Για την μετάφραση της Ντάρματσάκρα-παβάτανα σούτρα (2 λόγια)

Σχετικά με την προηγούμενη ανάρτηση, πάνω στην Ντάρματσάκρα-παβάτανα σούτρα, έκανα μια διόρθωση της μετάφρασης του Πύρινου Κόσμου, για να είμαι ακριβής έκανα μια επαναμετάφραση πατώντας πάνω σε αυτή την μετάφραση η οποία βρίσκεται στο βιβλίο

Τι να κάνω για να γίνω σοφός;

Ένας νέος πήγε κάποτε σε ένα σοφό και τον ρώτησε «Κύριε, τι να κάνω για να γίνω σοφός;» Ο σοφός δεν απάντησε. Ο νέος επανέλαβε την ερώτηση και αφού μάταια περίμενε απάντηση, έφυγε τελικά για να επιστρέψει την επόμενη ημέρα. Ξανάκανε τότε την ίδια ερώτηση πολλές φορές, μα πάλι απάντηση δεν πήρε. Το έκανε αυτό για τρίτη μέρα και τότε ο σοφός τον οδήγησε σε ένα ποτάμι. Όταν έφτασαν σε κάποιο σημείο που είχε αρκετό βάθος, ο σοφός, έπιασε το νέο από τους ώμους και του βούτηξε το κεφάλι μέσα στο νερό. Κάποια στιγμή μετά από λίγη ώρα τον ελευθέρωσε κι αφού τον άφησε να πάρει μερικές ανάσες τον ρώτησε: «Γιε μου, κάτω από το νερό τι ζητούσες περισσότερο»; Ο νέος απάντησε «αέρα, αέρα ήθελα». «Δεν θα προτιμούσες πλούτη, απολαύσεις, δύναμη ή αγάπη γιε μου;» «Όχι ήθελα αέρα, και σκεφτόμουν μόνο αυτό», απάντησε ο νέος ξανά. Τότε ο σοφός είπε: «Για να γίνεις σοφός, πρέπει να επιθυμείς τη σοφία με τόση ένταση, όση επιθυμούσες τον αέρα. Πρέπει να αγωνιστείς γι’ αυτήν, αποκλείοντας κάθε άλλο σκοπό».

ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΧΟΥ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΑ

ΝΤΑΡΜΑ-ΤΣΑΚΡΑ-ΠΑΒΑΤΑΝΑ ΣΟΥΤΡΑ

(ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΧΟΥ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΑ (ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ)

Έτσι άκουσα. Κάποτε ο Μπαγκαβάτ (ο Ευλογημένος), έμενε στο Πάρκο των Ελαφιών στο Ισιπατάνα (το καταφύγιο των προφητών) κοντά στο Βαράνασι (Μπενάρες). Εκεί απευθύνθηκε στους πέντε σοφούς μοναχούς[1] (μπίκου) και είπε:

«Υπάρχουν δύο άκρα, Μοναχοί, που πρέπει να αποφεύγει ο άνθρωπος που έχει αποσυρθεί από τον κόσμο (sanyasi). Από την μία είναι ο εθισμός στις απολαύσεις των αισθησιακών ικανοποιήσεων, ο οποίος είναι χαμηλός, άξεστος, ο δρόμος των συνηθισμένων ανθρώπων, ανάξιος, και ανώφελος – και απ’ την άλλη ο εθισμός στον αυτοβασανισμό, ο οποίος είναι επώδυνος, ανάξιος και ανώφελος.

Υπάρχει όμως ένα μέσο μονοπάτι που αποφεύγει τα δύο άκρα και

Δεν είναι κακό να έχεις επιθυμίες...

Δεν είναι κακό να έχεις επιθυμίες, αλλά είναι καλύτερο να μην έχεις!

Έτσι ο νους θα μείνει ελεύθερος από τα αίτια που τον δένουν στην επιθυμία. Είναι καλύτερο ώστε να περπατήσει κάποιος στο μονοπάτι αυτό που οδηγεί στην εξάλειψη της δυστυχίας (της οδύνης), και άρα στην οριστική απελευθέρωση. 

Είναι καλύτερο όχι για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, αλλά για την μία και αληθινή ψυχή που ο καθένας φέρει μέσα, και προσκολλάται στα φαινόμενα και τις επιθυμίας, που προσδοκεί και περιμένει την ευτυχία να έρθει απ' έξω αντί από την αληθινή και νόμιμη ευτυχία που είναι η έμφυτή της ιδιότητα. 

Όταν η ψυχή αυτοθεαθεί και αυτογνωριστεί, αυτοκαθαρθεί, θα οδηγηθεί σταδιακά στον δρόμο της τελείωσής της, της αυτοπραγμάτωσής της. Και αυτό δεν γίνεται με πόλεμο, αλλά μέσα από κατανόηση. Ο πόλεμος είναι χρήσιμος μόνο για να καταλάβει την αλήθεια της, να κατανοήσει τον δρόμο της και να τον πάρει. Μετά από αυτό δεν υπάρχει γυρισμός. 

