Ο Ασταβάκρα τώρα μιλά για τον άνθρωπο της διαρκούς
σοφίας. Περιγράφει τα χαρακτηριστικά του φωτισμένου, που είναι ένας αληθινός
γνώστης του εαυτού.
Όντας πάντα
ικανοποιημένος, με τις αισθήσεις του εξαγνισμένες, χωρίς να θέλει τίποτα, απολαμβάνοντας
να είναι μόνος, ο γνώστης της Αλήθειας αγαλλιάζει ρουφώντας το νέκταρ των
καρπών της αυτογνωσίας. Όντας πάντα απορροφημένος στον Εαυτό, πώς μπορεί κάποιο
αντικείμενο των αισθήσεων να τον προσελκύσει ή να τον απωθήσει, να τον
ευχαριστήσει ή να τον δυσαρεστήσει;
Αν
ένας πίθηκος απολάμβανε μία φυτεία από ώριμες μπανάνες και ευχαριστιόταν με τα
γλυκά φρούτα της, θα έδινε καμιά προσοχή στις πικρές φλούδες και στις ρίζες,
που επίσης βρίσκονται εκεί; Γνωρίζοντας ότι ολόκληρο το σύμπαν γεμίζει μόνο με τον
Εαυτό του και βλέποντας τα πάντα σαν Ένα, πώς μπορεί. αυτός που απολαμβάνει τον
Εαυτό να υποκύψει ποτέ στις ηδονές των αισθήσεων, που όλες συνοδεύονται από τη
δυστυχία;
Αναρτήσεις
