ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα περιγράφει την κατάσταση της τελικής ειρήνης

Ο Ασταβάκρα ολοκληρώνει την ομιλία τον με μία περιγραφή της υπέροχης ειρήνης που χαρακτηρίζει την εσωτερική κατάσταση αυτού που έχει πραγματώσει τον Εαυτό.

Χαιρετίζω τον Υπέρτατο Εαυτό που είναι η Απόλυτη Γαλήνη και η ίδια η Ευδαιμονία. Όταν η γνώση αυτής της μεγαλειώδους λάμψης ανατέλλει σ’ αυτόν που είναι αφυπνισμένος, όλη η πλάνη εξαφανίζεται, όπως το όνειρο της νύχτας εξαφανίζεται όταν κάποιος ξυπνά από τον ύπνο.

Η αληθινή ευτυχία ποτέ δεν μπορεί να προέλθει από τη συσσώρευση των εγκόσμιων αντικειμένων, τα οποία μόνιμα συνοδεύονται από το φόβο. Σίγουρα ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος, αν δεν απαρνηθεί την προσκόλλησή του στα αντικείμενα των αισθήσεων και στα απατηλά θέλγητρα του κόσμου.

Νομίζοντας ότι ο κόσμος είναι πραγματικός και ότι οι πράξεις σ’ αυτόν έχουν

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Ασταβάκρα επαναλαμβάνει τις υπέρτατες διδασκαλίες

Ξανά ο Ασταβάκρα επαναλαμβάνει τις ανώτατες διδασκαλίες, που οδηγούν στη γνώση τον Εαυτού. Συνιστά στον Τζάνακα να παραμένει άγρυπνος, ώστε να μην υποπέσει στην πλάνη και τη δουλεία, ούτε για μία στιγμή.

Ένας άνθρωπος που η διάνοιά του είναι ελεύθερη από το σκοτάδι και το πάθος και είναι γεμάτη με φως, πραγματώνει τον Εαυτό, οπουδήποτε και με όποιο τρόπο δίνονται από τον γκουρού, οι διδασκαλίες της σοφίας. Για έναν τέτοιο προικισμένο υποψήφιο, ακόμα και λίγες οδηγίες που δόθηκαν τυχαία είναι αρκετές για να τον αφυπνίσουν στην Αλήθεια. Αλλά ένας άνθρωπος με ακάθαρτη διάνοια, που δεν έχει ετοιμάσει τον εαυτό του με τις απαραίτητες πειθαρχίες, μένει συγχυσμένος στην προσπάθειά του να αντιληφθεί τον Εαυτό, ακόμα και μετά από την αναζήτηση της αυτογνωσίας, στη διάρκεια όλης του της ζωής.

Η απελευθέρωση δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η μη προσκόλληση στα πλασματικά αντικείμενα των αισθήσεων, ενώ η δουλεία είναι η προσκόλληση στα πλασματικά αντικείμενα των αισθήσεων. Αυτή είναι η ουσία όλων των διδασκαλιών. Είναι η μόνη πραγματικότητα. Γνωρίζοντας αυτό, πράξε όπως θέλεις.

Μόλις ο Εαυτός πραγματωθεί και η Αλήθεια γνωσθεί,

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα απαντά στην πρόκληση του Ασταβάκρα

Ο Τζάνακα ήρεμα αποκρίνεται στην πρόκληση του Ασταβάκρα:

Ω, φωτισμένε Διδάσκαλε! Ο Γνώστης του Εαυτού που είναι πάντα συνειδητός της αλήθειας του, παίζει το παιχνίδι της ζωής στον κόσμο, αλλά δεν αγγίζεται απ’ αυτό. Πώς μπορεί να συγκριθεί με τον αδαή άνθρωπο του κόσμου, που είναι περιστοιχισμένος και φορτωμένος με προσκολλήσεις, όπως ένα φορτωμένος γάιδαρος;

ΑΣΤΑΒΑΚΡΑ ΓΚΙΤΑ - Ο Τζάνακα διακηρύσσει τη φώτισή του

Μέσα σε μια ξαφνική λάμψη φώτισης που προκλήθηκε από τα λόγια του Γκουρού ο Τζάνακα διακήρυξε:

Ω, Ευλογημένε Διδάσκαλε, τώρα γνωρίζω ότι είμαι η αψεγάδιαστη, γαλήνια, αγνή Συνειδητότητα. Είμαι πέρα από αυτόν τον αισθητό κόσμο κι όλα του τα φαινόμενα. Έχοντας απαρνηθεί τον κόσμο μαζί με το σώμα, τώρα μέσω της χάρης Σου συνειδητοποιώ την υπέρτατη σοφία της Αυτογνωσίας.

