Η σοφία των Ινδιάνων

Η σοφία των Ινδιάνων

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής
Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην
ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων'
που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,
η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.


Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η
γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'


Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά
ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...

"Αυτός που ταΐζεις."

Συμπέρασμα:

Να μην ταΐζουμε άλλο τα εγώ κάνοντας τα ίδια λαθη, δίνοντας τους τροφή, ευχαρίστιση, ικανοποίηση κλπ.

Εάν δεν αποδυναμώσουμε τον εχθρό, στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, αυτοπαρατηρούμενοι κάθε στιγμή, δεν θα μπορέσουμε ούτε να τον κατανοήσουμε, γιατί δεν τον παρατηρήσαμε, ούτε και κατ' επέκτασιν να του επιτεθούμε γιατί δεν τον γνωρίζουμε.

Ο θάνατος είναι μια πολεμική πολύ ιδιαίτερη.

Ο Θάνατος στην Πορεία, είναι μια απόλυτα χρήσιμη πρακτική η οποία προϋποθέτει να είμαστε επάγρυπνοι όπως ο Φρουρός εν Καιρώ Πολέμου! δηλαδή να έχουμε αναπτύξει την αίσθηση της ψυχολογικής αυτοπαρατήρησης και της κατάστασης της Αυτοσυνείδησης ώστε να μπορούμε ανα πάσα στιγμή να αναγνωρίζουμε τα εγώ αφού πρώτα διαχωριζόμαστε απο αυτά!

Αλλα είναι τελείως αδύνατον να μην τρέφουμε τα εγώ εάν δεν τα αναγνωρίζουμε! Και υπάρχουν κάποια ιδιαίτερα εγώ που πάντα και σύμφωνα με την ιδιαίτερη αντιληπτική μας ικανότητα αγνοούμε ότι υπάρχουν και εάν κάποιος μας τα υποδείξει μέχρι που και δεν το παραδεχόμαστε ή το αρνούμαστε κατηγορηματικά! Σαφώς ο Θάνατος στην πορεία είναι χρήσιμος εκείνη τη στιγμή που το εγώ τείνει για να εκφραστεί και μέσω της αυτοπαρατήρησης το ανακαλύψουμε.

Αλλα ναι μεν η αυτοπαρατήρηση το ανακαλύπτει και αυτοαποκαλυπτόμαστε, αλλα το εγώ μπορεί να επικρατήσει και να εκφραστεί. . . γιατί όμως αυτό συμβαίνει; Γιατί προφανως πρόκειται για μια Μηχανική Αυτοπαρατήρηση και όχι για Συνειδητή Αυτοπαρατήρηση. Αυτό ήταν μια παρένθεση πάνω στην αυτοπαρατήρηση για να συλλογιζόμαστε πάνω σε αυτό που είναι η επίγνωση της Συνείδησης, που με κάποιο τρόπο θα μας ταυτίσει με αυτή, γιατί είναι σημαντικό εχτός του να ελυθερώνουμε ουσία να ενεργοποιούμε και αυτή που έχουμε Ελεύθερη.

Τότε για να λειτουργήσει ο Θάνατος στην πορεία χρειάζεται μια καλή κατάσταση αυτοπαρατήρησης, και μιά πρότερη αναγνώριση του συγκεκριμένου εγώ σε έναν διαλογισμό.

Γιατί εάν δεν γνωρίζουμε αυτό το εγώ, και ενδεχομένως δεν έχουμε μια Κατανόηση πάνω σε αυτό, δεν μπορεί η Θεϊκή Μητέρα να το Εξαλείψει. Η Θ.Μ. καίει τα πτώματα των εγώ. Δεν μπορεί να σκοτώσει ένα εγώ με ουσία μέσα. Οπότε αυτή η πρακτική χρησιμεύει σε εγώ που ήδη τα δουλεύουμε και στον βαθμό που αναπτύσουμε την πρακτική του εσώτερου διαλογισμού απο στιγμή σε στιγμή και του διαλογισμού πάνω στο θάνατο του εγώ.