Πάνω στην εργασία για την εξάλειψη των εγώ {Η ΧΡΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ}

Στην εργασία για την εξάλειψη των «εγώ», μερικές φορές μπορεί να νομίζουμε ότι τα πάμε καλά ενώ, στην πραγματικότητα, είναι πιθανό να κάνουμε πολύ λάθος.

Α.Δ. Σαμαέλ {Μεγάλη Ανταρσία}

>>> Είναι σχεδόν αδύνατο για αυτόν που κοιμάται να μπορεί να είναι αντικειμενικός. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να καταλάβουμε ότι ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ. Η ταύτιση μας ρίχνει στην γοητεία, και η γοητεία στον ύπνο. Ο ύπνος της Συνείδησης, είναι να ξεχνάμε ν’ αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, να ξεχνάμε τι κάνουμε και να κάνουμε τα πράγματα μηχανικά, και να μην συνειδητοποιούμε που βρισκόμαστε την εκάστοτε στιγμή. Η Αφύπνιση, για παράδειγμα το κλειδί ΥΑΤ, είναι ένα ξυπνητήρι, που χτυπάει για να μας θυμίσει να μην ξεχνιόμαστε. Ή να μας υπενθυμίσει να μην ξεχαστούμε. Αλλά πρέπει να προσέξουμε γιατί εμείς νομίζουμε

μουσική για διαλογισμό

ΣΤΟΠ

σταμάτα ότι κάνεις και παρατήρησε βαθιά μέσα σου

Τα πάντα είναι παροδικά εκτός απ' το Είναι

"Έτσι όπως οι ταξιδιώτες δεν έχουν προσκόληση,
στον ξενώνα που μένουν για μια μόνο νύχτα.
Έτσι και εγώ δεν θα πρέπει να έχω προσκόληση σε αυτό το σώμα,
το οποίο είναι ο ξενώνας για μια μόνο επαναγέννηση."

Οδηγός στον Τρόπο Ζωής του Μποντισάτβα ~ Σαντιντέβα ~

Τα πάντα είναι παροδικά εκτός απ' το πνεύμα, το Είναι. Τα πάντα υπόκεινται στην παροδικότητα: το φυσικό μας σώμα, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, το σπίτι μας, τα υπάρχοντά μας, όλα αυτά είναι παροδικά. Εμείς είμαστε παροδικοί, φθαρτοί, και επιπλέον κάθε στιγμή υποκείμεθα σε αλλαγή. Δεν είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν εχθές, αύριο δεν θα είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν σήμερα, γιατί τα πάντα αλλάζουν κάθε στιγμή και τίποτα δεν μένει ίδιο. 

Το μόνο που μένει το ίδιο, αναλλοίωτο, αιώνιο, προϋπάρχων πάντα και θα είναι για πάντα είναι το Είναι. Το Είναι δεν γνωρίζει περιορισμούς χώρου και χρόνου, δεν περιορίζεται από μία σκέψη, και η ύλη δεν έχει εξουσία πάνω του. Είναι πέρα απ' όλα αυτά, απεριόριστο και συνδεδεμένο με την πρώτη Αρχή, απ' όπου όλα πήγαζαν, το Είναι είναι η πηγή όλων όσων υπάρχουν. Για το Είναι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα πράγματα, καθότι κάθε ουσία προέρχεται από την μία πρωταρχική ουσία. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πράγματα, δεν τα χωρίζει κάτι, τα βιώνει όπως είναι αυτοτελώς. Ενώ εμείς με τον υλικό μας νου, βλέπουμε διαχωρισμό παντού, και αυτό είναι το φαινόμενο, αυτό είναι η φαινομενική αλήθεια, αλλά και η σχετική αλήθεια. Γιατί η απόλυτη αλήθεια είναι πέρα απ' αυτό που μπορεί να εξηγήσει ο νους. Είναι το ίδιο το βίωμα του Θεού μέσα μας. Όσο θα είμαστε περιορισμένοι, αυτό το βίωμα θα είναι περιορισμένο. Όσο θα απελευθερωνόμαστε αυτό το βίωμα θα απελευθερώνεται και αυτό. 

Το εγώ, και ο εγωϊκός νους, είναι εγκλωβισμένα μέσα στην ύλη, μέσα στην προσκόλληση και μέσα στην επιθυμία. Από την επιθυμία πηγάζει η προσκόλληση, από την προσκόλληση πηγάζει η στεναχώρια, από την στεναχώρια πηγάζει η οδύνη. Το να έχουμε ένα επιθυμητό πράγμα μας ρίχνει αναπόφευκτα στην κατάσταση της οδύνης που θα αντιμετωπίσουμε όταν το χάσουμε, γιατί αυτός είναι ο νόμος. Το να μην έχουμε ένα επιθυμητό πράγμα μας οδηγεί στην οδύνη του να μην μπορούμε να το αποκτήσουμε. 

