Το Φως της Συνείδησης (Διάκριση)

Αυτοί που ζούνε την γνώση δεν έχουνε ανάγκη να το αποδείξουν, να το διαφημίσουν, να «δειχθούν». Αυτός που θέλει να δειχτεί, να το αποδείξει είναι το πολλαπλό εγώ, τα ψυχικά επιπρόσθετα ή συναθροίσματα που ο άνθρωπος φέρει μέσα στον ψυχισμό του και τίποτα πραγματικά δεν γνωρίζει γι’ αυτά.

Η ΓΝΩΣΗ είναι η ΕΜΠΕΙΡΙΑ, είναι το ΒΙΩΜΑ, είναι η ΠΕΙΡΑ και ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ. Δεν είναι λόγια και άλλα λόγια, τα οποία προέρχονται από τις θεωρίες και παραμένουν θεωρίες. Με τις θεωρίες έχουν γεμίζει σελίδες βιβλίων, και ολόκληρες βιβλιοθήκες αλλά η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να επωφελήθηκε, δεν φαίνεται να ξύπνησε παρά να συνέχισε να λατρεύει τυφλά δόγματα.

Δόγμα μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Το πιο ισχυρό δόγμα -χρησιμοποιώντας την λέξη εδώ με την αρνητική της χροιά, αυτή του δογματισμού- είναι το δόγμα της προσήλωσης στις εγωϊκές ιδέες που έχει κάποιος, στις πεποιθήσεις του, στο φιλοσοφικό μοντέλο που έχει για να στηρίζεται σε αυτόν τον κόσμο. 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Κατανόηση των αρνητικών συναισθημάτων και εργασία με τα ανώτερα συναισθήματα

  

Όλος ο κόσμος είναι ένα ερείπιο λόγω των αρνητικών συναισθημάτων.

~Σαμαέλ αούν Βεόρ

Η κοινωνία μας πάσχει από αρνητικά συναισθήματα, τα αρνητικά συναισθήματα εκπηγάζουν από το πολλαπλό εγώ μέσα μας.

Ειδικά στην εποχή του ίντερνετ, μέσω των κοινωνικών δικτύων αυτά τα αρνητικά συναισθήματα μεγαλύνονται και διογκώνονται.

Η οπτική αυτού που νοιώθει τα αρνητικά συναισθήματα δηλητηριάζει τον νου του και την αντίληψή του. Έτσι οι λύσεις στις οποίες καταφεύγει είναι κάθε άλλο παρά δημιουργικές, είναι λύσεις ακραίες, λύσεις βίας, λύσεις κατακραυγής κλπ.

Ακόμα και άνθρωποι οι οποίοι αποκαλούνται πνευματικοί ή ότι έστω ότι αναζητούν την ομορφιά του πνεύματος και της ζωής μιλάνε χυδαία, βρίζουν, κατακρίνουν κλπ.

Γινόμαστε απολυταρχικοί με τις απόψεις μας, επειδή έχουμε φαντασιωδώς δημιουργήσει μια κατάσταση μέσα στο νου μας, και στην φαντασία μας κολλάμε στον τοίχο τον φταίχτη, αναλαμβάνουμε τον ρόλο του «σωτήρα», του υπερήρωα, του καλού, του «νόμου» κλπ.

Και μέσα στο μοντέλο μας δεν υπάρχει άλλη λύση από την τιμωρία. Δεν εξετάζουμε τα αίτια που ο άλλος άνθρωπος έφτασε σε μια λανθασμένη πράξη, γιατί το είδε έτσι κλπ. αλλά βιαζόμαστε να τον κατακρίνουμε.

Ότι δεν μπορούμε να χωνέψουμε

Ότι δεν μπορούμε να χωνέψουμε, και δεν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε το πετάμε στο χρονοντούλαπο του ασυνείδητού μας. Αλλά το κάνουμε συνειδητά; Φυσικά και δεν το κάνουμε συνειδητά! Προτιμάμε να αφήνουμε την συνείδησή μας να κοιμάται από το να αντιμετωπίσουμε καμιά φορά την πραγματικότητα... Και τότε ποιός είναι αυτός που δρα ή αντιδρά στα γεγονότα, αυτός που παράγει τα αρνητικά συναισθήματα, τις αρνητικές σκέψεις κτλ; Μα φυσικά το πολλαπλό εγώ, με τις εκατοντάδες χιλιάδες εκφράσεις του, τις παρανοήσεις του, τις νευρώσεις του και τις ψυχώσεις του... Πραγματικά δεν γνωρίζουμε το μηχανισμό της ψυχολογίας μας, τα κρυφά ελατήρια της κάθε πράξη μας, τα κρυφά μας κίνητρα, τις αληθινές μας επιδιώξεις στην ζωή, και πολύ περαιτέρω δεν έχουμε αναλύσει αυτόν τον μηχανισμό. Έτσι γινόμαστε έρμαιο των γεγονότων, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιδράμε μηχανικά απέναντι στα γεγονότα και τις καταστάσεις τα οποία μας προκαλούν ταύτιση και εν τη συνεχεία ύπνο. Αν θέλουμε να ξυπνήσουμε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πρώτα ότι κοιμόμαστε. Να γίνουμε συνειδητοί της συνείδησής μας και περαιτέρω της ασυνειδησίας μας. Μετατρέπουμε το ασυνείδητο σε συνειδητό σε κάθε στιγμή, και πολύ περισσότερο βγάζουμε τους σκελετούς και τα φαντάσματα από την ντουλάπα.