Όλον αυτόν τον καιρό νόμιζα πως ήμουν του κόσμου. Για τόσο καιρό ξεγελάστηκα από την πλάνη. Αλλά τώρα γνωρίζω· είμαι ο αθάνατος Εαυτός. Εγώ μόνο φωτίζω αυτό το σώμα και το σύμπαν, γιατί Εγώ μόνο υπάρχω.

Όπως ακριβώς τα κύματα, ο αφρός κι οι φυσαλίδες δεν διαφέρουν από το νερό, έτσι ακριβώς και το σύμπαν δεν διαφέρει στο παραμικρό από Εμένα. Όπως το ύφασμα δεν είναι φτιαγμένο

Ο Αμετάβλητος Παρατηρητής

Ο Αμετάβλητος Παρατηρητής μέσα μας, που είναι Καθαρή Συνειδητότητα, που δεν λέει κάτι, δεν κρίνει, δεν εξηγεί, ούτε ζητάει εξηγήσεις, που δεν συμμετέχει στα πράγματα και όμως είναι πλήρης. Ο Σιωπηλός, ο Ευδαιμονικός, ο Ουσιαστικός, που είναι η ίδια η Επίγνωση και η Πύλη της Γνώσης όλων όσων υπάρχουν, η Πληρότητα και η Φώτιση. Να που να στραφείς και Ποιόν ν' αναζητήσεις!

Είτε κλαίς, είτε γελάς, αυτός είναι Εκεί. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού κανένα μέρος πιο σίγουρο, παρά το Άδυτο του ίδιου σου του Ναού. Εξάγνισε την Συνείδησή σου, ξεγυμνώσου από ιδέες και προκαταλήψεις, και έλα να τον βρεις! Να που να προσευχηθείς, να που να ενωθείς με τον Θεό, να με ποιόν να συζητήσεις...

Οι άνθρωποι παραπονιούνται για μοναξιά, αλλά μέσα τους κρύβεται όλο το Σύμπαν. Οι άνθρωποι λοξοδρομούν από απιστία γιατί περιμένουν θαύματα, αλλά μέσα τους είναι το ίδιο το Θαύμα της Ζωής και ο Δημιουργός εκεί εκφράζεται. Μόνο το εγώ είναι άθεος και άπιστος, και ορθολογιστής και υλιστής. Γιατί ακόμα μιλάς με τον Διάβολο, ενώ μέσα σου χαμογελάει ο Θεός;

Τι θέλεις πραγματικά; Να δημιουργείς κάθε λεπτό ένα καινούριο κάρμα ενασχολούμενος με το επιφανειακό των πραγμάτων ή να πίνεις Νερό απ' τα Παραδείσια Ποτάμια της ίδιας της Αιώνιας Πηγής και να ξεδιψάς την ξηρασία της πονεμένης σου Καρδιάς;

Όσο μακριά και αν έχεις φτάσει, Αυτός δεν σε εγκατέλειψε ποτέ, και ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει. Απλώς γύρνα την Προσοχή σου μέσα, άσε τον φθαρτό κόσμο, και αποζήτα τον Άφθαρτο, τον Αιώνιο. Αν επιμένεις, θα σου αποκαλυφθεί.

Αδελφοσύνη

Κάποιοι θέλουν κάποιον να τους σμπρώχνει διαρκώς  για να κάνουν τα πράγματα. Και υπάρχουν πράγματα τα οποία κάποιος θα χαρακτήριζε άθλους. Πραγματικός άθλος για μένα και πως το βλέπω, δεν είναι να πας στο φεγγάρι, δεν είναι να σκάψεις ένα βουνό μ’ ένα κουταλάκι κλπ. αν και αυτά παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη θέληση. Άθλος δεν είναι να κάνεις μόνο αυτό που σου αρέσει αλλά αυτό που δεν σου αρέσει. Και σε αυτό κυρίως συνίσταται η εργασία πάνω στον εαυτό! Η εργασία του ν’ αλλάξουμε, είναι να ξεκινήσουμε μια μάχη μ’ ένα κρυφό εχθρό, μ’ έναν αόρατο εχθρό, που μέσω μια έρευνας σαν άλλου Σέρλοκ Χόλμς καλούμαστε ν’ ανακαλύψουμε ως τον υπαίτιο του εγκλήματος. Χρειάζεται ενδελεχής έρευνα και οξεία παρατηρητικότητα για να μπορέσουμε να διερευνήσουμε τους πονηρούς ευφυείς εγκληματίες, οι οποίοι γνωρίζουν όχι μόνο πώς να σκεπάζουν τα χνάρια τους, αλλά να εξαπατούν τις μεθόδους των ερευνητών γιατί χρησιμοποιούν ένα κοινό εργαλείο με αυτούς: τον ίδιο μας το νου!