ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα δοκιμάζει τον Τζάνακα

Ο Ασταβάκρα είναι πολύ ευχαριστημένος με την πραγμάτωση της Υπέρτατης Αλήθειας από τον Τζάνακα. Αλλά επιθυμεί να δοκιμάσει την έκταση της νοητικής του μεταμόρφωσης. Προκαλεί τον Τζάνακα με τα ακόλουθα λόγια:

Γνωρίζοντας ότι ο εαυτός σου είναι ο Ένας ακατάστρεπτος Εαυτός, πώς γίνεται τότε εσύ, ενώ είσαι βυθισμένος στη γαλήνη, να αισθάνεσαι ακόμα προσκολλημένος στην απόκτηση πλούτου;

Πόσο γρήγορα η απληστία δείχνει το μοχθηρό της πρόσωπο, όταν κάποιος περνάει μια λαμπερή πέτρα, γαρνιρισμένη με κάλπικο χρυσό, για τον αληθινό χρυσό, επειδή έχει άγνοια της μοναδικής στιλπνότητας του αγνού χρυσού! Έτσι και στον εξαπατημένο άνθρωπο αναδύεται μια ανόητη λαχτάρα για ιδιοκτησία, καθώς με την άγνοια που έχει,

Η ψεύτικη αίσθηση του εγώ

Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;

Η πιο σοβαρή απ’ όλες τις τραγωδίες είναι να σκέφτεται κάποιος ότι σκέφτεται, να αισθάνεται ότι αισθάνεται, όταν στην πραγματικότητα είναι άλλος αυτός που σε μια ορισμένη στιγμή σκέφτεται μέσα στον μαρτυρικό μας εγκέφαλο και άλλος αυτός που νιώθει μέσα στην φλεγματώδη καρδιά μας.

Θα μιλήσουμε για την αίσθηση του εαυτού. Αξίζει να συλλογιστούμε σχετικά με την αίσθηση του εαυτού μας, είναι ωφέλιμο να κατανοήσουμε σε βάθος το ποια είναι η ψεύτικη αίσθηση του Εγώ.

Όλοι μας έχουμε πάντα στο βάθος της καρδιάς μας την αίσθηση του εαυτού μας, αλλά είναι ωφέλιμο να γνωρίζουμε αν αυτή η αίσθηση είναι σωστή ή εσφαλμένη. Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι είναι η αίσθηση του «Εγώ».

Πρώτα απ’ όλα, είναι επιβεβλημένο να κατανοήσουμε ότι οι άνθρωποι θα ήταν πρόθυμοι να

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΕΛ για την ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΨΕΥΤΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

"Διανοητικά θα μπορούσαμε να έχουμε εκμηδενίσει το «Εγώ» του εγωισμού, αλλά μήπως συνεχίζει να υπάρχει η αίσθηση του εγωισμού, αυτή η αίσθηση του «πρώτος εγώ», «δεύτερος εγώ» και «τρίτος εγώ»; Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αν η αίσθηση συνεχίζει να υφίσταται, είναι επειδή το «Εγώ» του Εγωισμού υπάρχει ακόμα. Σήμερα λοιπόν σας έχω καλέσει για να κατανοήσετε την αίσθηση του εαυτού. Χρειάζεται πολύς κόπος για να κάνεις τους ανθρώπους να καταλάβουν την ανάγκη και αποφασίσουν να διαλύσουν το Εγώ, αλλά χρειάζεται περισσότερος κόπος για να τους κάνεις να καταλάβουν τι είναι η αίσθηση του εαυτού, η οποία συνήθως είναι τόσο λεπτή, τόσο ανεπαίσθητη. "

"Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;" 

"Μια οδηγία όσον αφορά την αίσθηση του «Εγώ»: Η αίσθηση του Εγώ είναι πάντα λανθασμένη, ποτέ σωστή. Πρέπει να υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην αίσθηση του Εγώ

ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

«Οι άνθρωποι δεν αρκούνται στο ψωμί, ρούχα και στέγη. Το κρυφό ελατήριο του φθόνου για το ξένο αυτοκίνητο, για το ξένο σπίτι, για το κοστούμι του γείτονα, για τα πολλά λεφτά του φίλου ή του εχθρού κλπ., δημιουργεί επιθυμίες για καλυτέρευση, απόκτηση πραγμάτων και άλλων πραγμάτων, ρούχα, κοστούμια, αρετές, για να μην είμαστε κατώτεροι από άλλους κλπ. κλπ. κλπ.»

