Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Ονειρευτές



Φοράμε τα καλά μας ρούχα, φοράμε την καλή μας φάτσα, φοράμε τα καλά μας συναισθήματα, τις ιδεολογίες μας, τις ιδιοφυΐες μας, τις υποκρισίες μας... και βγαίνουμε στο σανίδι της ζωής με μάτια ορθάνοιχτα: εκστατικά: εκεί ευαρεστούμαστε στα μάτια των άλλων που αντικατοπτρίζουν μέσα τους την τέλεια εγωπλαστική τους εικόνα, και είναι χαρούμενοι, γιατί τους κοιτάμε με τον ίδιο εκστατικό τρόπο, που υποκρινόμαστε στον εαυτό μας για την πραγματικότητα μας. Ένα όνειρο είναι η ζωή...  Και εμείς ονειρευτές που παραπατούν ανάμεσα στο πριν και το μετά... 





Πως θα ξυπνήσουμε ω! Θεοί και σεις άθεοι, πως; Θα βασανιζόμαστε αιώνια σαν άλλοι Θερμοπυλομάχοι ενάντια στην Ειμαρμένη ενώ ένας άλλος Εφιάλτης θα μας προδίδει για να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία της αναγκαιότητας της; Ή θα ξυπνάμε από το όνειρο, και κάποια στιγμή, θα βρισκόμαστε εκεί, στην ακτή της θάλασσας του χωροχρόνου, ατενίζοντας ελεύθεροι; Σπάν τα προσωπεία, μπρος την αλήθεια, σπάνε οι έννοιες, σπάει ο νους, και έτσι εύκαμπτα όπως λυγίζει το ατσάλι του, περνάει η ύπαρξη και δεν αφήνει ίχνη στα τέρατα των λογισμών να προφτάσουν, το υπέρλογο, το καινούριο, το αιώνιο τώρα.

Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι η ζωή. Ζωή μέσα σε όνειρο ζούμε, ονειρευτές, μεθυσμένοι χορευτές, στους ρυθμούς του αχανούς. εκεί που κάτι γεννιέται και πεθαίνει, και η ύπαρξη είναι ένα ατελείωτο και άπειρο όλον, τεμαχίζουμε τα κορμιά μας σε θραύσματα, σε πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους, σε χαρτιά που τα παίρνει ο άνεμος, τα ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς και άλλα σύμπαντα, καινούριους κόσμους, για να τα σπείρει σε άλλα εδάφη γόνιμα, που θα γεννηθεί ο σπόρος της αρχικής αμφιβολίας της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους... μια στιγμή μονάχα αρκεί, για να ξυπνήσεις.



Δημοσίευση σχολίου