Αυτή είναι η δική μου κατανόηση πάνω σε αυτή την σημαντική πρακτική, και πιστεύω δεδομένου ότι είμαστε κάτοχοι μιάς αχανής ψυχολογικής χώρας, όταν θεωρούμε ότι ένα εγώ που εκφράζεται στην δεδομένη στιγμή δεν μας είναι γνωστό, τότε μπορούμε ικετευτικά να λέμε με τον νού μας: "Θεϊκή μου Μητέρα, σε παρακαλώ βοήθησε με να κατανοήσω αυτό το εγώ".

Και κλείνω με το ρητό: Σύν Αθηνά και χείρα κίνει!

Περί μισθών των κυβερνούντων

 Ιωάννης Καποδίστριας

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»

«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».



Ιωάννης Καποδίστριας

πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

Κυανός Δράκος - Μιά Εισαγωγή

Μιά Εις Αγωγή

Να άγουμε! Τον εαυτό μας στον Εαυτό!
Στον Απύθμενο Ουρανό και την Ομορφιά του Είναι. . .

Το Κυανό, χρώμα βαθύ και απέραντο,
χρώμα που περιντύνει την Γη με το υπερβατικό,
την κάνει Δή.

Και ο Δράκος, η Σοφία, που κρατεί, τα Μυστήρια,
που χαρίζει απλόχερα σε μυστικό διάλογο,
σου απλώνει τα χέρια, σου ανοίγει τα μάτια...

Σε παίρνει στην πλάτη του και σε ταξιδεύει,
απο την δώ μέχρι το Πνεύμα,
και πέρα ώς τα Σύμπαντα.




Είναι η Αιώνια Φωτιά της Πλάσης,
το ίδιο το Υπέρτατο Νόημα, και όποιος το αναζητάει
φωνάζει τον Δράκο. . .

Αυτός και το Τάγμα του,
είναι οι Φύλακες του Θυσαυρού του Φωτός.

Οπότε αν νιώσεις την ανάσα του
σε κάποιες στιγμές Γαλήνης και Αρμονίας,
μην φοβηθείς. . .

Αλλά άπλωσε το χέρι σου,
να λάβεις την Σοφία που προσφέρει,
μια καινούρια πτήση.

Προχωρώντας μέσα.

Ανοίγοντας την Πόρτα, εκείνη που κάθε άνθρωπος σ’ όλη του τη ζωή κρυφοκοιτάζει απ’ την κλειδαρότρυπα, βλέπω εκεί μέσα τον Πραγματικό Εαυτό εξυψωμένο από Ανώτερα Συναισθήματα, καθισμένο σε ένα θρόνο ευδαιμονίας και μακαριότητας της ύπαρξης, με την συναίσθηση πλέον του Νοήματος της Απόλυτης Ευτυχίας. Και από την άλλη είναι όλα αυτά που με τραβάνε πίσω, τα κομμάτια που έχω μέσα , πού δεν με αφήνουν να ενωθώ μαζί του και να γίνω αυτός που θα Είναι. Γιατί όταν θα γίνει αυτό που Είναι, θα κλείσει την πόρτα και θα περάσει στην από την άλλη μεριά. Τώρα κάνει το πρώτο βήμα. Δειλά, αργά, φοβισμένα, παρατηρώντας όλα αυτά και προσπαθώντας να τα ξεπεράσει, να τα μετατρέψει σε κοσμική σκόνη. Οι Δάσκαλοι έστειλαν τους αντιπροσώπους τους, να μεταφέρουν τις Διδασκαλίες τους και αυτός τις πήρε. Τι του μένει πλέον, είναι να εργαστεί συνετά και να αποκολληθεί από τα εφήμερα που τον τραβούν και του στερούν το φως που τόσο ο ίδιος λαχταρά.

