάνουν δράση. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί ένα γεγονός να λαμβάνει μέρος σε πολλά κέντρα ταυτόχρονα ή να αλλάζει κέντρο ή να προέρχεται απο ένα κέντρο και να δημιουργεί αποτέλεσμα σε ένα άλλο.

Αυτά πρέπει να τα ανακαλύψουμε μέσω του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ. Ο παρατηρητής είναι η ίδια μας η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Απλά έχει επίγνωση του τι συμβαίνει, και φυσικά εάν είμαστε και σε Αυτοενθύμηση έχει επίγνωση της επίγνωσης της. ΑΥΤΟΣ που παρατηρεί, δεν μιλάει, δεν σχολιάζει, δεν αναλύει, δεν συμμετέχει, απλά παρατηρεί.

Αυτή είναι η λεγόμενη ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ.

Είναι η κατάσταση που προκαλείται μέσω της δεύτερης ερώτησης του κλειδιού Υ.Α.Τ.την ερώτηση: Τι κάνω;

Όταν μάθουμε να πειραματιζόμαστε με αυτές τις καταστάσεις, ενεργοποιούμε μέσα μας την Ουσία και την κάνουμε να δονήτε. Καθώς αυξάνουμε την συχνότητα και τηνποιότητα της πρακτικής αποκτάμε σιγά σιγά την Αίσθηση της Ψυχολογικής Αυτοπαρατήρησης,

Αφού έχουμε δημιουργήσει αυτή την ΠΡΟΘΕΣΗ μέσα μας, μας επιστρέφει κάθε στιγμή για να μας υπενθυμίσει να μην ξεχνιόμαστε. Να είμαστε στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ. Στην συνέχεια αφού βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση, προσπαθούμε να την διατηρούμε σε ότι κάνουμε, προσπαθούμε να μην χάσου με αυτή την αίσθηση, που εξάλλου είναι ευδαιμονική και δεν θα θέλουμε να την αφήσουμε, αλλά πρέπει πρώτα να την κερδίσουμε με προσπάθεια.

Γιατί υπάρχουν οι ταυτίσεις και τα πράγματα που μπορούν να μας αποσπάσουν, μπορούν να μας κάνουν να ξεχαστούμε. Γιατί ακόμα είμαστε προσκολλημένοι στα πράγμα, έχοντας εγωϊκό ψυχισμό σε μεγάλο ποσοστό, δεν έχουμε ακόμα κέντρο βαρύτητας, και κάθε αντικείμενο με τάδε δονητική συχνότητα μας μαγνητίζει πάνω του. Για αυτό χρειάζεται και η μετατροπή των ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ σε πιό προχωρημένο επίπεδο. Αλλά ας περιοριστούμε στην Αυτοσυνείδηση για αρχή.

Θα διαπιστώσετε ότι όσο πιο καλά έχετε καταφέρει αυτή την πρακτική κατά την διάρκεια της ημέρας, πιο εφικτός θα είναι ο διαλογισμός στο τέλος αυτής, όταν θα έχουμε αυτό τον πολύτιμο χρόνο για να αφιερώσουμε στον Εαυτό μας, στο Είναι.

Εκεί θα αποζητήσουμε έπειτα την Αρμονία, την Γαλήνη, την Ειρήνη, την Γλυκιά Σιγή. Εκεί θα βιώσουμε το Φως που έρχεται από μέσα, απ' το κέντρο, απ' το Ιερό μας - την Καρδιά και μας οδηγεί προς το Ιερό του Σύμπαντος και της Πλάσης.

Ο Διαλογισμός δεν είναι αγγαρεία είναι Ένωση. Και η Ένωση είναι ο Σκοπός της Ζωής.

Να είστε όλοι καλά! Καλή πρακτική.