Ο Καθρέφτης της Επίγνωσης

Η Ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η επίγνωση, η συνειδητότητα. Η επίγνωση υπάρχει συνέχεια, πάντοτε, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην έχουμε επίγνωση. Στην πραγματικότητα, η αίσθηση ότι υπάρχουμε είναι άμεση συνέπεια της παρουσίας της επίγνωσης. Όλα όσα αναγνωρίζονται να συμβαίνουν κάθε στιγμή, μέσα μας ή γύρω μας, αναγνωρίζονται γιατί υπάρχει η επίγνωση. Συνήθως νομίζουμε ότι αυτό που αναγνωρίζει και αντιλαμβάνεται τη ζωή είναι ο νους. Όμως, οι σκέψεις που συνιστούν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον νου εμφανίζονται μετά την αντίληψη, την σχολιάζουν, την αναλύουν, την αποδέχονται ή την πολεμούν.

Η επίγνωση μοιάζει με καθρέφτη πάνω στον οποίο καθρεφτίζεται όλη η εκδήλωση στις αναρίθμητες μορφές της. Ακόμη και κατά τη διάρκεια που ονειρευόμαστε, η επίγνωση καθρεφτίζει το περιεχόμενο του ονείρου. Έχουμε επίγνωση αυτής της επίγνωσης; Έχουμε επίγνωση του καθρέφτη που καθρεφτίζει ό,τι εμφανίζεται μπροστά του; Ή μάλλον, η παρουσία του μας διαφεύγει εντελώς και βρίσκουμε τον εαυτό μας βαθιά απορροφημένο και ταυτισμένο με τις μορφές που αντανακλώνται πάνω στην επιφάνεια του;

Η ψεύτικη αίσθηση του εγώ

Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;

Η πιο σοβαρή απ’ όλες τις τραγωδίες είναι να σκέφτεται κάποιος ότι σκέφτεται, να αισθάνεται ότι αισθάνεται, όταν στην πραγματικότητα είναι άλλος αυτός που σε μια ορισμένη στιγμή σκέφτεται μέσα στον μαρτυρικό μας εγκέφαλο και άλλος αυτός που νιώθει μέσα στην φλεγματώδη καρδιά μας.

Θα μιλήσουμε για την αίσθηση του εαυτού. Αξίζει να συλλογιστούμε σχετικά με την αίσθηση του εαυτού μας, είναι ωφέλιμο να κατανοήσουμε σε βάθος το ποια είναι η ψεύτικη αίσθηση του Εγώ.

Όλοι μας έχουμε πάντα στο βάθος της καρδιάς μας την αίσθηση του εαυτού μας, αλλά είναι ωφέλιμο να γνωρίζουμε αν αυτή η αίσθηση είναι σωστή ή εσφαλμένη. Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι είναι η αίσθηση του «Εγώ».

Πρώτα απ’ όλα, είναι επιβεβλημένο να κατανοήσουμε ότι οι άνθρωποι θα ήταν πρόθυμοι να

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΕΛ για την ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΨΕΥΤΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

"Διανοητικά θα μπορούσαμε να έχουμε εκμηδενίσει το «Εγώ» του εγωισμού, αλλά μήπως συνεχίζει να υπάρχει η αίσθηση του εγωισμού, αυτή η αίσθηση του «πρώτος εγώ», «δεύτερος εγώ» και «τρίτος εγώ»; Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αν η αίσθηση συνεχίζει να υφίσταται, είναι επειδή το «Εγώ» του Εγωισμού υπάρχει ακόμα. Σήμερα λοιπόν σας έχω καλέσει για να κατανοήσετε την αίσθηση του εαυτού. Χρειάζεται πολύς κόπος για να κάνεις τους ανθρώπους να καταλάβουν την ανάγκη και αποφασίσουν να διαλύσουν το Εγώ, αλλά χρειάζεται περισσότερος κόπος για να τους κάνεις να καταλάβουν τι είναι η αίσθηση του εαυτού, η οποία συνήθως είναι τόσο λεπτή, τόσο ανεπαίσθητη. "

"Πώς θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μέσα μας η αυθεντική αίσθηση του Είναι μας, όταν τα Εγώ νιώθουν και σκέφτονται αντί για εμάς;" 

"Μια οδηγία όσον αφορά την αίσθηση του «Εγώ»: Η αίσθηση του Εγώ είναι πάντα λανθασμένη, ποτέ σωστή. Πρέπει να υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην αίσθηση του Εγώ