Η κοινωνία γύρω του, αρρωσταίνει, μέρα με την μέρα πιο πολύ, και όσο γίνεται αυτό τόσο πιο δύσκολο είναι να επικεντρωθείς στην Εργασία। Χρειάζονται Θυσίες, από σένα. Πρέπει να ξεχάσεις ότι ξέρεις και να γνωρίσεις ότι δεν ξέρεις. Η υπομονή θα σε λυτρώσει. Οι αρετές θα χτιστούν επίπονα στο πιο στενό μονοπάτι βαδίζοντας, χύνοντας δάκρυα πόνου και ευτυχίας, αγγίζοντας την Ευδαιμονία, σκοτώνοντας τον εαυτό της επιθυμίας. Η πόρτα είναι μέσα στο μυαλό του. Εκεί κοιτάζει συνεχώς. Τα φώτα πίσω από την πλάτη του τον τραβούν, η μουσική τον μαγεύει, οι αισθήσεις γίνονται αναμνήσεις και τον τραβούν από τα ρούχα, μοιάζουν χιλιάδες τόνοι βάρους που του τον τραβούν πίσω και έχουν ονόματα. Αλλά αυτό που είναι Αληθινό δεν έχει όνομα, δεν είναι το όνομα που θα του δώσεις, προς τα εκεί προχωρά γιατί αναζητά την Πραγματικότητα του, μια Ανώτερη κατάσταση που στέκεται δίπλα στους Θεούς και ευλαβικά εξυμνεί το πρελούδιο της ίδιας της Ύπαρξης που κολυμπάει στην Αρμονία. Έτσι θα ξέρει κάθε φορά που η θλίψη θα έρχεται, που να στραφεί, ή όταν η χαρά η ασυνείδητη απροσδόκητα εμφανίζεται να είναι συγκροτημένος και με ταπεινότητα να αποδέχεται αυτά που του Αναλογούν. Αλλά η Κατανόηση χρειάζεται, όσο δουλεύουμε στο πλευρό του Πατέρα μας, όσο αναζητούμε τον προορισμό μας και δουλεύουμε για να πάμε προς τα εκεί, τα λουλούδια θα ανθίζουν, τα πουλιά γλυκά βιολιά μέσα στο σκοτάδι θα μας τραβούν προς το γλυκό του ΦΩΣ. Και σαν μέσα απ’ τις χαραμάδες πάρουμε λίγο, θα μπορούμε δειλά δειλά να την Ανοίξουμε.

Τότε θα ξεχειλίσει η κατανόηση και πρέπει να πιούμε συνετά, και να συνεχίσουμε ανάμεσα στον πολυπληθή τον κόσμο το ταξίδι μας σε δύο κόσμους।

Τώρα πια είναι ανάμεσα σε δυο κόσμους, τώρα πια προχωράει, άλλοτε δυναμικά, άλλοτε έρποντας, αναζιτόντας το κλειδί για την επόμενη πόρτα। Η πόρτα του είναι συμβολική, μα κάθε φορά θα είναι ποιο βαριά, μα όταν πίσω θα κοιτάξει για αναφορά θα δει με τι τρομαχτική δύναμη την πέρασε, και τα βαριά Σίδερα της πόρτας εκείνης, μήπως φαντάζουν τώρα κλαδάκια τσακισμένα. Μα Ω! Θεέ, η πόρτα μπροστά μου είναι Τιτάνια, είναι σαν την πρώτη πόρτα που είχα φοβηθεί. Τα όνειρα του είναι ακατάσχετα, μα οι εικόνες είναι γνώριμες, μέσα από τις μνήμες, μέσα από την μηχανική φαντασία και τους παράλογους καταχωνιασμένους φόβους, είναι το παιδί μπερδεμένο και μη κατανοώντας πλέον τι του συμβαίνει πάει και έρχεται, προσπαθεί να διαφυλάξει τα παιχνίδια του. Όμως η βουτιά πρέπει να γίνει να ξεχωριστεί η ευδαιμονία από την αναγκαιότητα του υλικού παιχνιδιού και μέσα στην καρδιά να πλυμηρίσει η έκσταση, στο δε μυαλό η κενότητα, στο δε Λόγο, η φωτιά που Δημιουργεί, και στο σώμα η εικόνα της Αγνότητας και της Παιδικότητας. Κάθε πόρτα που αποζητάς να διαβείς έχει το κλειδί της. Είσαι διατεθειμένος να το Αναζητήσεις.