«Είναι αδύνατο να υπάρξει μια ριζική αλλαγή μέσα στον εαυτό μας, αν σκεφτόμαστε μόνο πώς να γεμίσουμε τις τσέπες μας με λεφτά, με όλο και περισσότερα λεφτά».

«Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μας. Στο δαιμόνιο του φόβου δεν αρέσει να επιλύουμε προβλήματα. Φοβάστε μήπως σας πετάξουν στο δρόμο επειδή δεν έχετε χρήματα να πληρώσετε το ενοίκιο του σπιτιού; Κι αν σας πετάξουν; Τι έγινε; Γνωρίζετε μήπως, τι νέες πόρτες θα σας ανοιχτούν; Η διαίσθηση το γνωρίζει σίγουρα και γι' αυτό είναι που διαισθητικός δεν φοβάται.  Η διαίσθηση διαλύει προβλήματα.

Φοβάστε μήπως χάσετε τη δουλειά; Κι αν την χάσετε, τότε τι; Γνωρίζετε μήπως τι νέα εργασία θα υπάρξει για σας; Η διαίσθηση το γνωρίζει σίγουρα και γι' αυτό ο διαισθητικός δεν φοβάται.

Όταν τελειώνει η μάχη της σκέψης, γεννιέται η διαίσθηση και

Ονειρευτές

Φοράμε τα καλά μας ρούχα, φοράμε την καλή μας φάτσα, φοράμε τα καλά μας συναισθήματα, τις ιδεολογίες μας, τις ιδιοφυΐες μας, τις υποκρισίες μας... και βγαίνουμε στο σανίδι της ζωής με μάτια ορθάνοιχτα: εκστατικά: εκεί ευαρεστούμαστε στα μάτια των άλλων που αντικατοπτρίζουν μέσα τους την τέλεια εγωπλαστική τους εικόνα, και είναι χαρούμενοι, γιατί τους κοιτάμε με τον ίδιο εκστατικό τρόπο, που υποκρινόμαστε στον εαυτό μας για την πραγματικότητα μας. Ένα όνειρο είναι η ζωή...  Και εμείς ονειρευτές που παραπατούν ανάμεσα στο πριν και το μετά... 

Πως θα ξυπνήσουμε ω! Θεοί και σεις άθεοι, πως; Θα βασανιζόμαστε αιώνια σαν άλλοι Θερμοπυλομάχοι ενάντια στην Ειμαρμένη ενώ ένας άλλος Εφιάλτης θα μας προδίδει για να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία της αναγκαιότητας της; Ή θα ξυπνάμε από το όνειρο, και κάποια στιγμή, θα βρισκόμαστε εκεί, στην ακτή της θάλασσας του χωροχρόνου, ατενίζοντας ελεύθεροι; Σπάν τα προσωπεία, μπρος την αλήθεια, σπάνε οι έννοιες, σπάει ο νους, και έτσι εύκαμπτα όπως λυγίζει το ατσάλι του, περνάει η ύπαρξη και δεν αφήνει ίχνη στα τέρατα των λογισμών να προφτάσουν, το υπέρλογο, το καινούριο, το αιώνιο τώρα.

Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι η ζωή. Ζωή μέσα σε όνειρο ζούμε, ονειρευτές, μεθυσμένοι χορευτές, στους ρυθμούς του αχανούς. εκεί που κάτι γεννιέται και πεθαίνει, και η ύπαρξη είναι ένα ατελείωτο και άπειρο όλον, τεμαχίζουμε τα κορμιά μας σε θραύσματα, σε πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους, σε χαρτιά που τα παίρνει ο άνεμος, τα ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς και άλλα σύμπαντα, καινούριους κόσμους, για να τα σπείρει σε άλλα εδάφη γόνιμα, που θα γεννηθεί ο σπόρος της αρχικής αμφιβολίας της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους... μια στιγμή μονάχα αρκεί, για να ξυπνήσεις.