Η επιθυμία, το εγώ, η προσκόλληση, η στεναχώρια και ο πόνος είναι ένα και το αυτό. Πέρα από τις επιθυμίες, το εγώ, την προσκόλληση, την στεναχώρια και τον πόνο, είναι η Ευδαιμονία, η Ανεγωϊκότητα, οι Αρετές, η Αποταύτιση και το Είναι. 

Έτσι λοιπόν, για να γευτούμε αυτές τις καταστάσεις πρέπει να γευτούμε το ίδιο το Είναι, να το ακουμπήσουμε με την ψυχή μας, να εισχωρήσουμε μέσα Του με την Συνείδησή μας. Επιπλέον πρέπει να διαλύσουμε το εγώ απ' όπου η επιθυμία πηγάζει. Αν δεν υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει επιθυμία, δεν υπάρχει προσκόλληση, δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει στεναχώρια. Υπάρχει το άχρονο, το δίχως όριο, το Θεϊκό. 

Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποκολληθούμε και αποταυτιστούμε απ’ αυτό που είναι πρόσκαιρο, απ’ αυτό που υπόκειται στην αλλαγή και είναι φθαρτό και να κατευθυνθούμε προς το άφθαρτο και άχρονο Είναι. Οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι πράξεις μας, και τα λόγια μας, πρέπει να κατευθυνθούν προς τα εκεί, έως ότου αγγίξουμε ή γευτούμε ή δούμε ή οσφριστούμε ή ακούσουμε ή βιώσουμε απευθείας το Θεϊκό σε οποιαδήποτέ Του έκφραση. 

Οι Δάσκαλοί μας

"Φαντάσου κάθε άτομο στον κόσμο σαν φωτισμένο εκτός από σένα. Είναι όλοι δάσκαλοί σου, ο καθένας κάνοντας τις σωστές πράξεις για να σε βοηθήσει να διδαχθείς τέλεια υπομονή, τέλεια σοφία, τέλεια συμπόνια" ~Βούδδας

Τα πάντα ρεί

Τα πάντα ρεί, τα πάντα αλλάζουν. Τίποτα δεν μένει αμετάβλητο. 

Η Θεϊκή Μητέρα Άντι Παρασάκτι

Σύμφωνα με την Ινδουϊστική θρησκεία, η Άδι Παρασάκτι (Adi Parashakti) είναι η θηλυκή πλευρά του θεϊκού, και λατρεύεται ως το Ανώτατο Ον στον Σακτισμό (Shaktism). Το κείμενο της Ντέβι Μπαγκαβάτα Μαχαπουράνα (Devi Bhagwata Mahapurana) αναφέρει την Άντι Παρασάκτι ως την πρωταρχική Δημιουργό, Παρατηρητή και Καταστροφέα όλου του Σύμπαντος. Για αυτό η Άντι Παρασάκτι είναι η Πάραμ Πρακρίτι (η Υπέρτατη Φύση). Η Παρβάτι, η θεότητα της Δύναμης, θεωρείται ως η ανθρώπινη μορφή της (Σαγούν Σβαρούπ: Sagun Swaroop). Αυτό σημαίνει ότι η Παρβάτι είναι η πραγματικότερη υλική μορφή της Θεάς, κατέχοντας τις τρεις ιδιότητες (Σάτβας, Ράτζας και Τάμας). Η Θεά Άντι Παρασάκτι θεωρείται επίσης πως είναι το αληθινά υπέρτατο πνεύμα δίχως μορφή (Παραμ Άτμαν ή Παραμαμα: υπέρτατη ή παγκόσμια ψυχή). Είναι η Μεγάλη Θεά, και όλες οι άλλες θεές είναι οι διάφορες μορφές της. 

Ετυμολογία: 

Άντι Παρασάκτι σημαίνει "Η Αιώνια Απεριόριστη Δύναμη". Αυτό σημαίνει, ότι είναι η Δύναμη πέρα απ΄αυτό το Σύμπαν. Είναι η ενεργός δύναμη που δημιουργεί όπως επίσης και καταστρέφει ολόκληρο το Σύμπαν. Κάποια ιερά κείμενα δηλώνουν ότι είναι η Θεά Μπουβανεσβάρι (Bhuvaneshvari: η 4η από τις 10 όψεις της Θεάς). 

πηγή: αγγλική wikipedia

ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

«Όλα τα λάθη που διαπράττει το ανθρώπινο ον στη ζωή του οφείλονται στο ότι ξεχνά τον εαυτό του, ταυτίζεται, γοητεύεται και πέφτει σε ύπνο.»