Φτηνά Παιχνίδια

Κάποτε όλοι παίζαμε με τα παιχνίδια μας, μεγαλώνοντας μερικοί από εμάς ακόμη παίζουν। Γυρνώντας σε τόπους αναμνήσεων, σκαλίζοντας το παρελθόν βρήκα και τα παιχνίδια που χα ως παιδί. Πιστόλια, νταλίκες, ήρωες επώνυμοι και ανώνυμοι, σπασμένες μαριονέτες, της φαντασίας μου τροφοδότες βαλμένα μέσα μου, αυτοκινητάκια που τρέχουν στους όμορφους δρόμους της αγνότητας που έχουμε κάπως και για κάποιο λόγω ξεχάσει. Βλέποντας τα όλα αυτά, τα περιεργάστηκα, και είδα πως δεν φτιάχνουνε πια τέτοια παιχνίδια. Σήμερα τα παιχνίδια είναι φτηνά σε υλικά, φτηνά στην κατασκευή, αλλά με υψηλή ποιότητα. Βέβαια και τα δικά μου παιχνίδια το ίδιο είναι σε σύγκριση με αυτά μιας παλιότερης γενιάς. Πάντως τιμώ τα παιχνίδια μου. Με ανέπτυξαν, με ζύμωσαν, με οδήγησαν στο βασίλειο του σκέπτεσθε και του φανταστικού. Κάποτε δεν ήταν έτσι. Τώρα στρατιές από βιομηχανοποιημένα παιχνίδια κατακλύζουν την αγορά, ανατάσσουν το πνεύμα, φτηνά πληρωμένα χέρια, πόλεμος στο παιχνίδι, πόλεμος για το πετρέλαιο που κινεί τα εργοστάσια, με αποτέλεσμα, μια σύγχυση, μια κατευθυνόμενη λογική της νέας γενιάς από το κεφάλαιο, προς το κεφάλαιο. Ο καταναλωτισμός που κρύβεται πίσω από την ελευθερία που του προσφέρει η δημοκρατία, προελαύνει στις δυτικές χώρες και παιδομαζεύει σαν άλλη Τουρκιά, τους γενίτσαρους της νέας τάξης, δογματίζει δημιουργώντας τα τηλεοπτικά θέσφατα, γαλουχώντας την κοινή γνώμη, δίνοντας έξυπνα κατασκευασμένα παιχνίδια στους ανιαρούς στρατιώτες της Σιδηράς εποχής, τροφή για σκέψη που δηλητηριάζει την ψυχή και το πνεύμα.

ποίημα 1 (επίκλησις στην γνώση)

Χαίρε Χαρωπέ Ταξιδευτή του Σύμπαντος, Φωτεινέ,

Τα Χνάρια Σου Στις Λάσπες Ψάχνω να Βρώ,

Το Σπέρμα Σου Ανάκτορο Που Το Γένος Μου Στεγάζει,

Ουράνιε Σοφέ, Είσαι η Αλήθεια η Ποιό Αληθινή,

Νέεις Παντού Πάντα Εκεί Που Σε Λατρεύω,

Μα Μέσα Απ' Τη Ψυχή Μου Με Καλείς।

Είσαι Το Πνεύμα Που Ενώνει Τα Πάντα Ανέκαθεν,

Το Ίδιο Που Τα Διαιρεί, Και Προστάζει Τη Σκέψη।

Χαίρε Ποταμέ της Πεμπτουσίας, Αθάνατε,

Τραγούδι της Ζωής Στο Κενό του Χάους,

Προστάτη Της Εξέλιξης, Δύδιμε Αδελφέ

Του Τίποτα, Ανώτερε Μου Εαυτέ, Είσαι Τα Πάντα।

Κυανός Δράκος, 2006

Γνώσις Ελλάς