Η παραβολή του αετού

Μια φορά κι έναν καιρό ένας άνθρωπος πήγε στο δάσος κι έψαχνε να βρει κανένα πουλί της προκοπής. Τελικά έπιασε ένα αετόπουλο. Το πήρε στο σπίτι του και το ‘βαλε ανάμεσα στις κότες, στις πάπιες και στα γαλόπουλα, και μόλο που ήτανε αετόπουλο το τάιζε με το ίδιο φαί που τάιζε και τα’ άλλα πουλιά. 

Περάσανε πέντε χρόνια. Μια μέρα τον επισκέφτηκε ένας φυσιοδίφης. Εκεί που σεργιανούσαν στον κήπο του είπε:

«Αυτό το πουλί δεν είναι κοτόπουλο. Αετός είναι».

«Το ξέρω, απάντησε ο ιδιοκτήτης του αετού, αλλά τον έχω εξασκήσει να συμπεριφέρεται σαν κοτόπουλο. Δεν είναι πια αετός. Έγινε κοτόπουλο, μόλο που οι φτερούγες του από τη μιαν άκρη στην άλλη έχουν μήκος 15 πόδια».

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα υποδεικνύει τις παγίδες στην ατραπό

Για να σταθεροποιήσει τον Τζάνακα στην πραγμάτωση του Εαυτού, ο Ασταβάκρα συνοψίζει τα βήματα και τις παγίδες στην ατραπό της απελευθέρωσης και της εσωτερικής ειρήνης.

Είναι δουλεία όταν ο νους επιθυμεί ή θλίβεται για οτιδήποτε, απορρίπτει ή δέχεται οτιδήποτε, νοιώθει ευτυχής ή θυμωμένος με κάτι. Η απελευθέρωση πετυχαίνεται όταν ο νους είναι ελεύθερος από επιθυμία ή θλίψη, απόρριψη ή αποδοχή, κριτική, θυμό ή ευτυχία.

Είναι δουλεία όταν ο νους είναι προσκολλημένος σε οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό απ’ τις αισθήσεις. Είναι απελευθέρωση όταν ο νους είναι αποσπασμένος απ’ όλες τις αισθησιακές εμπειρίες. Γνωρίζοντας αυτό, να απέχεις από την αποδοχή ή την απόρριψη οποιουδήποτε πράγματος.

Όταν δεν υπάρχει ταύτιση του Εαυτού με το προσωπικό εγώ, υπάρχει απελευθέρωση. Όταν υπάρχει λανθασμένη ταύτιση με τον εγωικό εαυτό, υπάρχει, δουλεία. Γνωρίζοντας αυτό, εγκατέλειψε κάθε αίσθηση του εαυτού σαν περιορισμένο άτομο και η αλήθεια σου θα αποκαλύψει τον Εαυτό της.

Συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος δεν είναι πραγματικός και απαρνήσου

Σωτήρας, σωτήρες και σατανικοποίηση

Είμαστε γεμάτοι προκαταλήψεις και πραγματικά βιαζόμαστε να σατανικοποιήσουμε τα πράγματα τα οποία δεν κατανοούμε ή απλά αντανακλούν τις προκαταλήψεις μας, τις αντιλήψεις μας, μέσω των προβολών μας. 

Σχηματίζουμε γνώμες βεβιασμένα σαν από μία ανάγκη να σώσουμε τους άλλους από την μιζέρια τους και από την άγνοιά τους σε αντιδιαστολή με την δική μας γνώση, και έτσι γινόμαστε, αυτόκλητοι Σωτήρες. 

Λάθος ιδέες και αντιλήψεις

 Ένα ωραίο κομμάτι που βρήκα από το προφίλ ενός φίλου και αδελφού και είναι πολύ ενδιαφέρον για αυτό πρέπει να το αναπαράγω καθότι μιλάει για το πως θεωρούμε εμείς τις αντιλήψεις μας, τις πεποιθήσεις μας, και κάποια άλλα κομμάτια από τον Αξιοσέβαστο Δάσκαλο της Ιατρικής Γαληνό:

«Το μεν σφάλμα προκύπτει από λάθος ιδέες και αντιλήψεις, το δε πάθος προκαλείται από μία παράλογη δύναμη, που βρίσκεται μέσα μας και δεν υπακούει στη λογική. Το ότι είναι πολύ πιθανό να σφάλουμε έστω και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε οι ίδιοι μπορούμε να το συμπεράνουμε απ΄ το εξής: Ότι ο κάθε άνθρωπος θεωρεί τον εαυτόν του ολότελα αλάνθαστο, ή ότι τα σφάλματα του είναι μικρά και ασήμαντα. Όταν ήμουν μικρός θεωρούσα υπερβολική τη σπουδαιότητα, που έδινε ο κόσμος στην ρήση του Απόλλωνα. Εκ των υστέρων όμως ανακάλυψα, ότι δικαίως την επαινούν. Όποιος λοιπόν θέλει να γίνει σωστός και ενάρετος άνθρωπος ας έχει υπ΄ όψη του αυτό: Ότι είναι αναπόφευκτο να αγνοεί πολλά απ’ τα προσωπικά του σφάλματα» 

Γαληνός-Περί ψυχής παθών και αμαρτημάτων

 

 «Το πρώτο και μέγιστο σφάλμα είναι όσων αβασάνιστα εκφέρουν γνώμη για το τι ωφελεί ή βλάπτει την ανθρώπινη ζωή. Το σφάλμα αυτό το γεννάει η φιλαυτία – αλαζονεία, η δοκησισοφία και η φιλοδοξία»-του ιδίου

 «Τα σοφίσματα είναι επιχειρήματα, τα οποία είναι μεν εσφαλμένα, αλλά στήνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζουν με ορθά. Το ότι είναι στημένα φαίνεται καθαρά απ΄ το συμπέρασμα τους, το οποίο δεν αληθεύει. Αναγνωρίζονται δε πολύ δύσκολα από εκείνους, που δεν είναι εξασκημένοι στην χρήση λογικών συλλογισμών».-του ιδίου

Συμπέρασμα: Πρέπει ο καθένας να δεχτεί ότι είναι ένα σύνολο πραγμάτων που αγνοεί στον ψυχισμό του και να αναζητήσει μέσα στην ψυχή του να καθαρίσει απ' όλα αυτά τα πράγματα, πρώτα μέσω της Ψυχολογικής Αυτοπαρατήρησης και ύστερα μέσω του Μυστικιστικού Θανάτου ή της Βουδδιστικής εξάλειψης ώστε να αντικαταστήσει τα ελαττώματα με αρετές, να αντικαταστήσει τις λάθος ιδέες και τις λάθος αντιλήψεις ή τις πεποιθήσεις που πηγάζουν απο την εικασία και την πίστη και δίνουν βάση στην εκλογίκευση και την Σοφιστεία του υποκειμενικού ορθολογισμού με την Αντικειμενική Λογική του Ανώτερου Νου που πειραματίζεται το πραγματικό· και να ξεφεύγει (ο άνθρωπος) απο τον εγκλωβισμό του δικού του εγώ για να βιώσει το πραγματικό μέσα και πάνω απ' αυτόν.  

Αυτό βέβαια επαφίεται έναν έλεγχο του νου και μια εκπαίδευση αυτού χρησιμοποιώντας πάντοτε την Συνείδηση και την Θέληση.