σκέψεις και αποσπάσματα περί φόβου

Βέλτιον θανείν άπαξ ή διά βίου τρέμειν.

{καλύτερα να πεθάνεις μια φορά παρά να τρέμεις από το φόβο σου μια ζωή}

Αίσωπος, 620-560 π.Χ., Αρχαίος μυθοποιός, δούλος εκ Φρυγίας

Είναι απίθανο πως οι άνθρωποι διαρκώς φοβόμαστε, συνειδητά ή ασυνείδητα να ζήσουμε και να κάνουμε τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε.

Βίος βίου δεόμενος ουκ έστιν βίος.

{η ζωή που φοβάται τη ζωή δεν είναι ζωή}

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

Οι φόβοι σχηματίζουν τα όριά μας, με όποιον τρόπο και αν τους δικαιολογήσουμε. Οι φόβοι σχηματίζουν τους κοινωνικούς δεσμούς, την ειρήνη και τον πόλεμο, τις συμφωνίες, την εκμετάλλευση, τις αδικίες κλπ.

Το εγώ που δεν θέλει να ασκηθεί

Εμείς δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε μπίκχου, δεν θέλουμε να μας αποκαλούνε ασκητές, ούτε μαθητευόμενους. Θα προτιμούσαμε να μας αποκαλούν Βούδες ή Δάσκαλους, αυτό θα ήταν πιο αρεστό στ΄ αυτιά μας.

Το εγώ ποτέ δεν θα δεχθεί την κατωτερότητα του, θα μας γεμίζει με αισθήματα αμφιβολίας, και με την διαλεκτική του εκλογίκευση, γιατί ν’ ασκηθώ, γιατί να κάνω μάντραμ, γιατί να κάνω διαλογισμό…

Το εγώ μας αυταπατά λέγοντας μας ότι έχουμε φτάσει σε κάποιο επίπεδο συνείδησης, κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι έχουμε κάποιο επίπεδο, ότι είμαστε Μποδισάτβες ή κάποια συγκεκριμένη μετενσάρκωση σπουδαίου ατόμου. Γιατί λοιπόν να ασκηθούμε, όταν το εγώ μας είναι τόσο άγιο; Γιατί να μελετήσουμε; Γιατί αυτοστοχαστούμε και ν΄ αυτοκατηγορηθούμε;