«Πρέπει να ξυπνήσετε φίλοι και να μάθετε να ζείτε επάγρυπνοι από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή. Είναι μη αναβλητέο να διαιρείτε πάντα την προσοχή σε τρία μέρη:

1ο : ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, 

2ο: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, 

3ο: ΤΟΠΟΣ.

Υποκείμενο: Να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, να είμαστε αυτό-επάγρυπνοι κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό. Αυτό απαιτεί

Οι ΟΜΠΙΒΑΤΕΛ και η εσωτερική εργασία

Ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από τον Γκουρτζίεφ, από το βιβλίο "Αναζητώντας τον κόσμο του Θαυμαστού" του Ουσπένσκυ: 

«Πολλές φορές νομίζουν αυτοί που ακολουθούν το "δρόμο", δηλαδή τον υποκειμενικό δρόμο, ιδιαίτερα αυτοί που μόλις αρχίζουν, ότι οι άλλοι, δηλαδή οι άνθρωποι του αντικειμενικού δρόμου, δεν προχωρούν. Αυτό όμως, είναι μεγάλο λάθος. Ένας απλός ομπιβάτελ μπορεί καμιά φορά να κάνει τέτοια εργασία μέσα του, που να ξεπερνάει κάποιον άλλο, είτε μοναχό, είτε ακόμη και γιόγκι.

«Ομπιβάτελ είναι μια παράξενη ρωσική λέξη. Χρησιμοποιείται με την έννοια του "μικροαστού", χωρίς καμιά ιδιαίτερη χροιά. Ταυτόχρονα,

Το Φρούριο

Το πείραμα του Μίλγκραμ

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή. Το 1961, ο 27χρονος Στάνλεϊ Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Χρυσή Αυγή Μαύρο Τάγμα

Αυτό το βιβλίο για την Χρυσή Αυγή, φανερώνει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, μεταξύ άλλων στα τελευταία κεφάλαια, μια προτίμηση του ιδρυτή της στην Σατανολατρεία, επιβεβαιόνωντας ότι μεταξύ άλλων η Χρυσή Αυγή δεν είναι απλά ένα συστημικό εργαλείο αλλά και ένα Μαύρο Τάγμα. Το πως βλέπουν οι Μασόνοι τον Πάνα διαστρέφοντας την εικόνα του Αρχαίου Θεού, και αποδίδωντας λατρεία στον Τυφώνα Μπαφομέτ, φαίνεται να συμβαδίζει απόλυτα με τις απόψεις του Μιχαλολιάκου. Παραθέτω αυτό το βιβλίο, ιδιαίτερα για τα τελευταία κεφάλαιά του, που αναφέρονται στις δοξασίες του.

Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών: Η Μεγάλη Απελευθέρωση (ντοκυμαντέρ)

ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

«Οι άνθρωποι δεν αρκούνται στο ψωμί, ρούχα και στέγη. Το κρυφό ελατήριο του φθόνου για το ξένο αυτοκίνητο, για το ξένο σπίτι, για το κοστούμι του γείτονα, για τα πολλά λεφτά του φίλου ή του εχθρού κλπ., δημιουργεί επιθυμίες για καλυτέρευση, απόκτηση πραγμάτων και άλλων πραγμάτων, ρούχα, κοστούμια, αρετές, για να μην είμαστε κατώτεροι από άλλους κλπ. κλπ. κλπ.»

«Είναι αδύνατο να υπάρξει μια ριζική αλλαγή μέσα στον εαυτό μας, αν σκεφτόμαστε μόνο πώς να γεμίσουμε τις τσέπες μας με λεφτά, με όλο και περισσότερα λεφτά».

«Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μας. Στο δαιμόνιο του φόβου δεν αρέσει να επιλύουμε προβλήματα. Φοβάστε μήπως σας πετάξουν στο δρόμο επειδή δεν έχετε χρήματα να πληρώσετε το ενοίκιο του σπιτιού; Κι αν σας πετάξουν; Τι έγινε; Γνωρίζετε μήπως, τι νέες πόρτες θα σας ανοιχτούν; Η διαίσθηση το γνωρίζει σίγουρα και γι' αυτό είναι που διαισθητικός δεν φοβάται.  Η διαίσθηση διαλύει προβλήματα.

Φοβάστε μήπως χάσετε τη δουλειά; Κι αν την χάσετε, τότε τι; Γνωρίζετε μήπως τι νέα εργασία θα υπάρξει για σας; Η διαίσθηση το γνωρίζει σίγουρα και γι' αυτό ο διαισθητικός δεν φοβάται.

Όταν τελειώνει η μάχη της σκέψης, γεννιέται η διαίσθηση και